Έντυπη Έκδοση

Με λάσπη και το αίμα δίπλα

Ψάχνοντας τον πολιτισμό που δεν υπάρχει

Συλλογικό έργο. Περικλής Κοροβέσης, Τέος Ρόμβος, Αλέκος Γεωργόπουλος, Παναγιώτης Δημητράς, Ναυσικά Παπανικολάτου, Μιχάλης Μαραγκάκης, Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν), Κυριάκος Αθανασιάδης, Θανάσης Μακρής, Γιάννης Εξαδάκτυλος, Θανάσης Τριαρίδης, Ελεάννα Ιωαννίδου, Ελένη Καρασαββίδου-Κάππα , Μεχμέτ Ταρχάν, Θοδωρής Ηλιόπουλος, Γιώργος Μοναστηριώτης, Θανάσης Πολλάτος, Γιάννης Ευαγγέλου, Παναγιώτης Σιαβέλης, Αγγελος Νικολόπουλος, Κώστας Μπακόπουλος, Γιάννης Κορομηλάς

Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική

Μια συλλογή κειμένων ενάντια στον τρόμο

εκδόσεις Διάπυρον σ. 211

Η φασιστική πολιτική βία υπάρχει διάχυτη και οι τάσεις για το μέλλον είναι να διευρυνθεί ο αριθμός των πιστών της. Ο τρόπος που προσηλυτίζει ανθρώπους στους κόλπους της είναι τα διαφορετικά της πρόσωπα. Κάτω από την επίφαση μιας καθαγιασμένης ιδεολογίας κυοφορούνται όλες αυτές οι επάρατες μέρες που γνώρισε η Ελλάδα στις αιματοβαμμένες διαδηλώσεις των αυτόκλητων αγωνιστών και ακτιβιστών. Οι δολοφονίες ή αλλιώς και επονομαζόμενες παράπλευρες απώλειες, για αποφόρτιση των πράξεων από τους προσδιορισμούς του βέβηλου κι επαίσχυντου, διαλανθάνουν της δριμείας κριτικής του χαυνωμένου τηλεθεατή. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με πλάνα κοντινά στα πτώματα, με εξιστόρηση των επουσιωδών λεπτομερειών των γεγονότων κατορθώνουν την αποπολιτικοποίηση των συμβάντων και ζουμάρουν στο μικρό και το ιδιωτικό, ώστε τα δράματα στο τέλος δευτερεύουν στη συνείδηση του τηλεθεατή μετά την προπαγάνδα. Τα ίδια μέσα ενημέρωσης σε αγαστή συνεργασία με τα υπουργεία προστασίας του πολίτη παρουσιάζουν τα εγκλήματα σαν και συνήθη ατυχήματα. Σαν τους θανάτους από αίτια παθολογικά. Αν μπορούν, ποτέ δεν αιτιάζουν τους θανάτους στις ένοπλες ομάδες της κρατικής και δημοκρατικής καταστολής. Η πρόληψη στην Ελλάδα του 21ου αιώνα είναι κάτι βαθιά αναχρονιστικό και αναποτελεσματικό.

Ο καπιταλισμός έχει θύματα αφανή. Η πεποίθηση ότι είναι το μόνο ζωτικό σύστημα για τον άνθρωπο είναι ψευδής. Τα χιλιάδες θύματα του καπιταλισμού χάνονται πίσω από επιστημονικοφανείς λέξεις που ορίζουν τα εγκλήματα ως κοινούς θανάτους. Μιλάνε για πνιγμούς μεταναστών και όχι για δολοφονίες τους. Μιλάνε για εμφράγματα, αντί να πούνε θάνατος από εργατική αγχωτική συμφόρηση. Μιλάνε για θανάτους υπερκόπωσης ή ατυχήματα αυχενικών, ενώ οι άθλιες συνθήκες εργασίας νεαρών παιδιών μένουν αφανέρωτες. Οι εργοδότες όμοια προς τους δεσμώτες εποχής κάποιας σκλαβιάς βυσσοδομούν και θανατώνουν όνειρα.

Το κακό είναι ζωογόνο συστατικό του πολιτισμού του καπιταλισμού. Αν δεν υπήρχε το κακό θα συμπαρέσυρε στον αφανισμό και τον καπιταλισμό. Οι κλειδαριές στα σπίτια και οι αρμαθιές απ' τα κλειδιά υπάρχουν παράλληλα με την ύπαρξη των ληστών. Κάπως έτσι επιβιώνουν χιλιάδες άνθρωποι από την ύπαρξη ενός «ευλογημένου» κακού. Σαν κράτος δεν μπορείς να στηλιτεύεις το κακό, ενώ το νομιμοποιείς στο όνομα της επικράτησης του σχετικού δικαίου. Υπάρχει εδώ πέρα αγεφύρωτη αντίφαση.

Τα ευαγγέλια πέρασαν. Οι αλλαγές υπογραμμίστηκαν. Οι αναγνώστες δεν βρέθηκαν. Η ασκητική της αλλαγής του προσώπου ποτέ δεν επετεύχθη. Δεν υπάρχει κανένα μαζικό μεσσιανικό κίνημα. Η ποιοτική αναβάθμιση ενός πολιτισμού στηρίζεται στη συνάθροιση της ατομικής μεταρσίωσης της συνείδησης στο πιο υψηλό και λεπτό. Μπορείς να πέσεις στα καρφιά τους; Οπως το έκανε Εκείνος; Η βία κινεί τον κόσμο. Η βία νοηματοδοτεί την ύπαρξη του καλού, την ιδιοτελή του εκμετάλλευση. Μια έκκληση προς όλα τα ακατατόπιστα και μεθυσμένα «ηλιοτρόπια». Να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να ξανακοιτάξουν προς τον Ηλιο.

Αυτοί που σκοτώνουν μισούν την ύπαρξη του Αλλου. Στο διαφορετικό πρόσωπο συναντούν το ξένο, αβιοτικό σύμπαν. Αυτοί που σκοτώνουν μισούν τη συντροφικότητα, τον έρωτα για τη ζωή και τη δημιουργία. Διανοητικά και σωματικά ευνουχισμένοι έφτασαν να αναζητούν τη χαμένη τους ανδρεία στο σπάσιμο μιας βιτρίνας, που μοιάζει με τη διάρρηξη του παρθενικού υμένα της γυναίκας. Επινοημένη και επιβεβλημένη έξωθεν σεξουαλικότητα, που ποτέ δεν καταναλώθηκε, βρίσκει εκτόνωση στις βιαιοπραγίες. Αυτοί που χτυπάνε συνανθρώπους τους και σκοτώνουν, ποτέ δεν είχαν συναίσθηση της ομοιότητάς τους με τον άλλο. Το Θείο δώρο της ζωής είναι για όλους μας πολύτιμο.

Τα ΜΜΕ εθίζουν τον τηλεθεατή σε πρακτικές βίας. Προσφέρουν θέαμα εφάμιλλο των έξεων του τηλεθεατή κι εκείνος χαυνωμένος απ' την ιδιότυπη λαγνεία του στον τρόμο μένει παθητικός στον καναπέ. Η συνείδησή του έχει χειραγωγηθεί απ' την ιδέα πως η βία είναι επιβεβλημένη. Αδιέξοδη λύση σ' έναν κόσμο καταρρέοντα.

Δεν πιστεύουμε στην αναγκαιότητα του κράτους, βάζοντας και τον εαυτό μου στην ομάδα των δημιουργών του βιβλίου. Το καλό είναι το αντίθετο του κακού. Το κακό είναι αντίθετο του καλού. Ελλοχεύει ένας σχετικισμός εδώ, ικανός να αποδομήσει το εννοιολογικό υπόβαθρο των αναζητήσεων μέσα στο βιβλίο. Το καλό ορίζεται κάθε φορά ως προς το κακό και το κακό κάθε φορά ορίζεται στη σχέση του με το καλό. Δεν υπάρχει διαχρονικός ακριβής ορισμός για καμία από τις δύο αντιτιθέμενες έννοιες. Σημασία έχει η λέξη αντίθεση να σβηστεί στις διακηρύξεις της ομάδας του καλού. Είναι μια λέξη που προεικονίζει τη βία στον διάλογο. Η ειρήνη δεν είναι κάτι που πρέπει να κατακτηθεί στα σώματα των πολεμιστών. Οταν θα γίνει κεκτημένο και της σκέψης, τότε ίσως μπορούμε να μιλάμε για οράματα. Οταν η διαφωνία του ενός μας θα σβήνει γλυκά μέσα στην πραότητα και την ειρηνοποιό συγκατάβαση του άλλου.

Διαβάζοντας την Οικουμενική Διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέσα σου παγιώνεται ως πεποίθηση η αρχική ίσως εντύπωση πως η διακήρυξη αυτή συντάχτηκε ακριβώς για να επισημάνει τα σημεία των ανθρώπινων ζωών που καταστρατηγούνται από τις εξουσίες δήθεν δημοκρατικών καθεστώτων. Αν σας ηχούν τούτα τα λόγια στομφώδη, είναι γιατί εθελοτυφλείτε μέσα στην προσωπική σας ασφάλεια ή απλούστερα δεν έχετε ποτέ συναναστραφεί με τον πάτο των κοινωνικών στρωμάτων. Εκεί που βρίσκεις την αγάπη σε πιο ανυπόκριτη μορφή από την κορυφή. Εκεί που η ελπίδα για ζωή σιγοσβήνει μαζί με την ίδια τη ζωή.

Στις σκέψεις ορισμένων υπάρχει η πεποίθηση ότι τα αντίπαλα στρατόπεδα είναι δύο. Οσοι οι πόλοι σ' έναν μαγνήτη. Υπάρχει η μεριά των δικαίων και των αδίκων. Οποιος δεν είναι δίκαιος, είναι με τους άλλους. Στον παραλογισμό μιας σύγκρουσης καταρρέει ο ορθολογισμός ορισμού του δικαίου. Φτάνεις να αγωνίζεσαι κάποτε και να μην ξέρεις με ποιους είσαι, καθώς σαν κάποιο ρευστό περνάς από διάφορα στάδια αλλαγής. Δεν υπάρχει καμία μεταφυσική άνωθεν δικαιοσύνη να ορίσει με ακρίβεια το αγαθό και το δαιμονικό σε μια πάλη. Απόδειξη γι' αυτή τελικά την έλλειψη αυτογνωσίας σε κάθε αγώνα είναι οι δολοφονημένες, αθώες, αμέτοχες υπάρξεις. Οι παράπλευρες απώλειες. Θύματα της βίας. Της μιας βίας. Επομένως, όχι παράπλευρες. Απλώς απώλειες της τυφλής μισανθρωπίας. Οι αναρχικοί, οι ανώνυμοι αναρχικοί, οργανωμένοι σε ομάδες ή μοναχικές περιπτώσεις τέτοιων πιστών του αναρχισμού είναι ξεκάθαρα ειρηνοποιοί. Είναι άνθρωποι που αγαπάνε.

Ζούμε σε μια φιμωμένη κοινωνία, γιατί η κλίμακα προς τα πάνω σε οποιονδήποτε χώρο είναι στην ποιότητά της μια κλίμακα προς τα κάτω. Οι άνθρωποι που παίζουν καθοριστικό ρόλο στον πολιτισμό, την ενημέρωση, την πολιτική, τις τέχνες, τη συγγραφή, την πρόνοια, την παιδεία, διαπλέκονται μεταξύ τους με τον τρόπο της μαφίας. Μπροστά σε τέτοιες δαιμονικές και σηψαιμικές δυνάμεις ο αδύναμος καλλιτέχνης αισθάνεται ένα άθυρμα. Πολλές φορές θέλω να κάνω ένα παράπονο και φοβάμαι την αντεκδίκηση. Φοβάμαι να μιλήσω, μη θίξω τη συνείδηση κάποιου μεγαλομανούς συνανθρώπου μου. Οι προσπάθειές μου για την τέχνη μου ξέρω από τώρα ότι θάβονται τεχνηέντως στη λήθη. Γνωστές οι πρακτικές. Η συνωμοτική σιωπή των συναδέλφων μου είναι ισοδύναμη της προδοτικής πράξης. Πάρα πολλοί συγγραφείς πορεύονται μέσα στη σιωπή. Ξέροντας αδιάκοπα για τη διαφθορά που τους κατακλύζει, δεν ξέρουν να κάνουν κάτι διαφορετικό από το να λατρεύουν την τέχνη τους. Σαν τον ερωτευμένο και τον ανέφικτο έρωτα που κυνηγάει μια ζωή. Ο πόλεμος είναι παντού. Στις επάλξεις της τέχνης υπάρχει πολύς ψυχολογικός πόλεμος και εμπορικά αθέμιτος ανταγωνισμός. Τα θύματα είναι πολλά.

Ας μη γελιόμαστε μ' αυτά. Είμαστε όλοι ένοχοι. Γεννιόμαστε λερωμένοι σε μια Ελλάδα γεμάτη πληγές και λάσπη. Το σώμα μας λαβώνεται νωρίς. Νωρίς βυθίζεται και η ψυχή μας μες στη λάσπη. Είναι τα πρώτα υλικά που διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας. Είναι τα φυλετικά μας χαρακτηριστικά. Η λάσπη και το αίμα. Η πονηριά, η απελπισία, η ματαίωση. Τα χέρια μας είναι ματωμένα. Συμμετέχουμε στις κουλτούρες της βίας, αθώοι θύτες, γιατί επιλέγουμε την επανάπαυση και αμεριμνησία στη ζωή. Αντί να καθήσουμε να σκεφτούμε πως η βία θρέφει την τηλεόραση και πως η τηλεόραση προκαλεί τη βία με ψέματα και επινοημένες ιστορίες, επιλέγουμε να σκοτώσουμε τη γόνιμη ειρηνική ορμή μας στους ποταμούς της χαύνωσης. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου
Σχετικά θέματα: Κριτική βιβλίου
Η ηθική του Κακού
Ταύτιση με την Κόρη των Αθηνών
Σπέρματα Δημουλά*
Οιδίπους Τύραννος με κουνημένη γκαρνταρόμπα
Ακραίες μορφές θρησκευτικής πίστης
Στην περιπέτεια ενός αινίγματος
Η σχέση άρρενος και θήλειας αρχής
Αισθητική του εφήμερου
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Η ηθική του Κακού
Ταύτιση με την Κόρη των Αθηνών
Σπέρματα Δημουλά*
Οιδίπους Τύραννος με κουνημένη γκαρνταρόμπα
Ακραίες μορφές θρησκευτικής πίστης
Στην περιπέτεια ενός αινίγματος
Ψάχνοντας τον πολιτισμό που δεν υπάρχει
Η σχέση άρρενος και θήλειας αρχής
Αισθητική του εφήμερου
Γράμμα από την Κερατέα
«Ο αρχαιολογικός χώρος του Οβριοκάστρου Κερατέας»
Αφανής αναγνώστης
Ενα λανθάνον επιτήδευμα
Από τις 4:00 στις 6:00
Ζητιανεύοντας την επιτυχία στο τραγούδι
Ενας κιθαρίστας που έφερε πολλά είδη μουσικής πιο κοντά
Άλλες ειδήσεις
Σ' έναν δρόμο
«ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ» στον Πειραιά
Οταν ο ζωγράφος Ρόθκο γίνεται θεατρική πράξη
Περί αβάσταχτης ερημιάς, γραφής και λοιπών αδιεξόδων
Το κύμα
Στον βρόντο
Ο Πειραιάς στην πρώτη γραμμή
Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα