Έντυπη Έκδοση

Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα

Εκτός από τους καταραμένους ποιητές, υπάρχουν και οι απλοί καταραμένοι. Λίγο προσεκτικά να κοιτάξεις γύρω σου, τους βλέπεις. (Ενδέχεται να είσαι και συ και να μην το 'χεις καταλάβει!) Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, τι θα πει καταραμένος;

Σε ό,τι αφορά τον ποιητή, θα 'λεγα πως βασικό χαρακτηριστικό είναι η μη αναγνώριση στο επίπεδο που του αξίζει ή νομίζει πως του αξίζει... Σε ό,τι αφορά τους απλούς καθημερινούς καταραμένους, είναι η αδιαφορία όλων όσοι ζουν και μια ανεξήγητη χαρά όταν πεθαίνουν. Κάτι τέτοιο προκύπτει και απ' αυτό το μίνι-μυθιστόρημα του Κων. Θεοτόκη, που επισήμως ορίζεται ως ηθογραφία, αλλά πάει πολύ πιο μακριά, και μάλιστα από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν δηλαδή γράφτηκε.

Αρκετοί συγγραφείς, Ελληνες και ξένοι, γράφουν με σκοπό τον τρόμο, όμως από την ώρα που τα βιβλία τους μπαίνουν στην «κατηγορία τρόμου», ο μισός τρόμος έχει χαθεί. Ενώ κάτι που αρχίζει με σκηνές από την αγροτική ζωή σε κάποιο νησί, μέσα από τις σχέσεις των μελών μιας οικογένειας, μπορεί να φτάσει σε αυθεντικό τρόμο. Η περίφημη ταινία Dogville δεν πέτυχε μια τέτοια αίσθηση κανιβαλισμού. Στο κάτω κάτω δεν ήταν παρά μια παράσταση. Ενώ εδώ ο αναγνώστης μπαίνει στο κέντρο μιας διαδικασίας και σύντομα ξεχνά ότι πρόκειται για φίξιον. Τον ρουφάει ο βούρκος και δεν έχει από πού να πιαστεί. Ετσι φτάνει μέχρι την τελευταία σελίδα, μέχρι την ταφή του «καταραμένου» Καραβέλα, που είχε ως επικήδειο τη φράση «σε δυο τρεις μέρες δεν θα ξέρει κανείς πού τον έχουνε θαμένονε...». Το γεγονός ότι κρεμάστηκε μόνος του τού στέρησε και την παρουσία του παπά, που θεώρησε την πράξη αυτή ως προσβολή προς την Εκκλησία, όμως προσβολή για την κοινωνία του χωριού ήταν όλη η ζωή του Καραβέλα, και κυρίως τα γεράματά του. Για την τρέλα των γηρατειών δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό... Στα γεράματα δεν συγχωρείται τίποτα. Τι έκανε στη ζωή του; Πόθησε δύο πράγματα: μια γυναίκα και να μην τον φωνάζουν Καραβέλα (κατά την τοπική διάλεκτο, μπόγια), που ήταν το παρατσούκλι του. Ομως και η γυναίκα (αλλουνού βέβαια) και το παρατσούκλι δεν έκαναν βήμα πίσω, ακόμη και μετά τον θάνατό του. Η γυναίκα γέλαγε πάνω από το λείψανο και τα παιδιά τού φώναζαν στ' αυτί το παρατσούκλι, για να το ακούει και στον άλλο κόσμο...

Οπως και σε άλλα σπουδαία, κλασικά μυθιστορήματα, απ' όλες τις γωνιές του κόσμου, δεν είναι εύκολο να ξεκαθαρίσει η άποψη του συγγραφέα. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει. Είναι η ίδια η ζωή που μιλάει και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Η ηθική του Κακού
Ταύτιση με την Κόρη των Αθηνών
Σπέρματα Δημουλά*
Οιδίπους Τύραννος με κουνημένη γκαρνταρόμπα
Ακραίες μορφές θρησκευτικής πίστης
Στην περιπέτεια ενός αινίγματος
Ψάχνοντας τον πολιτισμό που δεν υπάρχει
Η σχέση άρρενος και θήλειας αρχής
Αισθητική του εφήμερου
Γράμμα από την Κερατέα
«Ο αρχαιολογικός χώρος του Οβριοκάστρου Κερατέας»
Αφανής αναγνώστης
Ενα λανθάνον επιτήδευμα
Από τις 4:00 στις 6:00
Ζητιανεύοντας την επιτυχία στο τραγούδι
Ενας κιθαρίστας που έφερε πολλά είδη μουσικής πιο κοντά
Άλλες ειδήσεις
Σ' έναν δρόμο
«ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ» στον Πειραιά
Οταν ο ζωγράφος Ρόθκο γίνεται θεατρική πράξη
Περί αβάσταχτης ερημιάς, γραφής και λοιπών αδιεξόδων
Το κύμα
Στον βρόντο
Ο Πειραιάς στην πρώτη γραμμή
Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα