Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Τα Σαββατιάτικα

  • ...Του αγγουριού του απέναντι...

    (Ισπανικό βιολογικό ρεφρέν) Είναι καλοκαίρι; Μάλλον. Και να θέλω να το ξεχάσω, αφού εξακολουθεί να μην είναι η εποχή που συμπαθώ, δεν με αφήνουν τα κουνούπια, που δεν αρκούνται στη βεράντα. Θέλουν βλακωδώς το αίμα μου, όπως παλιά η Πατρίς που, όταν βρικολάκιαζε, απαιτούσε το αίμα των υπηκόων της.

    Ιεροεξεταστής Ισπανός, καλλιεργητής ύποπτης ράτσας αγγουριών... Ιεροεξεταστής Ισπανός, καλλιεργητής ύποπτης ράτσας αγγουριών... Φυσικά τα αντιμετωπίζω με σχετικές παστίλιες, γιατί βαριέμαι τα σπυριά και τη φαγούρα. Το αίμα δεν μ' ενδιαφέρει πια. Κι έτσι γλιστρώ στο καλοκαίρι βαρύθυμος και ελάχιστα περίεργος για το μέλλον. Αυτό το ακαθόριστο μέλλον του φετινού καλοκαιριού. Μετά, έχει ο Θεός της υπέρτασης. Στο μεταξύ, άσχετα αν η Ευρώπη και ο παλιός καλός μας φίλος Ζισκάρ Ντ' Εστέν μάς ελεήσουν, εμείς θα συνεχίσουμε να κάνουμε τατουάζ στις γάμπες και στους κώλους (όσοι έχουν λόγους), θα συνεχίσουμε να γευόμαστε το βιολογικό πετροκέρασο και άλλες λαχταριστές λιχουδιές του καλοκαιριού. Κι ενώ ο «πολύτιμος» τηλεοπτικός χρόνος θα κυλά με κουβέντες -καταληπτές στο περίπου- γεμάτες έξαψη και ρητορική οργή για την «απόλυτη κατάντια μας» κι ενώ, λιγότερο ή περισσότερο αγανακτισμένοι, θα δοκιμάζουμε την αντοχή της πλατείας Συντάγματος τις νύχτες, το καλοκαίρι, το «ελληνικό» κατά τον Ζακ Λακαριέρ «καλοκαίρι», θα εγγυάται την καταγωγή μας από προγόνους αντίστοιχης οπερετικής όσο και τραγικής διάθεσης. Μια ζωή στην κόψη του ξυραφιού και στη χορογραφία του Ζαλόγγου. Και λοιπόν; Λοιπόν, θα επιζήσουμε έχοντας τον βαρύτιμο Κρόνο πάνω απ' το κεφάλι μας, με άρχοντες κάτι ανάλογα με τα σημερινά ζουλάπια. Και λοιπόν; Θα μας τρομάξουν με τη δραχμή; Ας μας τρομάξουν. Ο μουσκεμένος τη βροχή δεν τη φοβάται, έστω κι αν μας περιμένει χρέος (δημόσιο) 350,8 δισ. ευρούλια (119,535 τρισ. με... δραχμές)...

    Ο Θεός του σουρεαλισμού, ο ΜΟΝΟΣ αληθινός και ουσιαστικός, θα μας παρηγορήσει έστω και αν, όπως λένε (ο μη γένοιτο) όταν επιστρέψουμε στο νοσταλγικό εθνικό μας νόμισμα η Ελλάδα θα γυρίσει 50 χρόνια πίσω! (Και βεβαίως κι από πίσω.) Σαν θλιβερό ελαφρολαϊκό ασματίδιο ακούγεται όλο αυτό, αλλά για εμάς που θυμόμαστε πώς ήταν η Ελλάδα πριν από πενήντα χρόνια, η κατάσταση δείχνει τραγικογραφική. Γιατί; Γιατί πριν, μόλις, πενήντα χρόνια βιώναμε μια ελκυστικά παρήγορη πραγματικότητα, φυσικά σε συνδυασμό με την ανάλογη ευρωπαϊκή και παγκόσμια ανακατωσούρα...

    Πενήντα χρόνια πίσω σημαίνει σωτήριον έτος 1961 μετά Χριστόν. Ωραία χρονιά στ' αλήθεια. Στην κυβέρνηση βρίσκεται η ΕΡΕ και στο παλάτι ζουν οι πριγκίπισσες, ο διάδοχος, η βασίλισσα Φρειδερίκη και ο βασιλεύς Παύλος. Στο μεταξύ ο παππούς του τωρινού Παπανδρέου ετοιμάζει τον Ανένδοτο Αγώνα του. Στην Ισπανία υπάρχει ο Φράνκο, στη Γαλλία ο Ντε Γκολ και στην Αμερική ο Κένεντι. Στη Σοβιετική Ενωση ο Κρούτσεφ, που μισούσε λέει τον Στάλιν, γιατί τον έβαζε να χορεύει τη «Λίμνη των Κύκνων» στις πουέντ! Ως εδώ τέλεια. Οι μισθοί χλιαροί παντού, αλλά ως έθνος απολαμβάνουμε την ερωτική ένωση του Ωνάση με τη Μαρία Κάλλας. Αριστεροί και Δεξιοί τραγουδάμε τον «Επιτάφιο» του Θεοδωράκη κι εγώ αποκλειστικά λατρεύω τον Μάνο Χατζιδάκι. Τελεία και παύλα. Ζεστό και ανήσυχο το καλοκαίρι του 1961, η ΕΡΕ δεν τα πάει καλά, ΕΝΩ ο Γερο-Παπανδρέου εντελώς ξαφνικά γίνεται μόδα. Ακου τώρα! Συσπειρώνει γύρω του προοδευτικές δυνάμεις, ενώ αντίθετα οι παλιοί κομμουνιστές επιμένουν να τον αποκαλούν «Παπατζή»!

    Αυτά δεν εμποδίζουν τα γυρίσματα της πρώτης ταινίας Τζέιμς Μποντ με το δασύτριχο Σον Κόνερι και τη μυριόκαλλη Ούρσουλα Αντρες, που εμείς θα απολαύσουμε την ερχόμενη σεζόν ως «Πράκτορ 007 εναντίον Δόκτορος Νο».

    Διακοπές πηγαίνουμε συνήθως όπου υπάρχουν συγγενείς και κουμπαριές. Στη Μύκονο βρίσκεται μια ελίτ που φωτογραφίζεται κυρίως στις «Εικόνες» της Βλάχου. Ο Γιάννης Γαλάτης κάνει μόδα με υφαντά κουρτινάκια ή κάτι τέτοιο, ενώ η Μπριζίτ Μπαρντό αρνείται να θηλάσει το γιο της Νικολά (από τον Ζακ Σαριέ). Ο Νικολά είναι ένα ανύποπτο βρέφος που πιθανόν παίζει στην ίδια παιδική χαρά με τον Νικολά Σαρκοζί. Λέω τώρα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, απ' όσο βλέπω στα «Επίκαιρα» των κινηματογράφων, είναι ένας νευρικός καταπιεσμένος από τις καταστάσεις μεσήλικας. Δίπλα του η αξεπέραστη Αμαλία. Αψογη με τους πάντες, είτε είναι Κένεντι είτε Τίτο είτε βασιλιάδες. Μέτρια έως ανύπαρκτη η πληροφόρησή μας, και ειδικά στην επαρχία. Το ραδιόφωνο τα μεσάνυχτα παίζει τον Εθνικό Υμνο και βουβαίνεται. Ο «ελεύθερος ραδιοφωνικός σταθμός Σόφιας» καθημερινά μάς εξηγεί τα αγαθά του κομμουνισμού, ενώ μια θεία μου εξοργισμένη ουρλιάζει: «Να φάτε σκατά». Η παιδεία γενικώς παραπαίει με λατινοθρησκευτικό έρεισμα. Τους «φουτουρισμούς» τούς θεωρούν αριστερή προπαγάνδα, αλλά και η καθαρεύουσα πάντα βασιλεύει στο επίσημο κράτος. Η Ελλάδα είναι γεμάτη στρατόπεδα, λεβέντες αξιωματικούς και φαντάρους που υπηρετούν το λιγότερο δυο χρόνια. Τα προφυλακτικά πωλούνται βασικά στα περίπτερα. Μ' ένα κλείσιμο του ματιού, ο έμπειρος περιπτεράς πιάνει το νόημα. Ξεροσταλιάζουμε στον ΟΤΕ για μια υπεραστική συνδιάλεξη και η ζωή προχωρεί αργά. Ακούγοντας πάντα ραδιόφωνο, μελαγχολώ σταθερά με τις εκπομπές του Ερυθρού Σταυρού. Η Μικρασία απέχει μόνο σαράντα χρόνια από το 1961 και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, είκοσι. Λατρεύω το παγωτό χωνάκι και το παγωτό ξυλάκι, συνοδεία τραγουδιών του Νιλ Σεντάκα, της Κόνι Φράνσις και του Πολ Ανκα. Η Μούσχουρη μόλις που γίνεται διεθνής με το «Φασινέισον». Η Ελλάδα παραμένει ωστόσο πτωχή πλην τίμια και χαριτωμένη, όπως η Αλίκη στη «Μανταλένα». Ο Παπανδρέου απειλεί να αλλάξει ριζικά την Παιδεία. Ονειρεύομαι την κατάργηση των σχολείων, όμως μέχρι τότε βιώνω φριχτές αποτυχίες. Ισως λόγω αυτού κοιτάζω καχύποπτα στα «Επίκαιρα» τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Η θανατική ποινή ισχύει και δείχνει λογική... Η αθρόα μετανάστευση στη μετανιωμένη Γερμανία δείχνει επίσης λογική. Στο κάτω κάτω η Γερμανία είναι δυο μέρες δρόμος με το τρένο... Κάπως έτσι πριν από πενήντα χρόνια... με δραχμές.

    Το 1961, ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης, που έφυγε την προηγούμενη εβδομάδα, ήταν μόνο έξι χρόνων... Μισό αιώνα μετά συζητάμε για την όπισθεν σχεδόν χωρίς έκπληξη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Live, Μέσι κι αγανάκτηση
Επαναστάτες με αιτία
Χωρίς κανόνες
Κινηματογράφος
70 ταινίες για το καλοκαίρι
Κριτική θεάτρου
Σε γαλαξία γόνιμο
Μια πάπια μα ποια πάπια...
Συνέντευξη: Γιέρζι Σκολιμόφσκι
Ταλιμπάν οδύσσεια
Συνέντευξη: Αλέξανδρος Μούζας - Αντώνιος Αντωνόπουλος
Ξενάκης σε Α' πρόσωπο
Συνέντευξη: Ρομέο Καστελούτσι
«Ο προσωπικός μου Χριστός, κάποιος που διαφεύγει συνεχώς»
Λογοτεχνία
Πατρίκιος και Δημουλά μαζί
Αρχαιολογία
Βυζαντινή απόβαση στο Μανχάταν
Κομικ(ς)οδρόμιο
Δύσκολες αγάπες και παράτολμοι συνδυασμοί
Άλλες ειδήσεις
Ετσι & αλλιώς