Έντυπη Έκδοση

Σεξ, ψέματα και... Λιμπεράτσε

Μια εξαιρετική, βιογραφική ταινία για τον Λιμπεράτσε, «Behind the Candelabra» του Στίβεν Σόντερμπεργκ και τρεις ελληνικές ταινίες, ανάμεσά τους και η «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη, κυριαρχούν σε μια εβδομάδα με οκτώ συνολικά ταινίες.

Από την Ελλάδα, εκτός από τον Βούλγαρη, προβάλλονται οι ταινίες «Runaway day» του Δημήτρη Μπαβέλλα και «Ο δρόμος του Ορφέα» του Κώστα Κολημένου. Από την Αμερική έχουμε και την πολύ ενδιαφέρουσα «Εκεί που δεν το περιμένεις» της Νικόλ Χολοφσένερ, το ριμέικ της ταινίας τρόμου «Carrie» της Κίμπερλι Πίαρς και την περιπέτεια δράσης «Απρόσκλητος επισκέπτης» του Γκάρι Φλέντερ. Ενώ για τα παιδιά, για τις επικείμενες γιορτές, υπάρχει και ένας μεταγλωττισμένος στα ελληνικά «Αϊ-Βασίλης Τζούνιορ» του Λουκ Βινσιγκέρα.

Behind the Candelabra ****½

ΗΠΑ, 2013. Σκηνοθεσία: Στίβεν Σόντερμπεργκ. Σενάριο: Ρίτσαρντ ΛαΓκρεβενέζε. Ηθοποιοί: Μάικλ Ντάγκλας, Ματ Ντέιμον, Ντέμπι Ρέινολντς, Σκοτ Μπακούλα. 118'

Με την εξάχρονη, τρικυμιώδη ομοφυλοφιλική σχέση ανάμεσα στο διάσημο πιανίστα Λιμπεράτσε και τον 22χρονο σοφέρ του, Σκοτ Θόρντον (που έγραψε και το αυτοβιογραφικό βιβλίο στο οποίο βασίστηκε το σενάριο της ταινίας), καταπιάνεται η συναρπαστική αυτή ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ («Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες», «Σολάρις», «Magic Mike»).

Ο σκηνοθέτης εστιάζει το ενδιαφέρον του στη σχέση ανάμεσα στους δυο άντρες, δημιουργώντας ταυτόχρονα με πειστικότητα το κλίμα της εποχής, ιδιαίτερα όταν η ομοφυλοφιλία και το AIDS κρατιόντουσαν μυστικά.

Το ωραίο, λεπτολόγο σενάριο του ΛαΓκρεβερνέζε παρακολουθεί τον Λιμπεράτσε στα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του, καταγράφοντας τη σχέση του με τον Σκοτ από την αρχή, όταν ο Λιμπεράτσε τον εισάγει σε μια ζωή χλιδής, τον γεμίζει με πανάκριβα δώρα και προσπαθεί να τον μετατρέψει σε είδος γιου που δεν είχε αποκτήσει αλλά και αντίγραφο του εαυτού του, μέχρι τη διάλυση της σχέσης τους, και το θάνατο του Λιμπεράτσε από AIDS.

Εκείνο που ενδιαφέρει τον Σόντερμπεργκ είναι τα ανθρώπινα αισθήματα στις πολύπλοκες σχέσεις ανάμεσα στους δυο άντρες, αισθήματα άλλοτε αγάπης και χαράς και άλλοτε δυσανασχέτησης και πόνου, που καταφέρνει να καταγράψει μέσα από μια λεπτομερή, εξονυχιστική, θα έλεγα, σκηνοθεσία. Από τις πρώτες κιόλας σκηνές, με τον Λιμπεράτσε να ετοιμάζεται για συναυλία, η όλη εμφάνιση του πιανίστα, με το φανταχτερό κοστούμι, τα πολλά δαχτυλίδια στα χέρια και το κάτασπρο από μακιγιάζ πρόσωπο, μας γνωρίζουν, με τον καλύτερο τρόπο, τη φαντασμαγορική επιδεικτική πλευρά ενός εκκεντρικού ανθρώπου, ανθρώπου που, στη συνέχεια, χάρη σε μια με εκπληκτική ακρίβεια δοσμένη σκηνοθετική ματιά, καταφέρνουμε να γνωρίσουμε και την άλλη πιο ανθρώπινη πλευρά του, εκείνη «πίσω από τον πολυέλαιο» του πρωτότυπου τίτλου (τίτλος που αναφέρεται και στην κρυφή σεξουαλική ζωή του), ενός ανθρώπου ευαίσθητου, μεγαλόψυχου, με αδυναμίες αλλά και μεγάλα πάθη.

Μια ταινία εξαιρετική, από τις καλύτερες που μας πρόσφερε στη χρονιά αυτή ο αμερικανικός κινηματογράφος και που σίγουρα κερδίζει χάρη στην τέλεια ερμηνεία του Μάικλ Ντάγκλας στο ρόλο του Λιμπεράτσε, ερμηνεία απολαυστική, δοσμένη με δύναμη και αληθινό πάθος, που σίγουρα θα του κερδίσει υποψηφιότητα στα Οσκαρ. Το ίδιο σημαντική είναι και η ερμηνεία του Ματ Ντέιμον, στο ρόλο του νεαρού βοηθού κτηνιάτρου που μετατρέπεται σε σοφέρ για να μεταφερθεί ξαφνικά σε μια ζωή άνεσης και χλιδής που θα τον οδηγήσει στα ναρκωτικά. Αυτό που τελικά κατάφερε ο Σόντερμπεργκ είναι να ξεπεράσει τη συνηθισμένη αυτοβιογραφική ταινία που μας συνήθισε το Χόλιγουντ για να φτιάξει μια ταινία πέρα για πέρα ανθρώπινη, ταινία διανθισμένη με χιούμορ και συγκίνηση αλλά και απέραντη αγάπη για τα πρόσωπά του.

Μικρά Αγγλία **½

Ελλάδα, 2013. Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης. Σενάριο: Ιωάννα Καρυστιάνη. Ηθοποιοί: Πηνελόπη Τσιλίκα, Σοφία Κόκκαλη, Βασίλης Βασιλάκης, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Μάξιμος Μουμούρης, Αννέζα Παπαδοπούλου. 160'

Σε μια πανέμορφη από πλευράς φωτογραφίας, σχεδόν ειδυλλιακή, Ανδρο των εφοπλιστών, ανάμεσα στα 1930 και 1950, εκτυλίσσεται η ιστορία της νέας ταινίας, «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη.

Στο επίκεντρο της ιστορίας, τρεις γυναίκες και δυο άντρες: από τη μια, η Μίνα (Αννέζα Παπαδοπούλου), γυναίκα καπετάνιου που λείπει για πολλά χρόνια σε ταξίδια, και οι κόρες της, η 20xρoνη Ορσα (Πηνελόπη Τσιλίκα), τύπος «κλειστός», ρομαντικός, και η μικρότερη αδερφή της, η ατίθαση Μόσχα (Σοφία Κόκκαλη), και από την άλλη ο υποπλοίαρχος Σπύρος Μαλταμπέ (Ανδρέας Κωνσταντίνου), με τον οποίο είναι τρελά ερωτευμένη η Ορσα και ο πλοιοκτήτης και καπετάνιος Νίκος Βατοκούζης (Μάξιμος Μουμούρης). Το δράμα αρχίζει όταν η Μίνα, που θέλει να παντρέψει τις κόρες της με άντρες με καριέρα και πλούσιους, αρνείται να δώσει την Ορσα στον Σπύρο, αναγκάζοντάς τη να παντρευτεί τον Νίκο για να κορυφωθεί, όταν αυτή αποφασίζει να δώσει τη Μόσχα, στον Σπύρο, ο οποίος μερικά χρόνια αργότερα επιστρέφει καπετάνιος και πλούσιος.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κινηματογράφος μάς παρουσιάζει γάμους από συμφέρον και τα δράματα που ακολουθούν, με καλύτερη, στον ελληνικό τουλάχιστο κινηματογράφο, «Το τελευταίο ψέμα» του Μιχάλη Κακογιάννη. Στην ιστορία μάλιστα της Ορσας, τουλάχιστον από πλευράς σεναρίου, έχουμε και ένα άλλο σημαντικό στοιχείο: το γάμο της άλλης αδερφής με τον αγαπημένο της πρώτης. Στοιχείο που έπρεπε να είναι στο επίκεντρο της σχεδόν τρίωρης αυτής ταινίας, που, δυστυχώς, από σεναριακής πλευράς πάσχει σοβαρά (αδυναμία που συναντάμε και στις άλλες, πρόσφατες ταινίες του Βούλγαρη «Νύφες» και «Ψυχή βαθιά»), ξεφεύγοντας από τη βασική ιστορία για να καταπιαστεί με άλλες παράλληλες, όχι τόσο ενδιαφέρουσες, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται χάσματα στο ρυθμό. Η μεταφορά ενός βιβλίου στον κινηματογράφο χρειαζόταν, πιστεύω, μιαν άλλη αντιμετώπιση, και όχι αυτή την περιγραφική, με ωραίες εικαστικά εικόνες (του Σίμου Σαρκετζή), παρουσίαση, που αναπτύσσεται στο σενάριο της Ιωάννας Καρυστιάνη, και που το κάνει να μοιάζει περισσότερο με τηλεοπτική μίνι σειρά παρά με αυτόνομο κινηματογραφικό έργο. Ο Βούλγαρης, το έχω επαναλάβει αρκετές φορές, είναι αναμφισβήτητα ένας από τους πολύ καλούς μας σκηνοθέτες, με έργο που έχει πάρει τη θέση του στον ελληνικό κινηματογράφο («Το προξενιό της Αννας», «Πέτρινα χρόνια», «Ολα είναι δρόμος»).

Στοιχείο που φαίνεται στη σωστή διεύθυνση των ηθοποιών και σε κάποιες σκηνές που του προσφέρουν την ευκαιρία να ξεφύγει από την απλή περιγραφή, όπως στις σχεδόν μπουνιουελικές σε δύναμη σκηνές, με την Ορσα στον κάτω όροφο του σπιτιού της οικογένειας, σε ερωτικά απελπιστική κατάσταση, να γίνεται άθελά της μάρτυρας, έστω και ακουστικά, στις σεξουαλικές επαφές του ζευγαριού στον πάνω όροφο, ή εκείνη του ξεσπάσματος (αν και κάπως παρατραβηγμένου σε διάρκεια) της Ορσας προς το φινάλε της ταινίας. Σκηνές όμως λιγοστές σε μια ταινία-ποταμό, που ακολουθεί τους πρωταγωνιστές της στη διάρκεια 18 χρόνων της ζωής τους, με έρωτες, γάμους, γεννήσεις και θανάτους.

Εκεί που δεν το περιμένεις **½

Enough ςaid. ΗΠΑ, 2013. Σκηνοθεσία-σενάριο: Νικόλ Χολοφσένερ. Ηθοποιοί: Τζούλια Λούις-Ντρέιφους, Τζέιμς Γκαντολφίνι, Κάθριν Κίνερ. 93'

Εξυπνη ρομαντική κωμωδία είναι η ταινία της ζωγράφου και σκηνοθέτριας Νικόλ Χολοφσένερ («Friends with money»). Δυο χωρισμένα πρόσωπα, η μασέζ Εύα (Τζούλια Λούις-Ντρέιφους) και ο Αλμπερτ (ο Τζέιμς Γκαντολφίνι στην τελευταία, πριν τον πρόσφατο θάνατό του, ερμηνεία), συναντιούνται σ' ένα πάρτι και αρχίζουν μια τρυφερή σχέση.

Η σχέση όμως αυτή θα πάρει μιαν αναπάντεχη στροφή, όταν η Εύα, παρ' όλο που ξαφνικά ανακαλύπτει πως η νέα της φίλη, η ποιήτρια Μαριάν (Κάθριν Κίνερ), είναι πρώην γυναίκα του Αλμπερτ, αποφεύγει να αποκαλύψει την αλήθεια στους ενδιαφερόμενους αλλά συνεχίζει να ακούει τις διάφορες ιστορίες με τις οποίες συνεχώς «θάβει» τον Αλμπερτ η Μαριάν.

Η Χολοφσένερ εκμεταλλεύεται το εύρημα αυτό (παρ' όλο που φαίνεται κάπως απίθανο) για να φτιάξει ωραίες καταστάσεις με πειστικούς, στρωτούς διαλόγους που κάνουν τα πρόσωπα ρεαλιστικά και πολύ ανθρώπινα, είτε πρόκειται για τις σχέσεις ανάμεσα στην Εύα και τον Αλμπερτ είτε ανάμεσα στους δυο τους με τα έφηβα παιδιά τους, είτε ανάμεσα στην Εύα και τη Μαριάν, με την πρώτη να προσπαθεί να αποσπάσει ολοένα και περισσότερες, έστω και αρνητικές, πληροφορίες για το φίλο της. Αποτέλεσμα: μια τρυφερή, συγκινητική, με σωστό ρυθμό (διαρκεί μόλις 93 λεπτά) και καλές ερμηνείες ταινία, γύρω από ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Runaway day **

Ελλάδα, 2013. Σκηνοθεσία-σενάριο: Δημήτρης Μπαβέλλας. Ηθοποιοί: Μαρία Σκουλά, Ευθύμης Παπαδημητρίου, Ερρίκος Λίτσης, Χρήστος Στέργιογλου. 82'

Στη σειρά των ταινιών που καταπιάνονται με τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και τα προβλήματά της ανήκει η πολύ χαμηλού κόστους αυτή ταινία του Δημήτρη Μπαβέλλα.

Ταινία γύρω από δυο άγνωστα μεταξύ τους άτομα, τη Μαρία και τον Λουκά, που για ανεξήγητους λόγους εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και περιφέρονται (συχνά και τρέχοντας) σε μια Αθήνα, όπου οι κάτοικοι, έχοντας πληγεί από κάποιον ιό, βρίσκονται σε αδιάκοπη φυγή.

Ο Μπαβέλλας εμπνέεται τόσο από τις αμερικανικές ταινίες β' κατηγορίας της δεκαετίας του '50 όσο και από τις ταινίες τρόμου (οι Αθηναίοι που τρέχουν μοιάζουν με ζόμπις από κάποια ταινία του Ντον Σίγκελ), για να φτιάξει την αναγκαία απειλητική ατμόσφαιρα (σ' αυτό βοηθά και η μαυρόασπρη φωτογραφία του Γιάννη Φώτου). Μια αρκετά συμπαθητική ταινία (παρά τις κάποιες σεναριακές ατέλειες, με σκηνές που συχνά φαίνονται απλά εμβόλιμες στην ιστορία), που μας αποκαλύπτει ένα σκηνοθέτη με ωραίες ιδέες και έμπνευση.

Ο δρόμος του Ορφέα*

Ελλάδα, 2013. Σκηνοθεσία-σενάριο: Κώστας Κολημένος. Ηθοποιοί: Μπίλιω Καλιακάτσου, Γιάννης Χριστοδουλιάς, Μπίλης Στάμος, Γιώργος Καπετανάκος. 72'

Ο έρωτας μιας βαριεστημένης από την παντρεμένη ζωή της μητέρας ενός εφτάχρονου αγοριού (του Ορφέα του τίτλου) με ένα νεαρό μποέμ στη σύγχρονη, σε οικονομική κρίση, Αθήνα, είναι στο επίκεντρο της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του Κώστα Κολημένου.

Παρά τις μερικές καλογυρισμένες, με ντοκιμαντεριστικό στιλ, σκηνές (κάποιες εμβόλιμες διαδηλώσεις, ο Ορφέας που «χάνεται» στους δρόμους της Αθήνας και περιφέρεται σε μια βροχερή, με άστεγους, πόλη, και ένα ωραίο, λυρικό φινάλε), η ταινία, στο μεγαλύτερο μέρος της, είναι άνιση, με υπερβολική χρήση μουσικής με επιτηδευμένα κομμάτια (όπως η αφήγηση off), με διαλόγους αφελείς, σκηνές με ανεξέλεγκτα γκρο πλάνα και άλλες που δεν δένουν πάντα, και, δυστυχώς, μέτριες ερμηνείες.

Οι άλλες ταινίες

CARRIE *

ΗΠΑ, 2013. Σκηνοθεσία: Κίμπερλι Πίαρς. Σενάριο: Λόρενς Ντι Κοέν, Ρομπέρτο Αγκίρε-Σακάσα. Ηθοποιοί: Κλόε Γκρέις Μόρετζ, Τζουλιάν Μουρ, Γκαμπριέλα Γουάιλντ. 100'

«Ο διάβολος θα επιστρέφει ξανά και ξανά», λέει σε κάποια στιγμή της ταινίας η μητέρα (Τζουλιάν Μουρ) της τηλεκινητικής, διαβολικής μαθήτριας Κάρι, που αποφασίζει να εκδικηθεί τους συμμαθητές της που την κοροϊδεύουν.

Οπως φαίνεται, θα επιστρέφουν ξανά και ξανά τα ριμέικ των ταινιών τρόμου, όπως αυτή η «Κάρι» του Στίβεν Κινγκ, που το 1976 ο Μπράιαν Ντε Πάλμα μας είχε προσφέρει ένα συναρπαστικό πρωτότυπο. Από τη βερσιόν της Κίμπερλι Πίαρς («Boys don't cry») λείπει, δυστυχώς, ο ρυθμός και η φρεσκάδα του πρωτότυπου.

ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

HOMEFRONT. ΗΠΑ, 2013. Σκηνοθεσία: Γκάρι Φλέντερ. Σενάριο: Σιλβέστερ Σταλόνε, από μυθ. του Τσακ Λόγκαν. Ηθοποιοί: Τζέισον Στέιθαμ, Τζέιμς Φράνκο, Γουινόνα Ράιντερ. 100'

Περιπέτεια δράσης, με τον Τζέισον Στέιθαμ στο ρόλο του πρώην πράκτορα της Δίωξης Ναρκωτικών που μετακομίζει, μαζί με την κόρη του, σε μια επαρχιακή πόλη για να ζήσει ήρεμα την υπόλοιπη ζωή του και αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μια συμμορία εγκληματιών που διακινεί τεράστιες ποσότητες ναρκωτικών.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική κινηματογράφου
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
TV & Media
Πότε θα δοθούν οι τηλεοπτικές άδειες;
ΠΟΕΣΥ υπέρ δημοτικών ραδιοφώνων
Συνεχίζεται η απεργία στον «Επενδυτή»
Εορταστικό επεισόδιο
TV& Media
Ροή και μάστερ στην Αγ. Παρασκευή
Κι εκείνα
Απεργία στο υπουργείο
Διανέμουν βιολογικά
Ταΐστε το πουλί
Κριτική κινηματογράφου
Σεξ, ψέματα και... Λιμπεράτσε
Μουσεία/Αποχωρήσεις
Η ώρα αποχώρησης ενός εμπνευσμένου
Μουσική
Αδιαπραγμάτευτα αντισυμβατικός
Παραγωγές
Ελληνοφινλανδικός έρωτας στην Κω
Πολιτιστικές εκδηλώσεις
Γνωρίζουμε τον Κομφούκιο, μαθαίνουν τον Σωκράτη
Συνθέτες
Απροσκύνητος μέχρι το τέλος
Τέχνη/Πολιτισμός
Ο φτωχός γίνεται φτωχότερος