Έντυπη Έκδοση

Dancing queens

Περιορισμένο λόγω οικονομικής κρίσης, αλλά πάντα γεμάτο με ενδιαφέρουσες παραστάσεις, το 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας ξεκινάει παρουσιάζοντας και πάλι ετερόκλητες τάσεις, διάσημα ονόματα, την αφρόκρεμα νέων ταλαντούχων δημιουργών αλλά και πολλές γυναίκες που φέτος δίνουν ιδιαίτερο χρώμα στη διοργάνωση.

Το φεστιβάλ ανοίγει με την παράσταση μιας σημαντικής ευρωπαϊκής ομάδας: του Μπαλέτου της Λορένης (15, 16/7, Αμφιθέατρο Κάστρου). Με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Ντιντιέ Ντεσάν, θα παρουσιάσουν τρεις χορογραφίες του Ουίλιαμ Φορσάιθ, το αριστουργηματικό Steptext (1985), το «The Vile Parody of Address» (1988) -και τα δύο σε μουσική Μπαχ- και το «The Vertiginous Thrill of exactitude» (1996), σε μουσική Σούμπερτ. Στην Καλαμάτα επίσης θα βρεθούν οι γνώριμοι «Les ballets C de la Β». Αυτή τη φορά επανέρχονται με το αισθαντικό, σπαρακτικό αλλά και αισιόδοξο «Out of Context», που ο Αλέν Πλατέλ αφιερώνει στην Πίνα Μπάους (18/7, Αμφιθέατρο Κάστρου). Τη σκυτάλη παίρνει η ομάδα «Lemurius», που συγκεντρώνει τέσσερις σημαντικούς χορευτές μας (Γιάννης Μανταφούνης, Κατερίνα Σκιαδά, Νίκος Δραγώνας, Ολια Λυδάκη). Τέλος, το φεστιβάλ κλείνει με την παράσταση «Ρωμαίοι και Ιουλιέτες», όπου ο χορογράφος Σεμπαστιάν Λεφρανσουά συνδέει τον Σέξπιρ με το χιπ-χοπ. Ξεχάστε την παλιά Βερόνα: οι πρωταγωνιστές αυτής της παράστασης μας ταξιδεύουν στα προάστια των μεγαλουπόλεων, όπου νέοι ζουν τις δικές τους ιστορίες αθωότητας και αντιπαλότητας (21, 22/7, Αμφιθέατρο Κάστρου). Εκτός από τους παραπάνω, όμως, στην Καλαμάτα θα βρεθούν και τέσσερις ακόμα «κυρίες» του χορού. Ας τις γνωρίσουμε καλύτερα:

ΛΙΑ ΧΑΡΑΚΗ

Εμείς μέσα από τα μάτια των άλλων

«Πάντα αναρωτιόμουν ποια είναι η πραγματική μας ταυτότητα: Η εικόνα που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας ή αυτή που βλέπουμε στα μάτια των άλλων; Εμείς καθορίζουμε αυτό που είμαστε ή οι άλλοι μέσα από τις αντιδράσεις και τις συμπεριφορές τους;» Τελικά, η χορογράφος Λία Χαράκη απάντησε στο ερώτημα που την παίδευε με μια νέα χορογραφία, την οποία παρουσιάζει στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας στις 16 και 17 Ιουλίου (20.00).

Αστεία, απρόσμενη και τρυφερή, η «Καμηλοπάρδαλη» (ερμηνεύει η Ελεάνα Αλεξάνδρου) είναι ένα έργο για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας μέσα από τη ματιά των άλλων. Πρόκειται, δε, για μια παράσταση που ξεφεύγει από το στενό χορευτικό πλαίσιο, αφού η κύπρια χορογράφος έχει τα τελευταία χρόνια αφοσιωθεί στο «Stand-up PerformDance». Ενα είδος που συνδυάζει την αμεσότητα του stand-up comedy και τον χορευτικό αυτοσχεδιασμό.

«Μου άρεσε πάντα η αμεσότητα και οι δουλειές που ξυπνούν τις αντιδράσεις του κοινού και δημιουργούν μια αμφίδρομη σχέση μεταξύ θεατή και ερμηνευτή», λέει η ίδια. «Είναι σαν να εξιστορείς κάτι σε φίλους».

Και ο τίτλος «Καμηλοπάρδαλη»; «Η χορεύτριά μας είναι μια πολύ ψηλή κοπέλα. Διηγείται, λοιπόν, πως μεγάλωσε με αυτό το χαρακτηριστικό και πως οι άλλοι της έδωσαν το ψευδώνυμο καμηλοπάρδαλη. Ζούμε δυστυχώς σε μια εποχή που οι προσωπικές μας ελευθερίες ψαλιδίζονται από τις αντιδράσεις των γύρω. Από τη μια, δεν μπορείς να τους αγνοήσεις, αλλά από την άλλη οφείλεις για την προσωπική σου ισορροπία να χτίσεις γερές βάσεις για την αυτοπεποίθησή σου».

Με σπουδές στο «Laban Centre» του Λονδίνου, υποτροφίες, διακρίσεις και παρουσία σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, η γεννημένη στη Λεμεσό Λία Χαράκη θεωρείται ανερχόμενη ευρωπαία χορογράφος. Την ίδια βραδιά με την «Καμηλοπάρδαλη» θα παρουσιαστούν οι χορογραφίες δύο ακόμα νέων ταλαντούχων ομάδων: Οι La Macana από την Ισπανία ερμηνεύουν το ντούο «Ven» και η Ζωή Δημητρίου παρουσιάζει το «In the process of..., μια διαδικασία τέλους... χωρίς τέλος».

* Παράλληλα με την παράσταση, η Λία Χαράκη και ο Guy Cools θα πραγματοποιήσουν εργαστήρι για επαγγελματίες των παραστατικών τεχνών με θέμα το «Stand-up PerformDance» (17-19 Ιουλίου).

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΒΑΓΕΡΣΤΑΛ

Οραμα για το μέλλον

«Το "Tomorrow in present tense" ("Το αύριο σε ενεστώτα χρόνο") είναι μια πολυδιάστατη παράσταση για το χρόνο, τις φυσικές τοπογραφίες και τα εσωτερικά σύνορα, η οποία προσεγγίζει τις έννοιες της εγγύτητας, της απόστασης, της οικειότητας, της ρήξης», λέει η Αλεξάντρα Βάγερσταλ (18, 19/7, Γυμναστήριο Πολυκλαδικού Λυκείου Καλαμάτας). Εχοντας ως υλικό περιγραφές ανθρώπων που μίλησαν για το δικό τους όραμα για το μέλλον, η ομάδα Noema Dance Works προσπαθεί με ποιητική διάθεση να «αποκαλύψει την ψευδαίσθηση της σύμπτυξης χώρου και χρόνου, διατηρώντας μετέωρη τη στιγμή σε ένα φευγαλέο κόσμο. Με τα έργα μου τα τελευταία χρόνια να επικεντρώνονται σε θέματα ορίων, γεωγραφικών και προσωπικών και στην έμφαση μιας ανθρώπινης ευαισθησίας».

- Οι περιγραφές που «ζητήσατε» τι σας πρόσφεραν;

«Στήριξαν τη δημιουργική μας διαδικασία εμπλουτίζοντας την κινησιολογική και θεματική μας έρευνα. Οι περιγραφές και τα κείμενα που μαζέψαμε διαθλώνται μέσα στα σώματα, στην ακινησία και την κίνηση των χορευτών, στην αλλοιωμένη διήγηση στο λόγο που χρησιμοποιείται στο έργο, στις εικόνες και τους ήχους που περιβάλλουν και στηρίζουν την παράσταση».

- Τη χορογραφία ερμηνεύουν η Ευαγγελία Ράντου και ο Χρήστος Παπαδόπουλος. Τι ζητάτε συνήθως από τους χορευτές σας;

«Οι χορευτές είναι συνδημιουργοί και ενεργοί καταλύτες, οι οποίοι ενσωματώνουν και κινούν ιδέες, σκέψεις, κείμενα, εικόνες και αποφθέγματα. Αναζητώ την επικοινωνία και τη συμβολή του καθενός που συμμετέχει. Στόχος είναι να υπερβεί ο καθένας τα καλλιτεχνικά του όρια είτε είναι εικαστικός, χορευτής, μουσικός, φωτογράφος, φωτιστής».

- Ποιο ήταν το δυσκολότερο εμπόδιο που αντιμετωπίσατε ώς τώρα;

«Γεννημένη στην Αγγλία, με πατέρα Γερμανό και μητέρα Κύπρια, ήταν φυσικό να ανήκω σε πολλές χώρες και να καθορίζομαι από ένα σύμπλεγμα εμπειριών, γλωσσών, ταξιδιών και κουλτούρας. Την τελευταία δεκαετία μοιράζω το χρόνο μου στην Κύπρο, από όπου κατάγομαι, μεγάλωσα και εργάζομαι, τη Γερμανία, όπου ζω και δημιουργώ, την Ολλανδία, όπου σπούδασα και ενίοτε διδάσκω στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα χορογραφίας στο Αρνεμ, και την Αθήνα, όπου ζουν οι χορευτές μου. Σε κανένα από αυτά τα μέρη δεν ήταν εύκολο να με αποδεκτούν ως ντόπια».

-Αν δεν αναζητούσατε την τύχη σας στο εξωτερικό, θα είχατε τις ίδιες ελπίδες για διάκριση;

«Τα όρια σήμερα έχουν διευρυνθεί. Στο Διαδίκτυο, τα πολλαπλά φεστιβάλ,στις πλατφόρμες χορού,

ο χορογράφος μπορεί να παρουσιάσει το έργο του και να διακριθεί. Αλλωστε πιστεύω ότι την τύχη μας την πλάθουμε ανάλογα με τις ανάγκες που έχουμε για να δημιουργήσουμε».

ΑΡΤΕΜΙΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗ

Μια Ελληνίδα στον Γιαν Φαμπρ

Τα έργα του Γιαν Φαμπρ χαρακτηρίζονται από πρόκληση, βία, ηδονισμό, παραφροσύνη και ένστικτα. Απρόβλεπτος καθώς είναι, σκηνοθετεί, γράφει, ζωγραφίζει και φυσικά χορογραφεί. Αυτή τη φορά, μάλιστα, ερμηνεύτρια των ανατρεπτικών του χορογραφιών είναι μια Ελληνίδα: η χαρισματική Αρτεμις Σταυρίδη, αφού πέρασε από οντισιόν στο Παρίσι, έφτασε σήμερα να ερμηνεύει στα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ το σόλο του «Another Sleepy Dusty Delta Day» (16, 17/7 στο Γυμναστήριο Πολυκλαδικού Λυκείου). Μια δουλειά στην οποία ο βέλγος καλλιτέχνης αφηγείται μιαν αυτοκτονία, έναν μεγάλο έρωτα, και υπερασπίζεται τις προσωπικές ελευθερίες.

«Είναι μια παράσταση-μανιφέστο για τη ζωή, το θάνατο και την αγάπη. Υποδύομαι μια κοπέλα που είναι παγιδευμένη στην προσωπική της φυλακή. Ζει στον κόσμο της, παραδίδει το σώμα της σε εξαντλητικές δοκιμασίες και διαβάζει συνεχώς το γράμμα που της άφησε ο αγαπημένος της πριν αυτοκτονήσει. Θεωρεί ότι έτσι θα ξεπεράσει το θάνατό του. Αλλωστε όλοι μας δεν έχουμε κάπου κρυμμένο ένα γράμμα που για κάποιο λόγο θεωρούμε πολύτιμο;» λέει η Α. Σταυρίδη που τα τελευταία χρόνια αναζητά την τύχη της στο εξωτερικό.

- Ξέρετε γιατί έφτιαξε το συγκεκριμένο έργο ο Φαμπρ;

«Για τον ίδιο είναι ένα έργο εξαιρετικά φορτισμένο: το έγραψε το 2008 επηρεασμένος από το θάνατο των γονιών του και πρώτη το χόρεψε η σύντροφός του Ιβάνα Γιόζιτς».

- Πώς ήταν ο ίδιος στις πρόβες;

«Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων και ιδιαίτερος άνθρωπος. Ολες οι πτυχές του χαρακτήρα του είναι αυτές που κάνουν μια παράστασή του ενδιαφέρουσα. Παρατηρεί τα πάντα, σε βάζει σε βαθιά σκέψη, σε κατευθύνει ψυχικά, οδηγεί την ψυχολογία σου σε τέτοιο σημείο που να αποδώσεις το μέγιστο».

- Σκέφτεστε τη σύγκριση με την Ιβάνα Γιόζιτς;

«Οταν κάνεις μια αντικατάσταση δεν μπορείς παρά να σκέφτεσαι συνεχώς τα βήματα του πρώτου. Ακόμα και ο ίδιος ο Φαμπρ κάποιες φορές μου ζητούσε να πλησιάσω να σημεία εκείνα που του άρεσαν στην ερμηνεία της Ιβάνας. Ομως, στην πορεία, μου ζήτησε να μην την μιμηθώ και να βρω τα δικά μου πατήματα. Σήμερα έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο. Αλλωστε, η μεγαλύτερη επιβράβευση ήρθε από εκείνους που είδαν και τις δύο εκδοχές και με γέμισαν φιλοφρονήσεις».

ΚΛΑΟΥΝΤΙΑ ΤΡΙΟΤΣΙ

Ερμηνεύοντας τη γυναίκα

Στα δωμάτια ενός υποτιθέμενου σπιτιού μια γυναίκα, απορροφημένη στην τελετουργία της καθημερινότητας, μοιάζει παραδομένη στη δικτατορία των οικιακών συσκευών. Το σώμα της υποφέρει, το μυαλό της είναι παραδομένο στην επανάληψη των καθημερινών κινήσεων του νοικοκυριού. Είναι η Αντίνα, μια νοικοκυρά -μηχανή, μια φιγούρα που θυμίζει την Αννα Μανιάνι, η ηρωίδα του έργου «Πάρκο» (εγκατάσταση-περφόρμανς) με το οποίο 8 μ.μ. η ιταλίδα χορογράφος Κλάουντια Τριότσι έρχεται στην Καλαμάτα (17, 18/7 στις 8 μ.μ., Γυμνάσιο Παραλίας).

«Το "Πάρκο" γεννήθηκε από την αμφισβήτηση της εικαστικής αξίας του χώρου και του αντικειμένου», λέει η ίδια. «Ηθελα να δώσω μιαν άλλη διάσταση σε κινήσεις που σχετίζονταν με καθημερινές δραστηριότητες. Παρ' όλο που δεν ήθελα η δραματουργία να είναι αφηγηματική, με τον καιρό προέκυψε μια ηρωίδα (η Αντίνα). Μια νοικοκυρά που έχει αποξενωθεί από τις επαναληπτικές και μηχανικές πράξεις και ζει σε μεγάλη μοναξιά. Μια γυναίκα που αυτοϊκανοποιείται με τις προσωπικές της τελετουργίες».

-Είναι μια γυναικεία παράσταση;

«Είναι μια περφόρμανς που τη συνέλαβε, την πραγματοποίησε και την ερμηνεύει μια γυναίκα».

-Φτιάξατε το «Πάρκο» το 1998. Οι γυναίκες πόσο άλλαξαν από τότε;

«Το 1998 οι γυναίκες είχαν ήδη πετύχει πολλά. Εξαρτάται από τον πολιτισμό του καθενός. Παρά την πρόοδο, ο συνδυασμός επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής είναι ακόμα δύσκολος, ενώ ακόμα η γυναίκα υπόκειται σεξουαλικές παρενοχλήσεις στο επαγγελματικό περιβάλλον. Από την άλλη, υπάρχουν γυναίκες που ευχαριστιούνται που είναι "γυναίκες του σπιτιού", διότι θεωρούν ότι είναι δουλειά που απαιτεί συγκεκριμένες γνώσεις και ικανότητες».

-Σε ποιον θα αρέσει περισσότερο η παράσταση: στους άνδρες ή στις γυναίκες;

«Οι γυναίκες θα αισθανθούν πιο οικεία, αλλά εύχομαι το έργο να γίνει αντιληπτό με τον ίδιο τρόπο και από τα δύο φύλα».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Χορός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Παράσταση
«Φάγαμε χοντρή λοβοτομή»
Μουσική
Κύμα ροκ στο Terra Vibe
«Χρειάζεστε ένα ξέφρενο πάρτι»
Ενα Σκαθάρι στο Πάρκο
Κινηματογράφος
Ο απίθανος κύριος Ράσελ
Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας
Dancing queens
Χορός
Χορεύοντας για δύο τόπους
Καλλιτέχνες
Καλλιτέχνες σε εγρήγορση
Μουσεία
Πικνίκ στο μουσείο
Θέατρο
Αναμέτρηση με το άγνωστο
Ο Προμηθέας της διπλανής πόρτας
«Μην υποτιμάτε τους πληβείους»
Εκθεση
Με έμπνευση τους μύθους
Αρχιτεκτονική
Τα αρχοντικά των Πατησίων
Βιβλίο
Αστυνομικό δελτίο
Η μεγάλη επιστροφή
Από το Εψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας
Street Art