Έντυπη Έκδοση

Πορφύριος, ο τρόμος του Βοσπόρου

Το πρώτο μισό του 6ου μ.Χ. αιώνα η Βυζαντινή Αυτοκρατορία με τον Ιουστινιανό επικεφαλής αντιμετώπιζε (ως συνήθως) πλήθος προβλημάτων.

Τα ονόματά τους, ποικίλα: Οστρογότθοι, Βάνδαλοι, Βούλγαροι, Πέρσες αλλά και... Πορφύριος! Ποίος ήτο ο Πορφύριος; Φάλαινα φοβερή και τρομερή, δεκαπέντε μέτρων μήκους, που έκοβε βόλτες στη Μαύρη Θάλασσα και -ούσα τσατισμένη για κάποιους λόγους- έκανε... φύλλο και φτερό τα πλοία των Βυζαντινών. Εκτός όλων των άλλων παραπονούνταν και οι φίλοι και γνωστοί της Θεοδώρας (οι celebrities της εποχής) επειδή δεν μπορούσαν να περάσουν με ασφάλεια στο παλάτι της Ιερίας στην ασιατική ακτή του Βοσπόρου, εκεί όπου η αυτοκράτειρα είχε χτίσει ένα εξαιρετικό θέρετρο ενταγμένο στη γενικότερη φιλοσοφία... to know us better.

Οπότε, οι δόλιοι οι Βυζαντινοί, αφού είδαν κι απόειδαν και λύση δεν έβρισκαν καμία, τι να κάνουν, επιστράτευσαν το Νο1 του στρατού τους, τον τρόμο της οικουμένης στρατηγό Βελισάριο για να αντιμετωπίσει τον τρόμο του Βοσπόρου Πορφύριο, σε μια ανελέητη μονομαχία one to one. Ο Βελισάριος, ο οποίος δεν ήταν ο τοπ στρατηγός επειδή ήταν μόνο λεβεντοπατριώτης αλλά του «έκοβε» κιόλας, αποφάσισε να κινηθεί μεθοδικά, όπως θα έκανε αν είχε απέναντί του τον Γελίμερο ή τον Γιζέριχο (για να μαθαίνετε κάτι κι εσείς οι νέοι, η γενιά της Χρουσαλά και του Πατίτσα), Βάνδαλους πολέμαρχους σκληρούς και δυνατούς. Ούτως ειπείν, πήρε ένα από τα πολεμικά του πλοία, κότσαρε σε αυτό έναν πολιορκητικό καταπέλτη και βγήκε στις θάλασσες της περιοχής να κυνηγά τον κακομοίρη τον Πορφύριο. Για πλήρωμα και συναγωνιστές στο κυνήγι του μοχθηρού κήτους πήρε πολιτοφύλακες Βένετους, οι οποίοι το είδαν σαν μια ευκαιρία να πετύχουν στον σκοπό τους προκειμένου να σκάσει από το κακό της η άλλη φατρία της Κωνσταντινούπολης, οι Πράσινοι.

Εν τω μεταξύ, εδώ ο Πορφύριος, εκεί ο Πορφύριος, φαντομάς ο Πορφύριος, δεν τον έβρισκες πουθενά. Ο Βελισάριος από ένδοξος στρατηγός είχε μεταβληθεί σε κάτι σαν τον Βυζαντινό Κάπτεν Αχαμπ, σαρώνοντας με το μάτι του τον ορίζοντα για να εντοπίσει το τέρας. Εν τέλει, κατά τη διάρκεια της αναζήτησης, φτάνει το μαντάτο ότι ο Πορφύριος έχει περάσει τις βορινές ακτές και κατεβαίνει καμαρωτός καμαρωτός για την Πόλη, για να τα κάνει και πάλι μπάχαλο, ως συνήθως. Ο Βελισάριος, σε ρόλο κόουτς, ενέτεινε τις προπονήσεις της θαλασσοδαρμένης κομπανίας του. Κάθε λίγο και λιγάκι έριχνε ένα βαρέλι στη θάλασσα και τους έβαζε να το σημαδεύουν με τον καταπέλτη ώστε όταν συναντήσουν τον Πορφύριο να βρίσκονται στο πικ της φόρμας τους.

Τελικά, κάποια στιγμή, διαβαίνοντας και οι δύο το αναπότρεπτο μονοπάτι της μοίρας, πλοίο και Πορφύριος συναντήθηκαν μεσοπέλαγα σε τρυφερό τετ-α-τετ. Ευρισκόμενοι σε άριστη κατάσταση από την καθημερινή προπόνηση, οι Βένετοι έσπευσαν στον καταπέλτη και βζιιιν! εκτόξευσαν ένα ευμέγεθες καμάκι με σκοπό να πλήξουν τον Πορφύριο. Ταυτόχρονα ο Βελισάριος, κάπως σαν τον Μαραντόνα στο Μουντιάλ που δεν άντεχε να βλέπει τους παίκτες να παίζουν και ήθελε να μπουκάρει κι εκείνος στο γήπεδο, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και ως άριστος τοξότης που ήταν του έριξε ένα θανάσιμο, βαρύ, ατσάλινο βέλος για να τον αποτελειώσει. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα της τρομερής αυτής μάχης; Ο Πορφύριος κούνησε χαριτωμένα την ουρά του και μετά βούτηξε στη θάλασσα...

Με τον καιρό το πρότζεκτ Πορφύριος εγκαταλείφθηκε, κυρίως γιατί ουδείς ήθελε να διακινδυνεύσει την τιμή του για μια αμφίβολης έκβασης υπόθεση. Οι επιθέσεις συνεχίστηκαν ώσπου τελικά τη λύση έδωσε ο ίδιος ο δράστης όταν, φερόμενος άπληστα και επιπροσθέτως επιπόλαια, εξώκειλε μόνος του στις εκβολές του Σαγγάριου, κυνηγώντας κάτι παλιοδέλφινα. Οι κάτοικοι της περιοχής, που είχαν πολλαπλά και επί μακρόν υποφέρει από τις μαγκιές του, δεν έδειξαν το παραμικρό έλεος. Του επιτέθηκαν με τσεκούρια και λοστάρια και τον έκαναν τόπι στο ξύλο, σε σημείο μη αναστρέψιμο. Οπου βέβαια απεκαλύφθη ότι ο Πορφύριος ήταν τελικά... Πορφυρία, μια θηλυκή δηλαδή φάλαινα (που όσο να 'ναι το φέρεις και βαρύτερα να σε τρομοκρατεί και να σε τρέπει σε φυγή θηλυκό, ανεξαρτήτως είδους και μεγέθους).

Οσο για τον Βελισάριο, αυτός μπορεί να κατατρόπωσε άπαντες στην οικουμένη, αλλά με τα θαλασσινά ένα πρόβλημα πρέπει να το είχε, αφού μετά τον Πορφύριο που του ξέφυγε, στο τέλος της ζωής του την πάτησε και από τη «σουπιά» τον Ιουστινιανό, ο οποίος, τίγκα στην ανασφάλεια, τον «τύφλωσε» για να μη σφετεριστεί ο γενναίος στρατηγός τον θρόνο. Δυστυχώς είναι νόμος της φύσης: τα ασπόνδυλα, στο θέμα της επιβίωσης, διατρέχουν λιγότερους κινδύνους από τα σπονδυλωτά...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Σημείο συνάντησης
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Θερινό σινεμά πρωτοπορίας έστησε η Καφέτση
Αρχαιολογικοί χώροι
Το φεγγάρι είναι κόκκινο, η κρίση είναι βαθιά
Κριτική μουσικής
Οταν ο Κωνσταντίνος Καρύδης ερμηνεύει Μπετόβεν
Συνέντευξη: Σεμπάστιαν Νακάγεφ
«Ο Οθέλλος είναι αγαπησιάρης και κακομοίρης»
Κριτική κινηματογράφου
Η κρυφή γοητεία του αληθινού, εμπνευσμένου σινεμά
Τηλεόραση
Ριάλιτι στα άκρα
Μεγάλα αστέρια στη μικρή οθόνη
Τεχνικοί εναντίον Star και Ενωσης καναλιών
Αυγουστιάτικη ενημέρωση
Άλλες ειδήσεις
Ο Τεό επιστρέφει στο Ζαγόρι