Έντυπη Έκδοση

Ανθρωποι & Τόποι

  • Ο πιανίστας της ελευθερίας

    Ο Πολ Λαρούντι άντεξε τα βασανιστήρια και ετοιμάζει την επόμενη αποστολή Ενας Αμερικανός που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των Παλαιστινίων δεν είναι κάτι συνηθισμένο.

    Ούτε επίσης είναι συνηθισμένο ένας κάτοικος της Καλιφόρνιας να έχει σπάσει δύο εμπάργκο. Της Κούβας και της Γάζας. Ο Πολ Λαρούντι, γλωσσολόγος, που για να βγάλει τα προς το ζην έγινε χορδιστής πιάνων, έσπασε για πρώτη φορά το εμπάργκο της Κούβας μεταφέροντας μέσω Καναδά 220 πιάνα στην Αβάνα, παρά την απαγόρευση της αμερικανικής κυβέρνησης. Μετά από πολύμηνη καμπάνια με τίτλο «Ενα πιάνο για την Κούβα» κατόρθωσε και έστειλε σε ωδεία το απαγορευμένο εμπόρευμα, αφού αναγκάστηκε να υπογράψει δήλωση ότι «δεν θα χρησιμοποιηθεί για στρατιωτικούς σκοπούς».

    Η σχέση του με την άλλη του αγάπη, την Παλαιστίνη, άρχισε από τα φοιτητικά του χρόνια, όταν επισκέφθηκε τον εργαζόμενο στην Ιορδανία πατέρα του. Εκεί είδε τους προσφυγικούς καταυλισμούς και ευαισθητοποιήθηκε για να επιστρέψει στην περιοχή της Μέσης Ανατολής την άνοιξη του 2002, όταν οι Ισραηλινοί πολιόρκησαν εγκλωβισμένους Παλαιστίνιους στο Ναό της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Κατά τη διάρκεια της αποχώρησης των μαχητών, ο Λαρούντι και άλλοι δυτικοί ακτιβιστές μπήκαν μπροστά σαν ανθρώπινες ασπίδες για να προστατέψουν τους Παλαιστίνιους, όμως δέχτηκαν πυρά. Επτά ξένοι, μεταξύ των οποίων και ο Λαρούντι, τραυματίστηκαν και όταν επέστρεψαν στις πατρίδες τους δημιούργησαν μια κίνηση που λίγα χρόνια μετά εξελίχθηκε στην οργάνωση Free Gaza Movement.

    Από τότε άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για να σταματήσει ο αποκλεισμός της Γάζας. Το 2007 αποφάσισαν να δοκιμάσουν να σπάσουν τον αποκλεισμό διά θαλάσσης. Εψαξαν να βρουν διαθέσιμα καράβια και τελικά, μετά από πολλές αποτυχίες και τη δολοφονία ενός συντρόφου τους, ήρθαν σε επαφή με τον Βαγγέλη Πισσία, καθηγητή των ΤΕΙ Αθήνας, γνωστό για τις σχέσεις του με το παλαιστινιακό κίνημα, που ανέλαβε να οργανώσει το παράτολμο εγχείρημα.

    Τον Αύγουστο του 2008 ο Λαρούντι με τον Πισσία μαζί με άλλους 40 συντρόφους τους, Ελληνες και ξένους, που επέβαιναν σε δύο ελληνικά ψαροκάικα, μπήκαν για πρώτη φορά στο λιμάνι της Γάζας. Τώρα, ο Λαρούντι επέστρεψε με το «Στόλο της Ελευθερίας», αλλά συνάντησε τις ισραηλινές στρατιές της νύχτας. Τον χτύπησαν αλύπητα, αλλά αυτός δεν το έβαλε κάτω. Επέστρεψε στην Ελλάδα και ετοιμάζει την επόμενη αποστολή.

  • Υποκρισία και realpolitik στη Μέση Ανατολή

    Πώς Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και... Αραβες χρησιμοποίησαν Φάταχ και Χαμάς Οι διαμαρτυρίες των ηγετών της Δύσης και των συμμάχων τους για την τραγική κατάσταση της Γάζας και οι εκκλήσεις για άρση του αποκλεισμού τελικά απλώς τονίζουν την υποκρισία Ε.Ε., ΗΠΑ και αραβικού κόσμου, που μετά την ισραηλινή πειρατεία «αναγνωρίζουν» την τεράστια ανθρωπιστική κρίση που προκαλεί ένας αποκλεισμός στον οποίο υπήρξαν εξ αρχής συνυπεύθυνοι.

    Η ανθρωπιστική καταστροφή της Γάζας είχε ενορχηστρωθεί από τη Δύση ήδη από το 2005, όταν το Ισραήλ αποφάσισε να «απεμπλακεί» από τη Λωρίδα διατηρώντας ωστόσο τον απόλυτο έλεγχο των χερσαίων, θαλάσσιων και εναέριων συνόρων της. Η τότε αμερικανίδα ΥΠΕΞ, Κοντολίζα Ράις, επέβαλε τη διεξαγωγή εκλογών στήνοντας έναν τεράστιο μηχανισμό στήριξης του Μαχμούντ Αμπάς, πιο ευήκοου συνομιλητή από τους σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές της Χαμάς.

    Παρά τις παρεμβάσεις οι εκλογές του 2006 έφεραν στην εξουσία την Χαμάς και οι Παλαιστίνιοι θα πλήρωναν πολύ ακριβά το τίμημα της δημοκρατικής επιλογής τους. Οι ΗΠΑ απαίτησαν από το Κουαρτέτο να μην υπάρξει καμιά επαφή με τη Χαμάς, η Ε.Ε. έσπευσε να παγώσει την οικονομική βοήθεια στη Γάζα και το Ισραήλ άρχισε να κλείνει συχνότερα τα σύνορα.

    Η «Γκάρντιαν» αποκάλυπτε τότε ότι οι ΗΠΑ πρότειναν στα άλλα μέλη του Κουαρτέτου (Ε.Ε., Ρωσία, ΟΗΕ) την ενίσχυση της Φάταχ του Αμπάς με όπλα και άντρες ενώ η Ουάσιγκτον ανέλαβε τη δημιουργία πολιτοφυλακών της Φάταχ με ηγέτη τον Μοχάμεντ Νταχλάν ώστε μετά την αποτυχία της «πολιτικής λύσης» να είναι έτοιμη η στρατιωτική.

    Ο εμφύλιος που ξέσπασε έληξε με την ανάληψη του απόλυτου ελέγχου της Γάζας από τη Χαμάς τον Ιούνιο του 2007, όταν και το Ισραήλ επέβαλε τον πλήρη αποκλεισμό, μαζί με την Αίγυπτο, που ανέλαβε τοποτηρητής στα νότια σύνορα.

    Τρία χρόνια μετά, ευρωπαϊκές και αραβικές δυνάμεις και αξιωματούχοι των ΗΠΑ θυμούνται την «τραγωδία της Γάζας». «Πολλές από τις χώρες που σωστά καταδικάζουν την επιδρομή στη Μεσόγειο συμμετέχουν στην αξιοπεριφρόνητη στάση προς τη Γάζα που αποτελεί τη γενεσιουργό αιτία της επιδρομής της περασμένης Δευτέρας», επισήμανε η Λουίζ Αρμπουρ, πρόεδρος της Ομάδας Διεθνούς Κρίσης ICG.

    Γιατί πέρα από τις υποκριτικές αιτιάσεις για ανθρωπιστική κρίση υπάρχει πλέον και η realpolitik, όπως τονίζει ο Ρόμπερτ Μάλεϊ, μεσολαβητής στις διαπραγματεύσεις του Καμπ Ντέιβιντ το 2000 και σύμβουλος της Κλίντον: «Η διεθνής πολιτική προς τη Γάζα πρέπει να αλλάξει. Οι αποφάσεις που πήραν Ισραήλ, Ε.Ε., ΗΠΑ και αραβικά κράτη αποδείχθηκαν μυωπικές και αντιπαραγωγικές. Γιατί δίνουν κίνητρα στη Χαμάς ή στο λαό να προκαλέσουν μια αναποτελεσματική πολιτική για να θυμίσουν στον κόσμο ότι υπάρχουν: είτε με διάτρητα σύνορα, είτε με πόλεμο, είτε με στόλους σαν κι αυτόν».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Γερμανία
Ολα της Μέρκελ δύσκολα
Βρετανία
Το ρουσφέτι του Κλεγκ
Ρωσία
Ελλείμματα στην... δημοκρατία Πούτιν
Γαλλία
«Χτίζουν» την επιστροφή Στρος Καν
Ρουμανία
Εξέγερση πριν το μνημόνιο
Νότια Αφρική
Παγκόσμιο Κύπελλο των ακραίων αντιθέσεων
Πρόεδρος για σαπουνόπερα
Το ζήτημα της ασφάλειας στη σέντρα
Le Monde diplomatique
Η απίστευτη περιπέτεια των Αφρικανών στην Κίνα
Ο φωτογράφος της Ανατολής
Αμφιλεγόμενη βοήθεια του Πεκίνου στην Αφρική