Έντυπη Έκδοση

Κουτσί περιπλανώμενος ως Ιησούς

Τέσσερα χρόνια μετά το τελευταίο του μυθιστόρημα, το «Θέρος», όπου ο Τζ. Μ. Κουτσί εμφανίζει τον εαυτό του πεθαμένο και έναν νεαρό Αγγλο να προσπαθεί να γράψει τη βιογραφία του, επανέρχεται με την «Παιδική ζωή του Ιησού».

Σ' αυτό το μυθιστόρημα 288 σελίδων, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 7 του μήνα στη βρετανική και αμερικανική αγορά του βιβλίου, δημιουργεί μία ατοπία. Με την έννοια ότι ο τόπος δεν κατονομάζεται. Αυτό πρέπει να το δεχθούμε ως το αφηγηματικό του τέχνασμα, αφού οι ήρωές του παραπέμπουν σε καφκική δυστοπία. Στα ελληνικά θα κυκλοφορήσει, εντός της χρονιάς, από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο».

Η αναφορά στον Ιησού μόνον ως αλληγορία λειτουργεί. Ο Κουτσί βλέπει στον καθρέφτη της ζωής του περιπλανώμενου προφήτη στην Παλαιστίνη, υπό ρωμαϊκή κυριαρχία, μάλλον τον εαυτό του. Ισως να θέλει να ανακαλέσει την έννοια του γκέτο επί απαρτχάιντ. Ο μεσήλικος Σάιμον και ο πεντάχρονος Ντέιβιντ -ο οποίος δεν είναι ούτε γιος ούτε εγγονός- είναι δύο περιπλανώμενοι, δύο φυγάδες, δύο καταδιωκόμενοι. Αγνωστο από ποιους και για ποια αιτία.

Ολη αυτή η ασάφεια προκαλεί την υποβολή, το ανείπωτο, το ανομολόγητο. Το γεγονός ότι μαθαίνουν ισπανικά, μία καινούργια γλώσσα, χωρίς να γίνεται κατανοητός ο λόγος, μας κάνει να οδηγούμαστε ακόμη βαθύτερα στην ανθρώπινη ψυχολογία. Ο πεντάχρονος αναζητά τη μητέρα του και όταν τη «βρίσκει», πάλι ο Τζ. Μ. Κουτσί, δεν τη χρεώνει στο παιδί με το βάρος της εξ αίματος συγγένειας. Οι αρχές θα θελήσουν να κλείσουν τον πεντάχρονο σε ίδρυμα. Η «μητέρα» θα προσπαθήσει να το αποτρέψει... Στο τελευταίο μυθιστόρημα του Κουτσί όλα παίζονται επί μιας θεατρικής σκηνής και είναι γυμνά, πολύ γυμνά. Χωρίς αναγνωρίσιμα συναισθήματα, χωρίς ισχυρούς δεσμούς συγγένειας, χωρίς σκοπούς και οράματα.

Ο Τζ. Μ. Κουτσί δεν αγαπιέται με τη μία. Ομως, άπαξ και συγχρονιστείς με τη ρυθμολογία του, από εκεί και πέρα όλα κυλούν ανεμπόδιστα. Αρέσκεται να κατασκευάζει αφηγηματικά παζλ, στα οποία ο δοκιμιακός λόγος σχολιάζει τα μυθοπλαστικά επινοήματα.

Τις εμμονές του τις ανακαλύψαμε στο δοκιμιακό τόμο του «Ξένα Ακρογιάλια». Σ' αυτόν προσπαθεί με το λόγο της συμπάθειας, τονισμένο από το προσωπικό του γούστο, να φιλοτεχνήσει την πινακοθήκη των λογοτεχνικών του προτύπων. Ο 73χρονος Νοτιοαφρικανός νομπελίστας συγγραφέας και δύο φορές τιμημένος με το Βραβείο Μπούκερ αποκαλύπτεται μπροστά στον Ντιφόου, στον Ντοστογέφσκι, στον Τουργκένιεβ. Και δεν ξεχνάει να ακολουθήσει τα βήματα του γερμανόφωνου μοντερνισμού, του Κάφκα, του Ρίλκε, του Μούζιλ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Κι αυτά...
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εκπαίδευση
Λίφτινγκ στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης
Κινηματογράφος
Αγνωστες στιγμές της Μελίνας
Μουσική
Το φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν έρχεται μετά μουσικής
Αρχαιολογία
Γνωρίζοντας την αρχαία Θεσσαλονίκη
Αρχιτεκτονική
Ομορφα σαν ιστορία
Εθνική Λυρική Σκηνή
Η μαγεία ενός αυλού
Εικαστικά
Μπέικον και Ροντέν, ο διάλογος
Ποίηση
Βρέθηκαν 50 νέα ποιήματα του Κίπλινγκ