Έντυπη Έκδοση

Στον βρόντο

Είναι νύχτα και πλένω πιάτα. Εδώ κι εκεί, αστέρια αμυδρά, σαν πιτσιλιές από τη σαπουνάδα. Τρίζουν τα ξύλα στο τζάκι και η θράκα φωτίζει σαν ξεφτισμένο νέον πάνω στα πράγματα.

Η γυναίκα μου στο διπλανό δωμάτιο πριν από ώρα έγραφε ποιήματα και τώρα κοιμάται βουτηγμένη μέσα στα κόκκινα μαλλιά της. Απ' έξω η φοινικιά αφήνεται στον αέρα, όπως ένα κατεστραμμένο πινέλο προγονής ακουαρέλας.

Ασκούμαι βαδίζοντας μέσα στο σπίτι σαν αίλουρος, που η πείνα τον οδήγησε μακριά από τα λημέρια του. Απαρχές μιας καινούριας εποχής. Σκουπίζω τα χέρια μου με την πετσέτα του ουρανού και αρχίζω να σημειώνω επικεφαλίδες, που θα λάμψουν ύστερα από χρόνια σε ξένα κατώφλια. Μελετώ τη γραφή του Ράπα Νούι, έχοντας κρεμάσει τις σελίδες των κειμένων προς αποκρυπτογράφηση πάνω στο πλαϊνό ντουλάπι.

Δεν βρίσκω ανθρώπους πια. Αυτούς που ξέρουν να πεθαίνουν. Αυτούς που κατέχουν πως ο θάνατος είναι γεγονός και όχι φόβος. Ανθρώπους που ζουν και δεν δανείζονται ζωή από άλλους.

Οι ουρανοί προς αντιπαροχή. Φίλοι μού έστειλαν γράμματα, λέγοντάς μου «γράψε κάτι για μας». Μα όλα για αυτούς είναι γραμμένα. Για τους φερτούς, φανταστικούς φόβους που τους χαράκωσαν, μα μέσα από το αδιάκοπο ψαχούλεμα φανερώθηκαν άλλοι φόβοι, πραγματικοί, που απ' τους πρώτους γεννήθηκαν. Μια ανοησία που απέφερε σημαντικά πράγματα.

Συγκινεί κρυπτογραφικά ο κάματος επί της αποκρυπτογράφησης. Προσπαθώ να γράψω ακόμη πιο άσχημα, μα δεν αφήνομαι ολοκληρωτικά πια. Κάνω παύσεις και παρασύρω το ρολόι. Κόβω τα νύχια μου. Ετοίμασα καφέ και τσίμπησα την τελευταία μπουκιά, που είχε μείνει μέσα στο πιάτο της από ώρες.

Περνάω από θέση σε θέση. Κρατάω τον ασπασμό και την καύση. Πατάω στις μύτες με τα ογδόντα μου κιλά και ανοίγω το τζάμι για να ακούσω το ψιλόβροχο που έπαψε αμέσως. Τριβή από τσιγαρόχαρτα. Ξενοδοχείο Λειβαδάς. Για όλα και από παντού. Τώρα ανεγείρω και το μέγαρο των εχθρών μου. Θα δεις, ή αν ξενυχτάς κι εσύ, θα το έχεις παρατηρήσει ήδη.

Δεν έχω αντικείμενο να διαμαρτυρηθώ, ό,τι κάνω το επιλέγω. Δειγματίζω ακόμη λιγότερο. Κι απ' αυτό, καθώς συνεχίζω, σβήνει κάμποσο. Τι θα ήταν ετούτη η ζωή χωρίς το γράψιμο. Χωρίς το πλύσιμο των πιάτων. Χωρίς το Ράπα Νούι. Χωρίς το ζεστό κοριτσίστικο κορμί του θανάτου που θωπεύω. Ο θάνατος ριγεί από το χέρι μου.

Σβήνω τα φώτα και παραμένω με το λαμπάδιασμα της ανθρακιάς μέσα στο τζάκι. Προσεύχομαι για εκείνο που υπερβαίνει τον άνθρωπο. Κοιτάς με μισό μάτι από τότε που κατάλαβες πως δεν θα κάνω τη δουλειά που μου ζήτησες. Βλέπεις αυτό που τόσο σου λείπει. Και θα χρειαστεί να πεθάνεις για να το αποκτήσεις.

Απευθύνομαι;

Σκαμπάζεις τα ποτάμια για την κόπρο του Αυγείου, μα σου διαφεύγουν όλοι οι σύγχρονοι άθλοι. Παραπαίεις αποκλειστικά στην αγαλλίαση που προσφέρει η περάτωση της ενδοσκόπησης στη λατρεμένη σου λακκούβα. Στον δρόμο που τον περπατάς πάντα με στενοχώρια, γιατί η θλίψη σού προκαλεί σύγκρυο. Η θλίψη είναι τόσο πανηγυρική, που δεν μπορείς να την κάνεις πόζα. Μπορείς να μιλάς, αλλά όχι να σημαίνεις. Το «είμαι» σε απεικόνιση megapixel και λαϊκο-δημοκρατικώς ελεήσατε. Κάντε πέρα.

Οσοι εγκατέλειψαν είναι πολλοί. Εγκατάλειψη υπηκοότητας. Εγκατάλειψη της πυγμής που θερίζει. Πού είναι και η γυναίκα που ράβει στο χέρι ολονυχτίς το νυφικό της, που δεν είναι άλλο από ένα μαντίλι για τα όμορφα και τα δύσκολα της ζωής. Τα θαυμάσια όλα ασυνόδευτα. Οι θερμόαιμοι, όσοι από μας απέμειναν, κερνάμε την ευπρέπεια και φτάνουμε στο πάντα στο τελευταίο ποτήρι.

Αν με ρωτήσεις για λογοτεχνία, θα σου πω όχι. Οχι τώρα και όχι καμιά ώρα. Μπορώ παντού, γιατί δεν συμφωνώ, παρά μόνο με εκείνη τη βρομιά που όπου κι αν πας, σε ανακαλύπτει.

Είμαι στον βρόντο, γι' αυτό και η ποίηση. Τα στουπιά στων νεκρών το στόμα, αδελφέ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Η ηθική του Κακού
Ταύτιση με την Κόρη των Αθηνών
Σπέρματα Δημουλά*
Οιδίπους Τύραννος με κουνημένη γκαρνταρόμπα
Ακραίες μορφές θρησκευτικής πίστης
Στην περιπέτεια ενός αινίγματος
Ψάχνοντας τον πολιτισμό που δεν υπάρχει
Η σχέση άρρενος και θήλειας αρχής
Αισθητική του εφήμερου
Γράμμα από την Κερατέα
«Ο αρχαιολογικός χώρος του Οβριοκάστρου Κερατέας»
Αφανής αναγνώστης
Ενα λανθάνον επιτήδευμα
Από τις 4:00 στις 6:00
Ζητιανεύοντας την επιτυχία στο τραγούδι
Ενας κιθαρίστας που έφερε πολλά είδη μουσικής πιο κοντά
Άλλες ειδήσεις
Σ' έναν δρόμο
«ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ» στον Πειραιά
Οταν ο ζωγράφος Ρόθκο γίνεται θεατρική πράξη
Περί αβάσταχτης ερημιάς, γραφής και λοιπών αδιεξόδων
Το κύμα
Στον βρόντο
Ο Πειραιάς στην πρώτη γραμμή
Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα