Έντυπη Έκδοση

«Εβλεπα φανατικά στο βίντεο τους «Αγριόκυκνους»»

Οταν ήμουν μικρή, ήθελα να γίνω πριγκίπισσα. Ηθελα να γίνω Χιονάτη και Σταχτοπούτα. Φοβόμουν τον κακό λύκο και γελούσα όταν τον έβραζαν στο καζάνι τα τρία γουρουνάκια. Εβλεπα φανατικά στο βίντεο μιας γειτονοπούλας τούς «Αγριόκυκνους» του Αντερσεν, τους οποίους με την αδερφή μου λέγαμε τα «Δερφάκια». Ακουγα μανιωδώς στο κασετόφωνο τα παραμύθια του «Αμπρα Κατάμπρα» ξεφυλλίζοντας τα εικονογραφημένα βιβλιαράκια και χάζευα κοιτάζοντας τις εικόνες. Αγαπούσα τα έντονα χρώματα των εικονογραφήσεων, τις φιγούρες της εκάστοτε ηρωίδας και ερωτευόμουν κρυφά το βασιλόπουλο.

Μεγαλώνοντας συνέχισα να αγαπώ τα παραμύθια, τις εικονογραφήσεις. Διάβαζα λογοτεχνικά παραμύθια πια, διάβαζα τα παραμύθια της Πηνελόπης Δέλτα, το μεγάλο παραμύθι του Τόλκιν, τα τρομακτικά παραμύθια του Λάβκραφτ. Κι ενώ έδειχνα να απομακρύνομαι από την πρωταρχική μου αγάπη στα κλασικά, δεν σταμάτησα ποτέ να βλέπω παραμύθια στο σινεμά. Ακόμα και σήμερα θα πάω να δω μια ταινία που θα με ταξιδέψει σε έναν άγνωστο κι όμως τόσο οικείο κόσμο. Σε έναν κόσμο ενός εν δυνάμει πραγματικού παρελθόντος, γεμάτο μάγισσες, βασιλιάδες και ιππότες.

Τα τελευταία αυτά χρόνια, και με αφορμή τις σπουδές μου στη Δραματοθεραπεία, διάβασα πολλά γύρω από τα παραδοσιακά παραμύθια, ελληνικά και ξένα. Είδα ξανά μέσα σε αυτά τις εικόνες της παιδικής μου ηλικίας, τα παιχνίδια με την αδερφή μου και το μαγικό κόσμο μέσα στον οποίο ταξιδεύαμε. Θυμήθηκα πως τα παραμύθια απέχουν πολύ από τον εύκολο διδακτισμό του σχολείου και των πεπαλαιωμένων εκδόσεων.

Αυτή ήταν περίοδος που «γέννησε» του «Φεγγαριού την κόρη». Ενα παραμύθι για την αγάπη, την επιμονή και την υπομονή. Για την περιέργεια και το τελετουργικό ταξίδι του ήρωα, ο οποίος πρέπει να κερδίσει αυτό που άφησε τόσο εύκολα να φύγει - την αγαπημένη του. Δεν είχα κάποιο σκοπό ή στόχο όταν έγραφα το παραμύθι αυτό. Επηρεασμένη από τις κλασικές δομές, άφησα τα δάχτυλα επάνω στο πληκτρολόγιο -πόσο πιο παραμυθένιο θα ακουγόταν το «μολύβι επάνω στο χαρτί»!- και η Φεγγαρολουσμένη εμφανίστηκε ζωντανή και όμορφη.

Μπροστά μου ξεπήδησαν ένας αγρότης και η κόρη του φεγγαριού, που ερωτεύονται, αλλά έχουν κι ένα μυστικό που τους χωρίζει. Ο αγρότης δεν κάνει ποτέ να ρωτήσει το όνομα της κοπέλας, γιατί θα τη χάσει. Η κοπέλα δεν μπορεί παρά να θυμίζει τις ιρλανδικές νεράιδες, που ήταν αντίστοιχα δεμένες με το μαντίλι τους, αλλά και τα παραμύθια και τους μύθους που ξετυλίγονται γύρω από το όνομα-ταμπού.

Το όνομα αυτού, λοιπόν, «Του φεγγαριού η κόρη», σε μια πανέμορφη εικονογράφηση από την Αιμιλία Κονταίου και με τη φροντίδα των εκδόσεων Διάπλαση. Το πρώτο μου παραμύθι και ελπίζω όχι το τελευταίο!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Βιβλίο
Σχετικά θέματα: Βιβλίο
Η Κυψέλη κάποτε...
Αιώνιο παιδί
Οταν ο Αντερσεν... έκλαψε στην Αθήνα
Σαγηνευτής, μάγος, ανοιχτόμυαλος και δημοκρατικός
Δεκατρία παραμύθια του Χ. Κ. Αντερσεν στα ελληνικά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Δεν πειράζει που είμαστε διαφορετικοί
Εικαστικά
Η σύγκρουση είναι στο DNA της τέχνης
Βιβλίο
Η Κυψέλη κάποτε...
Αιώνιο παιδί
Οταν ο Αντερσεν... έκλαψε στην Αθήνα
Σαγηνευτής, μάγος, ανοιχτόμυαλος και δημοκρατικός
Δεκατρία παραμύθια του Χ. Κ. Αντερσεν στα ελληνικά
«Εβλεπα φανατικά στο βίντεο τους «Αγριόκυκνους»»
Έτος Καβάφη
Η Εδρα Καβάφη στις ΗΠΑ δεν κινδυνεύει
Άλλες ειδήσεις
Η μαγκιά της τρίτης ηλικίας
Θέλω να εξαργυρωθώ
Μαραζώνουν τα Ιατρεία Διακοπής Καπνίσματος