Έντυπη Έκδοση

John Martyn

Ενας κιθαρίστας που έφερε πολλά είδη μουσικής πιο κοντά

Ο κιθαρίστας John Martyn είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα μουσικών που, σε αντίθεση με την πενιχρή παρουσία τους στους καταλόγους επιτυχιών, κατάφεραν να έχουν μεγάλη επιρροή στην καλλιτεχνική πορεία αρκετών καλλιτεχνών.

Ο Martyn γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου του 1948, με πραγματικό όνομα Iain David McGeachy, από σκοτσέζους γονείς και μέχρι τον θάνατό του, σε ηλικία 60 ετών στις 29 Ιανουαρίου του 2009, είχε ηχογραφήσει 20 στούντιο άλμπουμ, στα οποία με τα τραγούδια του μίκρυνε τα σύνορα μεταξύ της φολκ, της τζαζ, του ροκ και του μπλουζ, ενώ δείγματα από το ύφος ερμηνείας του συναντάμε σε καλλιτέχνες, όπως οι Eric Clapton, Phil Collins, Robert Palmer και Richard Thompson, οι οποίοι στο πέρασμα του χρόνου συνεργάστηκαν μαζί του και έγιναν φίλοι του.

Οι γονείς του ήταν τραγουδιστές της όπερας και ο χωρισμός τους, όταν αυτός ήταν μόλις 5 ετών, τον οδήγησε κοντά στη γιαγιά του στη Γλασκόβη, όπου πέρασε και τα περισσότερα χρόνια της ζωής του.

Η μητέρα του ζούσε στη νότια Αγγλία, έτσι ο Martyn από μικρός ταξίδευε συχνά από τη Γλασκόβη στη νότια Αγγλία με το τρένο και αυτές οι παιδικές εμπειρίες από τη βρετανική ύπαιθρο και οι εικόνες που παρακολουθούσε από τα παράθυρα των τρένων μεταφέρθηκαν σε πολλά από τα τραγούδια του όταν μεγάλωσε και έγινε μουσικός.

Ο John απέκτησε την πρώτη του κιθάρα σε ηλικία 14 ετών και στα 17 του έγινε κομμάτι της μουσικής φολκ χάρη στη βοήθεια του Hamish Imlach, ο οποίος του μετέφερε την αγάπη του για τα μπλουζ και τη φολκ, ενώ παράλληλα τον γνώρισε μέσα από τις περιοδείες τους στα κλαμπ της Γλασκόβης σε ονόματα όπως οι Incredible String Band.

Ο Martyn εκείνη την περίοδο άρχισε να ακούει μπλουζ από ονόματα, όπως οι Howlin' Wolf, Snooks Eaglin και Big Bill Broonzy, αλλά και σόουλ από καλλιτέχνες της Stax και της Chess, που ήταν δύο από τις μεγαλύτερες δισκογραφικές εταιρείες της σόουλ εκείνη την περίοδο.

Το 1967 υπογράφει στην εταιρεία Island του Chris Blackwell και κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο London Conversation, με παραγωγό τον Theo Johnson.

Εκείνη την περίοδο, ο John μοιραζόταν τα μουσικά του ενδιαφέροντα με τον Clive Palmer, που ήταν από τα ιδρυτικά μέλη των Incredible String Band, και παράλληλα πουλούσαν μαζί διάφορα πράγματα στους δρόμους του Alston, στην Cumbria της Αγγλίας όπου ζούσαν. Η εγκατάστασή του στο Λονδίνο και η συνεργασία του με τον Blackwell άνοιξε νέους μουσικούς δρόμους για τον Martyn, ο οποίος ήταν ο πρώτος λευκός καλλιτέχνης που υπέγραψε ο Blackwell στην ιστορική Island, η οποία μέχρι τότε είχε μόνο καλλιτέχνες από τον χώρο της ρέγκε.

Συγκροτήματα, όπως οι Free, που τον ακολούθησαν στην Island ήταν από τα πρώτα στον χώρο του ροκ που εντυπωσίασαν τον Martyn, ο οποίος, όπως δήλωσε αργότερα, ποτέ δεν είχε ακούσει λευκούς να παίζουν τόσο καλά τα blues, παρ' όλο που ήταν ακόμα αρκετά νεαροί σε ηλικία.

Ο Martyn έγινε φίλος με τον κιθαρίστα τους Paul Kossoff και έπαιξε μάλιστα σε ένα από τα προσωπικά του άλμπουμ, κάτι που ανταπέδωσε αργότερα ο Kossoff στο άλμπουμ τού Martyn, Live At Leeds.

Μέσα στο 1968 ο Martyn θα κυκλοφορήσει ένα ακόμα άλμπουμ, το Tumbler, το οποίο ήταν κι αυτό επηρεασμένο στιχουργικά από το βρετανικό συναίσθημα καλλιτεχνών από το παρελθόν, όπως ο Noel Coward, και συγγραφέων, όπως ο Graham Green, ενώ από μουσικής πλευράς το ακουστικό ύφος τους θύμιζε κιθαρίστες, όπως οι Bert Jansch και Davey Graham τους οποίους παρακολουθούσε από μικρός.

Το 1969, ο Martyn γνωρίζει και παντρεύεται την, τραγουδίστρια από το Coventry, Beverley Kutner, η οποία εκείνη την περίοδο συνεργαζόταν με τον αμερικανό παραγωγό Joe Boyd, που είχε βοηθήσει με την παραγωγή του ονόματα, όπως οι Nick Drake, Fairport Convention και Incredible String Band.

Ο Boyd τούς πήρε στο Woodstock, που μετά το περίφημο φεστιβάλ είχε εξελιχθεί σε ένα σημαντικό κέντρο φιλοξενίας μουσικών από τον χώρο της φολκ. Εκεί θα ηχογραφήσουν το άλμπουμ τους Stormbringer, με παραγωγό τον Paul Harris, ο οποίος είχε στο ενεργητικό του συνεργασίες με ονόματα όπως οι Doors και οι Crosby, Stills and Nash.

Στο άλμπουμ αυτό φαίνονται οι επιρροές του Martyn από τους Band, οι οποίοι ζούσαν κι αυτοί εκείνη την περίοδο στο Woodstock, όπως και ο Dylan και πολλοί άλλοι. Στο Stormbringer συμμετείχαν μάλιστα ο ντράμερ των Band, Levon Helm, και ο Billy Mundy, των Mothers Of Invention.

Στο επόμενο άλμπουμ του, Road Το Ruin, θα συνεργαστεί μεταξύ άλλων και με τον Danny Thompson των Pentagle, ο οποίος θα μάθει στον Martyn να αγαπά την τζαζ και για τα επόμενα επτά χρόνια αυτό θα έχει αντίκτυπο σε όλα τα άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει στη δεκαετία του '70. Το Bless The Weather (1971), το Solid Air (1973) που ήταν επηρεασμένο από τον τραγικό θάνατο του φίλου του Nick Drake και περιείχε τη μετέπειτα επιτυχία του Eric Clapton May You Never, το Inside Out, που θα κυκλοφορήσει επίσης το 1973 με τη συμμετοχή των Stevie Winwood και Chris Wood από τους Traffic, θα του χαρίσουν την εμπορική επιτυχία.

Τα Sunday Child (1975) και Live At Leeds (1976) θα κυκλοφορήσουν σε μια περίοδο που οι σχέσεις του με την Beverley θα οδηγήσουν στον μετέπειτα χωρισμό τους.

Το άλμπουμ του 1977 One World θα είναι αποτέλεσμα της παραμονής του για έξι μήνες στην Τζαμάικα, όπου και έπαιξε σε ηχογραφήσεις του Max Romeo μαζί με τον Lee Perry, με συνέπεια η ρέγκε να έχει σημαντική παρουσία στον δίσκο και η πολιτική να παίζει σημαντικό ρόλο στους στίχους του. Παράλληλα, άλλαξε εντελώς και η προσωπική του συμπεριφορά και έγινε πιο ανοιχτός στα καθημερινά προβλήματα της κοινωνίας, που μέχρι τότε δεν ήταν στα ιδιαίτερα ενδιαφέροντά του.

Αντίθετα με τις μέχρι τότε συνήθειές του, το επόμενο άλμπουμ, με τίτλο Grace And Danger, θα κυκλοφορήσει αρκετά χρόνια αργότερα, το 1980, θα είναι αυτό που θα εκφράζει τις συνέπειες του χωρισμού του με την Beverley, θα έχει τη συμμετοχή του Phil Collins και του γνωστού μπασίστα John Giblin, ενώ ο ήχος του θυμίζει αρκετά ηχογραφήσεις του συγκροτήματος της τζαζ Weather Report. Στο Grace And Danger υπάρχει ένα ακόμα πολύ γνωστό τραγούδι του, το Sweet Little Mystery, που έγραψε μεταξύ άλλων μαζί με τον Van Morrison και έγινε αρκετά χρόνια αργότερα επιτυχία με το συγκρότημα των Wet Wet Wet.

Θα ακολουθήσουν αρκετά ακόμα σημαντικά άλμπουμ μέχρι τον θάνατό του, στις 29 Ιανουαρίου του 2009, σε ηλικία 60 ετών. Ανάμεσά τους, τα Glorious Fool (1981), Sapphire (1984), στο οποίο συμμετείχε ο Robert Palmer και ο Martyn δείχνει να προσαρμόζεται στις μουσικές εξελίξεις της εποχής, Cooltide (1991), The Church With One Bell (1998), το οποίο περιέχει μόνο διασκευές σε τραγούδια των Portishead, Ben Harper, Elmore James, Randy Newman, Dead Can Dance κ.ά. Η βράβευσή του από το BBC το 2008 για τη σημαντική προσφορά του στη μουσική έγινε σε μια εκδήλωση όπου ο John Paul Jones των Led Zeppelin τον συνόδευσε παίζοντας μαντολίνο, ο Phil Collins του απένειμε το βραβείο και ο Eric Clapton δήλωσε ότι ο Martyn ήταν μπροστά από την εποχή του σε πολλά πράγματα στον χώρο της μουσικής.

Το σίγουρο είναι ότι στα επόμενα χρόνια αρκετά από τα τραγούδια του θα έρχονται στην επικαιρότητα με νέες διασκευές.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Λογοτεχνία
Σχετικά θέματα: Από τις 4:00 στις 6:00
Ζητιανεύοντας την επιτυχία στο τραγούδι
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Η ηθική του Κακού
Ταύτιση με την Κόρη των Αθηνών
Σπέρματα Δημουλά*
Οιδίπους Τύραννος με κουνημένη γκαρνταρόμπα
Ακραίες μορφές θρησκευτικής πίστης
Στην περιπέτεια ενός αινίγματος
Ψάχνοντας τον πολιτισμό που δεν υπάρχει
Η σχέση άρρενος και θήλειας αρχής
Αισθητική του εφήμερου
Γράμμα από την Κερατέα
«Ο αρχαιολογικός χώρος του Οβριοκάστρου Κερατέας»
Αφανής αναγνώστης
Ενα λανθάνον επιτήδευμα
Από τις 4:00 στις 6:00
Ζητιανεύοντας την επιτυχία στο τραγούδι
Ενας κιθαρίστας που έφερε πολλά είδη μουσικής πιο κοντά
Άλλες ειδήσεις
Σ' έναν δρόμο
«ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ» στον Πειραιά
Οταν ο ζωγράφος Ρόθκο γίνεται θεατρική πράξη
Περί αβάσταχτης ερημιάς, γραφής και λοιπών αδιεξόδων
Το κύμα
Στον βρόντο
Ο Πειραιάς στην πρώτη γραμμή
Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα