Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Τα Σαββατιάτικα

  • Και στις χαρές σας...

    ...«Με την πρώτη σταγόνα της βροχής να πάτε στον αφροδισιολόγο», έλεγε παλιά ένας φίλος που δεν ήταν ποιητής, αλλά πίστευε ότι η ερωτική -παλιά- Ελλάδα του καλοκαιριού και των ονείρων κρύβει μερικά «σταγονίδια» άξια ιατρικής παρακολούθησης.

    Παλιά αυτά. Πολύ παλιά. Σήμερα, στο παρά πέντε του «Καλλικράτη», ο Ιπποκράτης δεν έχει λόγο. Σήμερα έχουμε άλλα βάσανα, πολύ πιο μεσαιωνικά από την εποχή των αείμνηστων αυτοκρατόρων Κομνηνών. Ετσι κι εγώ, στο πνεύμα του συμπαθούς Μεσαίωνα, μου φάνηκε λογικό οι Ελβετοί του Εμενταλ και του Εντελβάις να είναι υπέρμαχοι, ξανά-μανά, της θανατικής ποινής. Σε μια κοινωνία ευρωπαϊκώς απαράδεκτη, ανεκτική και φασιστική ισότιμα, σε μια Ευρώπη που δικαιώνει κάθε μέρα και περισσότερο τις «ρατσιστικές» αγωνίες και τους θυμούς της μακαρίτισσας Οριάνα Φαλάτσι, όλα... παίζονται. Και το αβγό του φιδιού και το αβγό της κότας και το αβγό της στρουθοκαμήλου, που είναι το πτηνό-κτήνος, το ΑΠΟΛΥΤΑ προσαρμοσμένο στα κλιματικά μας ήθη.

    Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '60, η στρουθοκάμηλος ήταν περιζήτητη για τα φτερά της πρωτίστως (καμπαρέ, σόου, αδελφές Καλουτά, αδελφές Κέσλερ, αδελφές Μπρόγερ, αδελφές Τατά γενικώς) και προσφιλής αναφορά στην τάση του να νομίζει το ανόητο πτηνόν πως βάζοντας το χαζοκέφαλο στην άμμο... κρύβεται. Σήμερα, λοιπόν, ο «στρουθοκαμηλισμός», αν και κάπως περιορίστηκε κυρίως στα μετερίζια της πολιτικής, εν τούτοις υπάρχει και σε άλλες ευπαθείς κοινωνικές ομάδες...

    Με τέτοιες νόστιμες σκέψεις με πέτυχαν στη βεράντα η πανσέληνος του Αυγούστου καθώς και οι εξαγγελίες για την εξυγίανση του κέντρου της Αθήνας. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ κι όμως ΑΛΗΘΙΝΟ!... Οι αρμόδιοι ξύπνησαν μετά από βαθύτατο ύπνο στις κομψές σαρκοφάγους τους και θέλουν να αλλάξουν τα εξωτικά ήθη του κέντρου. Δηλαδή να νομιμοποιήσουν κάπου 200 μπουρδέλα, να δώσουν εκπτωτική κάρτα στις Αφρικανές και λοιπές πόρνες για να αγοράζουν προφυλακτικά και τσίχλες, να κατεβάσουν τις τιμές στα αξεσουάρ των τοξικομανών, να στείλουν ιεραπόστολους στα «γκέτο» για να κάνουν δημοφιλή τη χαρμόσυνη εντολή «ΟΥ ΚΛΕΨΕΙΣ» και ειδική μονάδα ΣΔΟΕ στα λούνα παρκ της παραοικονομίας.

    ΟΧΙ... το dvd με τον γάμο του πριγκιπόπαιδου Νικόλαου με την Τατιάνα δεν θα κυκλοφορήσει παράνομα! Το ζήτησαν όλοι οι βασιλικοί οίκοι, οι οποίοι είναι απόλυτα συνεπείς ως προς τα πνευματικά δικαιώματα. Δεν είναι δυνατόν τόσα οικόσημα και τόσα στέμματα να ξεπέσουν στους επιτήδειους της «Ελλάδας, της χώρας των ονείρων». Αυτός ήταν ο τίτλος ενός τηλεοπτικού ντοκιμαντέρ, που δεν το είδαμε ποτέ, αλλά ευτυχώς μάς έμεινε παρακαταθήκη η μουσική του, γραμμένη από τον Μάνο Χατζιδάκι. Στις αρχές του '60 αυτά τα ωραία, τότε που τρέχαμε να δούμε στα «επίκαιρα» που πρόβαλλαν στους κινηματογράφους σε μαυρόασπρο φιλμ, τους γάμους της πριγκίπισσας Σοφίας με τον Δον Χουάν Κάρλος. Ηταν 1962 και η γκλαμουριά του γάμου έκανε θαυμάσιο κοντράστ με τις κάθε είδους «Συνοικίες το... όνειρο», που υπήρχαν άφθονες στην Αθήνα. Οι γάμοι Σοφίας-Δον Χουάν μες στον ίδιο χρόνο κυκλοφόρησαν σε έγχρωμο «βιου-μάστερ»! Από τότε κύλησαν πολλά νερά στα αυλάκια, αλλά οι δυναστείες, παρά την κρίση λόγω κοινωνικών αναστατώσεων, δεν έχασαν το ενδιαφέρον τους.

    Εξάλλου, στην τωρινή Ρωσία οι Ρομανόφ ηρωοποιήθηκαν, ενώ οι ρωσοειδείς -τους βλέπουμε κι εδώ- ακούν καμπάνα και παθαίνουν οργασμούς απανωτούς. Αθάνατοι πρίγκιπες, αθάνατο παπαδαριό, αθάνατη λεβεντομαλακία και πάει λέγοντας.

    Τι θα μας προσάψει το ζώδιον της «παρθένου», άγνωστο. Σύσσωμη η Ελλάς ετοιμάζεται να βγει στους δρόμους να διαλαλήσει τη στιβαρότητα της φτώχειας, να γαμοσταυρίσει τους ΔΝΤ ή και να κατασπαράξει το ακούραστο (στην αμετροέπειά του) πλαγκτόν της πολιτικής. Επ' αυτού, ορθώς ανεβάζουν τις τιμές στα γιαούρτια, στα λεμόνια και στις ντομάτες. Μέσα στη σύγχυση, οι συγγενείς των Μπόνι και Κλάιντ νυχθημερόν ληστεύουν (και διαφεύγουν), άλλοι κλέβουν και πυροβολούν, άλλοι αγοράζουν χειροβομβίδες για να διαπράττουν ληστείες -όπως αυτό το φρούτο που κρατούσε ομήρους πριν από μερικές ημέρες στον Πειραιά-, άλλοι σκέφτονται να απαγάγουν τον ίδιο τον υπουργό των Οικονομικών και να ζητήσουν λύτρα από την Ενωση Σιτοπαραγωγών, κι άλλοι σκάβουν κάτω από την Τράπεζα της Ελλάδος με στόχο την επίπλωση (λέω... τώρα) κι άλλα πολλά. Η Αθήνα, πάντως, πληγωμένη και αηδιασμένη, τίμησε την τελευταία καλοκαιρινή Πανσέληνο, να έχει να θυμάται.

    Από την άλλη, η ελεύθερη παραοικονομία υπόσχεται φθηνές πανσελήνους σε όλα τα μεγέθη.

    Κι ενώ στο Πακιστάν δέρνονται για μια σταγόνα καθαρού νερού, στο Ιράκ ανατινάζονται στο όνομα μιας μερίδας παραδείσιου πιλαφιού και στις άλλες ισλαμικές «δημοκρατίες» εξασκούνται στο λιθοβολισμό κυριών και δεσποινίδων. ΕΜΕΙΣ ποιητικά περιμένουμε να σκοτωθεί το καλοκαίρι με την «πρώτη σταγόνα της βροχής».

    Γιατί κατ' αρχάς είμαστε ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ, είμαστε ποιητικός λαός, μαζοχιστές, ανεκτικοί, φοβισμένοι, ραγιαδοσεσημασμένοι κι εξαιρετικά ευαίσθητοι στην αυθαιρεσία του οποιουδήποτε.

    Καλό μας φθινόπωρο και «Καλημέρα θλίψη», όπως θα έλεγε και η αλησμόνητη Φρανσουάζ Σαγκάν στους καιρούς της. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Λάκης Παπαστάθης
Η μνήμη και η αγάπη κάνουν τους ανθρώπους αθάνατους
Βιβλίο
Απεχθής συγγραφέας σκοτώνει τον εαυτό του
Η ανάδυση του ψηφιακού βιβλίου
Ark Festival
Ο «άλλος» ελληνικός ήχος ενωμένος, δυνατός
Κριτική θεάτρου
Χουρμούζης χωρίς αίσθημα και θερμότητα
Συνέντευξη: Μιχάλης Χατζηγιάννης
Δεν είμαι ο καστροφύλακας της ποπ
Φεστιβάλ της Βιέννης
Υψηλή τέχνη και trash αβανγκάρντ
Κομικ(s)οδρόμιο
Μια αλλιώτικη μαύρη ήπειρος