Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Προσωπική ματιά

  • Από τ' άλλο του τ' αυτί

    Η σταδιακή, μη αναστρέψιμη κώφωση ενός συνταξιούχου καθηγητή Γλωσσολογίας, ειδωμένη ως πρελούδιο της αμετάκλητης σιωπής του θανάτου, θα ήταν πεδίο πρόσφορο για την ανάπτυξη ενός δράματος.

    Και όμως, ο 73χρονος Βρετανός Ντέιβιντ Λοτζ εξασκεί ξανά το οξύ του χιούμορ και την ικανότητά του να σατιρίζει ακόμη και τις τραγικότερες όψεις της ανθρώπινης περιπέτειας, χωρίς στιγμή να κινδυνεύει από επιπολαιότητα ή κυνισμό.

    Το 15ο μυθιστόρημα του πανεπιστημιακού, συγγραφέα, μαέστρου του Campus Novel και πλέον βαρήκοου και συνεπώς ομοιοπαθή με τον ήρωά του, Ντέσμοντ Μπέιτς, κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Bell», σε μετάφραση Εφης Τσιρώνη. Ο τίτλος «Ανήκουστος Βλάβη» είναι μια ευφυής αντιστοιχία στο λογοπαίγνιο «Deaf Sentence», που εκπροσωπεί τον τίτλο του πρωτότυπου.

    Ο Λοτζ «παίζει» ως συνήθως σε διαφορετικά επίπεδα. Ενα είναι η περιγραφή ενός κόσμου που χάνει σταδιακά τους ήχους του. Κι εκεί παρεισφρέουν από φιλοσοφικές σκέψεις (με αφορμή τις περιπτώσεις κώφωσης του Μπετόβεν ή του Γκόγια) και λογοτεχνικοί παραλληλισμοί της κώφωσης με τον θάνατο, μέχρι σπαρταριστά επεισόδια όπου η βεβαρημένη ακοή του ήρωα γίνεται αιτία για παρεξηγήσεις και ενδοοικογενειακές κρίσεις. Ενα άλλο επίπεδο είναι, με αφορμή την απώλεια ακοής, ο απολογισμός διαφόρων άλλων απωλειών: της επικοινωνίας, της νεότητας, της σεξουαλικότητας, της συντροφικότητας, των αγαπημένων προσώπων, της ίδιας της ζωής. Ο ορατός εχθρός είναι βέβαια το γήρας.

    Ομως, ο Λοτζ δεν χαρίζεται ούτε στη νεότητα. Η μόνη νεαρή κεντρική ηρωίδα του, μια μεταπτυχιακή φοιτήτρια που κάνει διατριβή στα αποχαιρετιστήρια σημειώματα των αυτοχείρων, είναι μια μυστήρια και διαταραγμένη προσωπικότητα.

    Ολα αυτά τα ζοφερά, που μοιάζουν ικανά να καταφέρουν το τελειωτικό χτύπημα σ' όποιον υποψήφιο αναγνώστη φλερτάρει με την κατάθλιψη, αναποδογυρίζονται με την απρόβλεπτη πένα του Λοτζ, που για κάθε δραματική πτυχή επιφυλάσσει ένα κωμικό «αντίδοτο». Η ανάγνωση του μυθιστορήματος παραμένει μέχρι τέλους απολαυστική. Και τελικά η τρυφερά ανθρώπινη και αναγνωρίσιμη ιστορία του Λοτζ επιτρέπει το πολύ πλατύ χαμόγελο της ωριμότητας και της επίγνωσης.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μπαλέτο
Γκαλά μπαλέτου με πραγματικά αστέρια
Δύο βιβλία από την «Αγρα»
Ο Νίκος Μπελογιάννης ως ιστορικός λογοτεχνίας
Θέατρο
«Πάκμαν» καταβροχθίζει τα σύγχρονα ζευγάρια
Από το «Κύτταρο» μέχρι σήμερα
Χαιρετισμός στον Διονύση Σαββόπουλο
Αναδρομική Ν. Στεφάνου
Ζωγραφική σημαίνει να ονειρεύεσαι με μάτια ανοιχτά
"Εφυγαν"
Εφυγε ο Γιώργος Καμπανέλλης
Ο «Ιχνευτής» των ελληνικών εκδόσεων
Άλλες ειδήσεις
Φεστιβάλ σεξουαλικής ρουλέτας