Έντυπη Έκδοση

Ο Ρίπλεϋ και το παιχνίδι στους καθρέφτες

Τον είδα να ντύνεται στον τρίτο όροφο.

Από 'δώ που κάθομαι, δίπλα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, στο καφέ, μπορώ να τον βλέπω. Η ιεροτελεστία του ντυσίματός του προσφέρεται για μελέτη. Φορά λευκό πουκάμισο. Το αλλάζει με γκρι και σιέλ γραβάτα. Πουκάμισο με μανικετόκουμπα. Πουκάμισο με κουμπιά. Σπορ παντελόνι. Παντελόνι λινό. Ολα βιαστικά. Κι άλλοτε αργά. Ο καθρέφτης απέναντι τον καλύπτει. Ζητάει πάντα το πιο ακριβό δωμάτιο. Τα χρήματα έρχονται από τη Νέα Υόρκη. Τσεκ ή επιταγές τής Αμέρικαν Εξπρές. Θέλω να του πω για ένα εστιατόριο δίπλα στα καράβια. Αν τα βαριέται -γιατί ταξιδεύει και μ' αυτά-, μπορώ να του προτείνω δίπλα στα κότερα ή στις πάπιες. Στο Τουρκολίμανο. Κανείς δεν θα μας δει. Μπορεί να φορέσει γυαλιά ηλίου. Σκοτεινός. Παρότι ο ουρανός είναι βαρύς για βροχή. Μου συστήθηκε, μπαίνοντας, Ρίπλεϋ, με διαλυτικά το τελευταίο γράμμα παρακαλώ, πρόσθεσε· και να ξέρει τις προθέσεις μου.

Μπορώ να μάθω τα πάντα γι' αυτόν ανοίγοντας το βιβλίο της αγαπημένης μου Πατρίτσια Χάισμιθ: Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϋ, μτφρ. Αντρέας Αποστολίδης, εκδόσεις Αγρα. Γεννημένη στις 19 Ιανουαρίου του 1921, στο Φορτ Ουόρθ του Τέξας, θα μεγαλώσει με τον ξάδελφό της, Νταν Κόουτς, και τους γονείς της μητέρας της. Τον πατέρα της θα τον γνωρίσει σε ηλικία 12 ετών. Στις ίδιες εκδόσεις κυκλοφορούν οκτώ βιβλία της. Και ετοιμάζονται άλλα δύο.

Κάθε φορά που τη ρωτούσαμε πού είναι ο λοχαγός Πέντερτον, έλεγε - δεν ξέρω! Ηταν ωραία. Μια καλλονή. Ολοι την ήθελαν, αλλά ήταν στον στρατό μια τάξη, μια πειθαρχία και ανήκε· ήταν η σύζυγος του λοχαγού. Ξέραμε πως η σπαρτιατική ζωή μας ήταν η πρόφαση. Τα μάτια και τ' αυτιά ήξεραν γι' αυτήν. Ακούγονταν παράξενα πράγματα, ένα μυθιστόρημα της ζωής που ξεπερνάει την τέχνη. Ή τουλάχιστον τη συναγωνίζεται. Βλέπω τον λοχία στα λουτρά. Είμαι ο ηδονοβλεψίας στρατιώτης. Κάτι σαν τον Αλκιβιάδη και ο λοχαγός Πέντερτον θα έρθει προς εμένα. Θα γίνει ο Σωκράτης. Χακί παντελόνια, ένα ατίθασο άλογο που θα τιθασευτεί. Η βροχή σ' ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Η φωνή του Προέδρου να είμαστε, πάντοτε, ετοιμοπόλεμοι. Και αισθήματα. Αυτό που μας λείπει πάντα.

Δανείζομαι τον τρόπο της Κάρσον ΜακΚάλερς στο περίφημο βιβλίο της Ανταύγειες σε χρυσά μάτια, επίμετρο Τένεσι Ουίλιαμς, μτφρ. Ιωάννα Τριανταφυλλοπούλου, εκδ. Μεταίχμιο, για να ταξιδέψω μαζί της. Γεννήθηκε στο Κολόμπους της Πολιτείας της Τζόρτζια, το 1917. Το πρώτο της βιβλίο, Η καρδιά κυνηγάει μοναχή, κυκλοφόρησε το 1940.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Στη στήλη
Σάββατο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Ενα θαύμα γραφής μες στην αθανασία
Με το πρόσχημα της βιογραφίας
Ο εαυτός στον τόπο του άλλου
Ο Κόσμος είναι η Σαλονίκη
Χρόνος είναι το ταξίδι στο άπειρο
Πτυχές της πολιτικής και θεατρικής σκηνής
Κατ' εικόνα και ομοίωση
Κίνα: το αίσθημα του προορισμού
Το σφυρί και ο διαβήτης
«Ο ουρανός μοιράζεται πρώτος πρώτος»
Πού πάνε οι ήρωες μετά το «τέλος»;
Φιλοσοφία
Είναι τα βιβλία άνθρωποι;
Από τις 4:00 στις 6:00
Ονειρα και τραγούδι, μια στενή σχέση
Δύο ιδιότητες για έναν δημιουργό
Άλλες ειδήσεις
«the Office» - Στέκι συνάντησης «χειροποίητων ιδεών»
Ημερολόγιο νυχτερινής ανάγνωσης της ζωής του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη
Μια ασεβής συνομιλία του Γιώργου Κακουλίδη με τον Σταύρο Σταυρόπουλο περί κριτικής ή τυφλότητας
Πλεκτάνες