Έντυπη Έκδοση

Αστυνομικό δελτίο

Ξεκινώντας μ' ένα αιματηρό θρίλερ από τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου και καταλήγοντας στη Ρώμη τα χρόνια της αυτοκρατορίας, το αστυνομικό δελτίο αυτής της εβδομάδας περιλαμβάνει στάσεις στα παράλια της Μεσογείου αλλά και στις χώρες του Βορρά, όπως και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού στις ΗΠΑ.

Αλλοτε με χιούμορ, άλλοτε μόνο με ιδιότυπους φόνους, ο παθιασμένος αναγνώστης του είδους καλείται να βρει το δολοφόνο:

Ζητώντας εκδίκηση

* Τέσσερις φίλες εργάζονται στη νυκτερινή γραμμή παραγωγής μιας βιομηχανίας έτοιμων γευμάτων. Κάθε μια κουβαλά τον προσωπικό της σταυρό και έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Το μόνο που τις ενώνει είναι η φτώχεια και το τσιγάρο που θα καπνίσουν συζητώντας μετά τη δουλειά. Είναι κι αυτός ένας τρόπος, τόσο «βαρετός» ν' αρχίσεις ένα μυθιστόρημα, που όμως στην περίπτωση του «Out» της Νατσούο Κιρίνο (μετάφραση Γωγώς Αρβανίτη, εκδόσεις «Μεταίχμιο»), σύντομα θα μετατραπεί σε κόλαση. Μια από τις γυναίκες, σε μια απρόβλεπτη κρίση βιαιότητας, θα σκοτώσει τον άντρα της. Και θα καλέσει τις φίλες της στη συνέχεια να τη βοηθήσουν. Κι αυτές πολύ απλά θα διαμελίσουν το πτώμα και τοποθετώντας τα κομμάτια του σε πλαστικές σακούλες θα τα ξεφορτωθούν στους σκουπιδοτενεκέδες της πόλης. Ηδη το στομάχι του αναγνώστη έχει ανακατευτεί, αλλά ακόμα δεν έχει διαβάσει τίποτα αφού και οι διαμελισμοί θα συνεχιστούν, ως οργανωμένη επιχείρηση πια, αλλά και ο φερόμενος από την αστυνομία ως κύριος ύποπτος για τον αρχικό φόνο θα βγει παγανιά, για να πάρει την εκδίκησή του. Ενα βιβλίο που στάζει αίμα και αποδεικνύει τη σταθερή σχέση των Ιαπώνων με τις κοφτερές λεπίδες.

* Ο Αντόνιο Στραντιβάρι γίνεται μυθιστορηματικό πρόσωπο και καλείται να εξυπηρετήσει τον Ι. Μπίτζι στα «Δώδεκα Στραντιβάριους» (μετάφραση Χρύσα Θ. Μπανιά, εκδόσεις Ψυχογιός). Η πλοκή ξεκινά το 1680 στην Κρεμόνα, όταν ένας από τους από τους υψηλά ιστάμενους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ζητά από τον περίφημο κατασκευαστή εγχόρδων να ετοιμάσει 12 από αυτά, ικανά για τον πλέον θείο ήχο. Ο Μπίτζι θα μεταφέρει στη συνέχεια τον αναγνώστη στη Μαδρίτη του 2003. Εκεί ο επιθεωρητής Ερέρο, ένας αντιήρωας, θα κληθεί να ερευνήσει τη στυγερή δολοφονία ενός έλληνα κροίσου. Την ίδια στιγμή, μια διάρρηξη χωρίς εμφανές κίνητρο θα θέσει σε συναγερμό την αστυνομία της Γενεύης. Ο Μπίτζι θα συνεχίσει να ταξιδεύει με τον αναγνώστη στην Ιερουσαλήμ αλλά και στη Βιέννη και θα γυρίσει πάλι το ρολόι του χρόνου προς τα πίσω, στη ναζιστική Γερμανία, σ' ένα απροσδόκητο μυθιστόρημα που συνδυάζει το μεταφυσικό, τον έρωτα και μια ιδιάζουσα πραγματικότητα.

* Οι υπερβόρειοι πάτησαν πλέον γερά στο χώρο του αστυνομικού μυθιστορήματος. Ενα ακόμα παράδειγμα, αυτό της Ιρσα Σιγκουρδαρντότιρ, που με τη μόνιμη πια ηρωίδα της, τη δικηγόρο Θόρη, γνωστή στο ελληνικό κοινό ήδη από τον «Κύκλο του κακού», επανέρχεται με τις «Χαμένες ψυχές» (μετάφραση Μαρία Μπεζαντάκου, εκδόσεις «Διήγηση»). Εδώ η Θόρη καλείται σ' ένα θέρετρο προκειμένου να συμβάλει στη λύση μιας υπόθεσης που περιλαμβάνει και... φαντάσματα. Παλιοί μύθοι και δοξασίες μπλέκονται με τον νέο κόσμο. Στην αφήγηση δεν υπάρχει η παραμικρή αφέλεια, απλώς αποδεικνύεται πως η δίνη των γεγονότων τα οποία συνέβησαν πριν από εξήντα και χρόνια, μπορεί να εμπλέκει ακόμα τους ζώντες πρωταγωνιστές τους.

Ο Ρέμπους επιστρέφει

* Εχοντας διαγράψει πια από τη ζωή του τον επιθεωρητή Ρέμπους, αν και ποτέ δεν ξέρεις, ο Ιαν Ράνκιν ασχολείται με την τέχνη ή μάλλον με το πώς να κλέψει κανείς την αποθήκη ενός μουσείου ατιμώρητος. Πράγματι, στο «Με τις πόρτες ανοιχτές» (μετάφραση Αλεξάνδρα Κονταξάκη, εκδόσεις «Μεταίχμιο»), ο σημαντικός σκοτσέζος συγγραφέας οργανώνει την τέλεια κλοπή, αλλά και την εξίσου τέλεια ανατροπή της. Ηρωάς του αυτή τη φορά θα είναι ο Μάικ Μακένζι, που έχει βγάλει πολλά χρήματα από τις επιχειρήσεις του, τις οποίες έχει πλέον παρατήσει, με αποτέλεσμα να διαθέτει απεριόριστο χρόνο, που μέρος του αφιερώνει στη συλλογή έργων τέχνης. Η απρόβλεπτη πρόταση που θα προέλθει από τον πρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών του Εδιμβούργου, έχει να κάνει με την... απελευθέρωση της τέχνης. Γιατί, εν ολίγοις, τα μουσεία να διατηρούν εκατοντάδες πίνακες στις αποθήκες τους, πίνακες που ποτέ δεν βλέπει το κοινό, τη στιγμή που κάποιοι λάτρεις της τέχνης θα μπορούσαν να τους απαλλοτριώσουν πολύ εύκολα; Το δίλημμα έχει πια τεθεί και από αυτό μέχρι την πραγματοποίηση της κλοπής, η απόσταση είναι σύντομη. Ομως κάποιοι από τους φύλακες έχουν γνώση, όπως επίσης και κάποιοι κακοποιοί που δεν κάνουν ποτέ ερασιτεχνικό παιχνίδι.

* Μοιάζει λιγάκι σαν να παίζεις μια σειρά από απρόβλεπτα βινύλια, όταν διαβάζεις το «Τισομίνγκο Μπλουζ» του Ελμορ Λέοναρντ (μετάφραση Αντώνης Καλοκύρης, εκδόσεις «Αγρα»). Με την πλοκή να εξελίσσεται στον αμερικάνικο Νότο, οι αναφορές είναι συνεχείς στους ερμηνευτές των μπλουζ, αφού ένας από τους ήρωες του Λέοναρντ είναι ένας μαύρος κακοποιός και παθιασμένος με τη μουσική της ράτσας του. Παρά ταύτα, ο απόλυτος πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο ριψοκίνδυνος καταδύτης Ντένις Λέναχαν, είναι λευκός και καίει καρδιές, τουλάχιστον όταν δεν προσπαθούν να τον σκοτώσουν. Ο συγγραφέας αφηγείται μια απρόβλεπτη ιστορία δρόμου με όπλα του το χιούμορ και τον ερωτισμό. Χρησιμοποιεί τις συμπτώσεις για να σπρώξει παραπέρα την πλοκή και κλείνει συνεχώς το μάτι στον αναγνώστη σ' ένα μυθιστόρημα όπου κανείς δεν είναι τέλειος, ασχέτως αν παρουσιάζεται ως καλός ή και κακός.

* Ο Ντονάτο Καρίζι ανοίγει έναν παράξενο δρόμο στην αστυνομική λογοτεχνία, φωτίζοντας ένα ασυνήθιστο είδος εγκληματία. Ο συγγραφέας βρίσκει το θέμα του στους «υποβολείς», εκείνους δηλαδή που αντί να κάνουν ένα φόνο, πείθουν κάποιον άλλο να ενεργήσει αντ' αυτών. Τεκμηριώνει δε την ύπαρξη αυτής της απίθανης φάρας, με την έρευνα που παρουσιάζει από τα διεθνή αστυνομικά χρονικά στο επίμετρο του μυθιστορήματός του «Υποβολέας» (μετάφραση Εφη Καλλιφατίδη, εκδόσεις «Ωκεανίδα»).

Στον «Υποβολέα» ο Καρίζι υφαίνει μεθοδικά την πλοκή, «τρελαίνοντας» και τον πιο ψαγμένο αναγνώστη-λάτρη του είδους, που δεν μπορεί να πλησιάσει ούτε κατά διάνοια την εικόνα του δολοφόνου. Στην κεντρική ομάδα ων «καλών», αστυνομικών και συνεργατών, υπάρχουν βέβαια κάποιες γκρίζες ζώνες, τα «χαρτιά» όμως είναι όλα κλειστά, τόσο που μετά βίας ανοίγουν εκεί προς το τέλος των 600 σελίδων του μυθιστορήματος. Ιδιοφυής δουλειά από τον πρωτοεμφανιζόμενο Ιταλό.

* Ο πόλεμος στο Βιετνάμ παλαιότερα, ο πρόσφατος στο Ιράκ τώρα δίνουν λαβή για λογοτεχνία και δη αστυνομική. Ειδικά αν συνυπολογίσει κανείς τις τραυματικές εμπειρίες των βετεράνων, ουλές που πρέπει να επουλωθούν πίσω στην πατρίδα. Παρόμοια είναι η περίπτωση στην οποία αναφέρεται η Μίνετ Γουόλτερς στη «Σκιά του χαμαιλέοντα» (μετάφραση Εφη Τσιρώνη, εκδόσεις Ψυχογιός), η περίπτωση του νέου και ωραίου αξιωματικού Τσαρλς Ακλαντ, που τραυματίζεται άσχημα στο κεφάλι όταν ο ουλαμός του δέχεται επίθεση με εκρηκτικά. Και ενώ η ζωή του εν τέλει θα διασωθεί, η παραμόρφωση στο πρόσωπό του θα είναι φρικτή και μόνιμη, το λιγότερο κατά μία έννοια που του συμβαίνει, αφού ο μέχρι προ τινος προσηνής χαρακτήρας του θα μεταστραφεί.

Σάπια κοινωνία

Επιστρέφοντας στην πατρίδα, ο Ακλαντ παρουσιάζει κρίσεις επιθετικότητας, κάτι που τελικά θα τον κάνει ύποπτο για το φόνο τριών ομοφυλοφίλων. Ολα τα παραπάνω, ωστόσο, είναι η κορυφή του παγόβουνου. Βήμα το βήμα, η Γουόλτερς παρουσιάζει μια κοινωνία σάπια μέχρι το μεδούλι της, μια κοινωνία λύκων, που έχουν μεταμφιεστεί σε πρόβατα.

* Η Ντανίλα Κομάστρι Μοντανάρι ανακάλυψε το... αβγό του Κολόμβου σε ό,τι αφορά το συνδυασμό αστυνομικού μυθιστορήματος, ιστορίας και πατριδογνωσίας. Ιταλίδα ούσα, πήρε σβάρνα τα ένδοξα χρόνια της αυτοκρατορίας για να γίνει εν τέλει η μεγάλη κυρία της αφήγησης στη χώρα της. Με ήρωα πάντα τον συγκλητικό Πόπλιο Αυρήλιο Στάτιο αλλά και το alter ego του, τον απελεύθερο έλληνα γραμματέα του Κάστορα, ανακατεύει ξανά την τράπουλα που περιλαμβάνει τις κτήσεις της αυτοκρατορίας και τους ήρωές της. Και μετά το «Θάνατοι στην Πομπηία» και το «Σατουρνάλια και αίμα», δίνει το «Προσοχή σκύλος!» (μετάφραση Αννα Τσέα, εκδόσεις «Αγρα» όπως και τα άλλα δύο).

Στο «Cave canem» (πασίγνωστη λατινική επιγραφή στις βίλες), ο Πόπλιος Αυρήλιος, οδεύοντας προς τη Ρώμη, επισκέπτεται τη βίλα ενός πάμπλουτου ιχθιοκαλλιεργητή. Εκεί βρίσκει όλη την οικογένειά του να τον θρηνεί. Ο θάνατός του μοιάζει από ατύχημα, αλλά ο συγκλητικός έχει διαφορετική άποψη, που ενισχύεται και από τους φόνους που θα ακολουθήσουν. Η διαλεύκανση του εγκλήματος που θα φέρει στην επιφάνεια τις παλαιότερες των ρωμαϊκών παραδόσεων γίνεται αριστοτεχνικά, αφήνοντας τον αναγνώστη να ψάχνεται έως τις τελευταίες σχεδόν σελίδες του μυθιστορήματος. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Σχετικά θέματα: Βιβλίο
Η μεγάλη επιστροφή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Παράσταση
«Φάγαμε χοντρή λοβοτομή»
Μουσική
Κύμα ροκ στο Terra Vibe
«Χρειάζεστε ένα ξέφρενο πάρτι»
Ενα Σκαθάρι στο Πάρκο
Κινηματογράφος
Ο απίθανος κύριος Ράσελ
Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας
Dancing queens
Χορός
Χορεύοντας για δύο τόπους
Καλλιτέχνες
Καλλιτέχνες σε εγρήγορση
Μουσεία
Πικνίκ στο μουσείο
Θέατρο
Αναμέτρηση με το άγνωστο
Ο Προμηθέας της διπλανής πόρτας
«Μην υποτιμάτε τους πληβείους»
Εκθεση
Με έμπνευση τους μύθους
Αρχιτεκτονική
Τα αρχοντικά των Πατησίων
Βιβλίο
Αστυνομικό δελτίο
Η μεγάλη επιστροφή
Από το Εψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας
Street Art