Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Δυο ματιές την εβδομάδα

  • Η Αριστερά, οι ευθύνες και η νέα διάσπαση

    Τόσο πολλές εξελίξεις σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα σ' έναν χώρο, όπως αυτός της Αριστεράς στην Ελλάδα, λίγοι θα περίμεναν.

    Ακόμη και εκείνοι που ειδικεύονται σε θεωρίες συνωμοσίας, δύσκολα θα προέβλεπαν όσα ξεκίνησαν λίγο πριν από τις ευρωεκλογές του 2009 και βρίσκονται σε εξέλιξη. Σε άλλες εποχές θα περιγράφονταν ως «ραγδαίες εξελίξεις». Στις μέρες μας όμως σ' όσους στηρίζουν, με οποιονδήποτε τρόπο, τα αριστερά κόμματα μοιάζουν απλά με μοίρασμα της εξουσίας. Στο αυθόρμητο ερώτημα «ποιας εξουσίας», μη ζητάτε απάντηση.

    Για την ώρα δεν υπάρχει, εκτός αν η μάχη γίνεται για την κρατική επιχορήγηση.

    Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή σ' όσα έγιναν στη διάρκεια αυτού του χρόνου εντός της Αριστεράς: Λίγο πριν από τις ευρωεκλογές του 2009, ξαφνικά μαθαίνουμε ότι ο Αλαβάνος και ο Τσίπρας δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν για το μοντέλο εξουσίας που είχαν οι ίδιοι δημιουργήσει. Επειτα από παραιτήσεις και ανακλήσεις και νέες παραιτήσεις ο Αλαβάνος έγινε απλό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και άτυπος ηγέτης του «Μετώπου», που δρα εντός -αλλά παραδόξως ανταγωνιζόμενο και διαφοροποιημένο- του ΣΥΡΙΖΑ.

    ΗΑνανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ, ύστερα από διστακτικές κινήσεις, ενστάσεις και αντιδράσεις έκανε το μεγάλο βήμα και προχώρησε στην ίδρυση ενός νέου κόμματος με αφορμή τα τεκταινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ. Η Δημοκρατική Αριστερά φαίνεται διατεθειμένη να λάβει μέρος στο παιχνίδι της εξουσίας. Αυτές τις μέρες δοκιμάζεται η πρότασή της για την υποψηφιότητα Καμίνη στο Δήμο Αθηναίων, αφού εκκρεμεί η απάντηση του ΠΑΣΟΚ. Και το τολμηρό εγχείρημα της ίδρυσης ενός νέου κόμματος εντός της Αριστεράς απομένει να κριθεί.

    Σ' ό,τι αφορά τον ΣΥΝ, είτε πρέπει να του επιδειχθεί οίκτος γιατί βρίσκεται μεταξύ πυρών, είτε να του ασκηθεί κριτική γιατί η ηγεσία του δεν κατάφερε να φροντίσει για την ενότητα. Το σίγουρο είναι ότι η ηγεσία του ΣΥΝ έχει μεγάλη ευθύνη για όσα έκανε, αλλά κυρίως για όσα δεν έκανε και δεν έδειξε αποφασιστικότητα. Και τώρα σύρεται για άλλη μια φορά να προλάβει τις εξελίξεις, αφού μετά τον εξαναγκασμό στο μοντέλο της «συλλογικής ηγεσίας» στις εθνικές εκλογές του 2009 και παρά την «εντολή» του έκτακτου συνεδρίου -που ο ίδιος ο Τσίπρας προκάλεσε- για «ξεκαθάρισμα» στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει γίνει τίποτα.

    Υστερα από όλα αυτά φαντάζει λογικό να λαμβάνονται πρωτοβουλίες για τη δημιουργία κινήσεων για την ενότητα της Αριστεράς. Είναι ένας απλός τρόπος για να παραμείνει πολυδιασπασμένη.

    Ο Αλαβάνος, ο Κουβέλης και ο Τσίπρας, οι εκπρόσωποι της τριχοτομημένης Αριστεράς, έχουν μεγάλο μέρος ευθύνης για την αδιαφορία που είναι πιθανόν να δείξει ένα σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων που δεν θα θα πάει στις κάλπες του Νοεμβρίου. Εκείνων που θέλουν να πάνε στην κάλπη και να την ψηφίσουν, αλλά βλέποντας τον χώρο κατακερματισμένο, δυσκολεύονται να διαλέξουν τον «καταλληλότερο» αριστερό.

    Βέβαια στην Αριστερά, όπως και σ' όλους τους πολιτικούς χώρους, τα επιμέρους ποσοστά δεν αθροίζονται. Αν ο Τσίπρας, ο Κουβέλης και ο Αλαβάνος ήταν μαζί στις εκλογές του Νοεμβρίου, δεν σημαίνει ότι θα συγκέντρωναν το ίδιο ή ένα μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό θα πάρουν ο καθένας χωριστά. Διαπιστώνοντας όμως κάποιος ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο η διάθεση για συνεννόηση χάνεται, γίνεται αδιάφορος. Και γίνεται ακόμη περισσότερο αδιάφορος όταν διαπιστώνει ότι εκείνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι ποιος θα αναλάβει την ευθύνη της όποιας διάσπασης. «Για να μην πει ο κόσμος ότι φταίμε εμείς», είναι το επιχείρημά τους.

    Σ' ό,τι αφορά την Αριστερά στις εκλογές του Νοεμβρίου ούτε το Μνημόνιο θα κριθεί ούτε η πολιτική της κυβέρνησης. Θα κριθεί πολύ περισσότερο η δυνατότητά της να προσελκύσει τον κόσμο στις κάλπες. Να κάνει την πολιτική ελκυστική. Γιατί είναι ο μόνος τρόπος να πετύχει τους στόχους της. Χωρίς ψηφοφόρους, οι εκλογές θα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία για τα κόμματα εξουσίας.

    Το τέλος του δικομματισμού...

    Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει στις δημοσκοπήσεις; Κανένας δεν κερδίζει και κανένας δεν χάνει. Με τη λεγόμενη «αδιευκρίνιστη ψήφο» στο 27% στην πρόσφατη δημοσκόπηση της GPO τα συμπεράσματα που είναι δυνατόν να εξαχθούν είναι ελάχιστα. Οσοι είδαν για άλλη μια φορά τον λεγόμενο δικομματισμό να καταρρέει (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. έλαβαν αθροιστικά λίγο πάνω από 49%), ας γυρίσουν δύο χρόνια πίσω. Τον Μάρτιο του 2008, ο δικομματισμός είχε βρει τον μπελά του, αφού οριακά έφτανε το 50%, ενώ ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ συγκέντρωναν από κοινού 30%. Τώρα το ποσοστό των τριών δεν φτάνει ούτε στο 25% (με την προσθήκη των Οικολόγων και της Δημοκρατικής Αριστεράς).

  • Ούτε αυτή τη φορά θα... νικήσει η Αυτοδιοίκηση

    Τελικά αυτές οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα είναι οι πιο περίεργες της Μεταπολίτευσης.

    Αν εξαιρέσει κανείς το ΚΚΕ, που κρατάει μια παγίως σταθερή στάση στον ορισμό των υποψηφίων, σε όλες τις άλλες πλευρές του πολιτικού φάσματος επικρατεί μια μικρή τρικυμία.

    Στο ΠΑΣΟΚ έχουν συνειδητοποιήσει ότι στις εκλογές του Νοεμβρίου, τις πρώτες μετά την υπογραφή του Μνημονίου και τη λήψη πρωτοφανών μέτρων λιτότητας, θα κριθεί η τύχη της κυβέρνησης. Δεν είναι υπερβολή. Οσο κι αν στο παρελθόν αρνητικά αποτελέσματα σε δημοτικές εκλογές αντιστράφηκαν πλήρως στις βουλευτικές που ακολούθησαν, η σημερινή συγκυρία είναι διαφορετική. Το αποτέλεσμα του Νοεμβρίου θα επιδράσει καταλυτικά.

    Αν οι υποψήφιοι του κυβερνώντος κόμματος στις περισσότερες από τις 13 περιφέρειες και σε ορισμένους μεγάλους δήμους νικήσουν ή πετύχουν αξιοπρεπείς επιδόσεις, ο κ. Παπανδρέου και οι επιτελείς του θα μπορούν βάσιμα να ισχυριστούν ότι οι ψηφοφόροι, παρά τη διάχυτη μεγάλη δυσαρέσκεια, τους δίνουν κι άλλη πίστωση χρόνου. Το επιχείρημα «πήραμε επώδυνα μέτρα για να σώσουμε τη χώρα από τη χρεοκοπία» θα έχει περάσει.

    Είναι λοιπόν απολύτως δικαιολογημένη η καθυστέρηση στην επιλογή των υποψηφίων, καθώς ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να σταθμίσει όλα τα δεδομένα, να «μετρήσει» τα πρόσωπα απ' όλες τις πλευρές, να δει πού τον συμφέρει να ορίσει υποψηφίους προβεβλημένα κυβερνητικά και άλλα κομματικά στελέχη , πού άλλα πρόσωπα εκτός κόμματος (π.χ. περίπτωση Καμίνη), πού αυτοδιοικητικά πρόσωπα κ.λπ. Οι επιλογές είναι κρίσιμες όσο ποτέ άλλοτε για κυβερνών κόμμα και χρειάζεται συνδυασμός πρόβλεψης, εκτίμηση των γενικών και τοπικών συνθηκών και κατάλληλοι υποψήφιοι.

    Στην άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος, στην πολυκατοικία της Δεξιάς, γίνονται πράματα και θάματα. Ο κ. Σαμαράς σχεδόν έχει κηρύξει... ανένδοτο κατά του Μνημονίου και, κατά συνέπεια, πρέπει να προσδοκά να τον ανταμείψουν οι ψηφοφόροι στην κάλπη. Βεβαίως ανακύπτουν πολλά ερωτήματα. Οι ψηφοφόροι θα αναρωτηθούν αν η Ν.Δ. του Σαμαρά, ως υπερήφανος συνεχιστής της Ν.Δ. του Καραμανλή, είναι ο κατάλληλος υποδοχέας για την ενδεχόμενη ψήφος κατά του Μνημονίου. Διότι ακόμη και οι σταθερά φανατικοί ψηφοφόροι της Ν.Δ. δεν μπορεί παρα να (ανα)γνωρίζουν ότι οι τελευταίες κυβερνήσεις του κόμματός τους έχουν μεγάλο ποσοστό ευθύνης, το μεγαλύτερο σύμφωνα και με τις δημοσκοπήσεις, για την κατάντια της οικονομίας και την αναγκαστική αποδοχή των όρων του Μνημονίου (φυσικά έχει τις ευθύνες της και η σημερινή κυβέρνηση, αν και οι δημοσκοπούμενοι ψηφοφόροι αναγνωρίζουν ότι έχει τις μικρότερες). Αλλωστε, παρα τους σημερινούς... αντι-μνημονικούς λεονταρισμούς των ηγετικών στελεχών της Ν.Δ., ο οικονομικός σύμβουλος του αρχηγού του Θ. Βάρδας το είπε ξεκάθαρα: αν η ψήφιση του Μνημονίου από τη Βουλή απαιτούσε 180 ψήφους, η Ν.Δ. θα ψήφιζε «ναι», αλλιώς η χώρα θα πτώχευε σε μία βδομάδα.

    Εκεί όμως που γίνεται το «έλα να δεις» με τους υποψηφίους είναι στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Σκέτη κωμωδία κοντεύει να καταντήσει. Στην προσπάθειά της η ηγεσία του κόμματος να αποφύγει την υποψηφιότητα Αλαβάνου, αναζήτησε ΠΑΣΟΚογενές πρόσωπο (Σακοράφα, Μητρόπουλος). Η προσπάθεια δεν ευδοκίμησε. Στράφηκε σε πρόσωπα τη ευρύτερης Αριστεράς (Τσακνής), αλλά έσπασε τα μούτρα της. Και τώρα θα καταφύγει στην κλασική (;) λύση της επιλογής προσώπου από τον δικό του χώρο. Η λύση της συνεννόησης με το (πρώην) δικό του κομμάτι που αποχώρησε και ίδρυσε τη Δημοκρατική Αριστερά αποκλείστηκε, ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει μια κάποια διέξοδο. Τώρα θα αγωνιούν για το αποτέλεσμα μια κάλπης, από την οποία υπό ομαλές συνθήκες θα προσδοκούσαν ένα πολύ ευχάριστο αποτέλεσμα.

    Και η Τοπική Αυτοδιοίκηση πού θα χωρέσει μέσα σε όλα αυτά; Ο θεσμός έχει τα χάλια του.Οι περισσότεροι δήμοι είναι καταχρεωμένοι, η διαφθορά είναι εκτεταμένη και είναι πολύ πιθανό να αντιμετωπίσουν τα επόμενα χρόνια συνθήκες Μνημονίου, όπως και το κεντρικό κράτος. Το φιλόδοξο εγχείρημα του Καλλικράτη θα κινδυνεύσει εξαρχής, αν δεν γίνουν τώρα καίριες παρεμβάσεις.Οι νέοι άρχοντες εκ των πραγμάτων θα επωμιστούν βαρύτερο από κάθε άλλη φορά φορτίο.Γι' αυτό και οι επιλογές των κομμάτων -και πολύ περισσότερο των ψηφοφόρων στην κάλπη- έχουν μεγαλύτερη σημασία από κάθε άλλη φορά.

    Επέλεξαν τον διασυρμό;

    Ναι, έχουν συμβεί παρόμοια και στο παρελθόν. Ναι, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα παντού, γιατί όχι και στον αθλητισμό; Αυτή είναι η ρεαλιστική, καλύτερα κυνική, εκδοχή. Ομως ορισμένες επιλογές και ο τρόπος υλοποίησής τους ίσως προκαλούν ακόμη και τους κυνικούς. Και καλά να συμβαίνουν τέτοια στις παρυφές του επαγγελματικού ποδοσφαίρου (να στήνονται αγώνες για να κερδίζουν κάποιοι στο στοίχημα), αλλά τώρα να βλέπουμε εκφυλιστικά φαινόμενα στο επίπεδο των εθνικών ομάδων; Και δη του μπάσκετ, με αθλητές ινδάλματα και πρότυπα για χιλιάδες παιδιά; Είτε υπήρξε άνωθεν κατεύθυνση είτε οι διεθνείς επέλεξαν μόνοι τους να χάσουν χάριν του «σκοπού», ο διασυρμός επήλθε. Κρίμα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
ΠΑΣΟΚ
Εκκίνηση με κομμένα φτερά
ΣΥΡΙΖΑ
Υστατη προσπάθεια για λύση συμβιβασμού στον ΣΥΡΙΖΑ
Υπόθεση Siemens
Ανθρωπος - κλειδί για τις δουλειές Siemens - Intracom με τον ΟΤΕ
Η ΜΚΟ της Εκκλησίας
Η εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα «Αλληλεγγύη»
Στο διαδίκτυο οι εκλογικές δαπάνες
Σε δημόσια θέα έσοδα και έξοδα των υποψηφίων
ΚΚΕ
Μισή διάψευση Βενιζέλου για Ισραήλ και S-300
Νέα Δημοκρατία
Υψώνει αντι-Μνημόνιο στη σημαία της Ν.Δ.
ΛΑΟΣ
«Απολογία» Κακλαμάνη στον Καρατζαφέρη για να στηρίξει την υποψηφιότητά του