Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Η άποψή μου

  • Θα κάνουμε εξωτερική πολιτική ή όχι;

    Το Ισραήλ εκτέθηκε άλλη μία φορά στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης με τις βιαιότητες στις οποίες προέβη και τα ανόητα επιχειρήματα που επικαλέστηκε προκειμένου να τις δικαιολογήσει.

    Στη διαμάχη Τουρκίας-Ισραήλ, αν και κατά πόσο η πρώτη μπορεί να ηγεμονεύσει στην ανατολική Μεσόγειο, η Αγκυρα είναι ο απόλυτος κερδισμένος. Βρίσκεται σε πορεία να πείσει τον λεγόμενο «Ισλαμικό Δρόμο» ότι αυτή μπορεί να τα βάλει με τον οποιονδήποτε. Οτι αυτή είναι η μεγάλη ισλαμική δύναμη που δημιουργεί στην πράξη πρόβλημα στο Ισραήλ, και όχι το Ιράν. Οτι αυτή δεν υπολογίζει κόστος και συμμαχίες προκειμένου να εκθέσει το Ισραήλ, σε αντίθεση με τη Σαουδική Αραβία που λουφάρει όποτε πιέζεται από τη Δύση. Η Αγκυρα νιώθει ότι ικανοποιεί όλες τις φιλοδοξίες των νεοοθωμανικών σχεδίων της. Προκάλεσε το Ισραήλ και το τελευταίο έπεσε στην παγίδα της, χρησιμοποιώντας μάλιστα βία.

    Το πρόβλημα που δημιουργείται έγκειται στο γεγονός ότι η Ελλάδα δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται το παιχνίδι και πώς αυτό παίζεται στο πλαίσιο της αυξανόμενης κόντρας μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Δείχνει να μην ερμηνεύει το γιατί η βίαιη αντίδραση του Ισραήλ εκδηλώθηκε εις βάρος τουρκικού πλοίου στο οποίο επέβαιναν, πέραν των ακτιβιστών, τούρκοι πράκτορες και στελέχη των γκρίζων λύκων. Το γιατί η Τουρκία χρειάζεται να θυματοποιηθεί η ίδια προκειμένου να υλοποιήσει τα νεοοθωμανικά της σχέδια. Να εμφανιστεί ως συνεπής αντικατοχική δύναμη για να «ξεπλυθεί» από τις αμαρτίες της. Από το Αρμενικό μέχρι το Κυπριακό. Η Τουρκία προκαλεί την ιστορία όταν καταγγέλλει την κατοχή της Παλαιστίνης, την ίδια στιγμή που παράνομα κατέχει το βόρειο τμήμα της Μεγαλονήσου.

    Ηπάλη για τα δίκαια της Παλαιστίνης είναι μια βαθιά ανθρωπιστική μάχη. Αλλά, ως προς το εθνικό συμφέρον, την Ελλάδα πρέπει να απασχολεί συνεχώς το Κυπριακό. Ο κάθε ακτιβιστής μπορεί να συνδυάσει τη διεθνιστική του δράση με την άμεσα πατριωτική. Είναι άξιο σεβασμού και υποστήριξης η μάχη των Ελλήνων ακτιβιστών ειρήνης από τη Μέση Ανατολή μέχρι το Αφγανιστάν. Αποτελεί, όμως, από την άλλη, έλλειμμα η μη συμπερίληψη στη δράση τους του αιτήματος για τερματισμό της κατοχής της Κύπρου. Θα περίμενε κανείς ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική θα έκανε άμεσα τα εξής:

    *Πρώτον, θα συμπαραστεκόταν στην Παλαιστίνη και θα αποκάλυπτε, ταυτόχρονα, στη διεθνή κοινότητα την υποκρισία της Τουρκίας. Θα απαιτούσε τον τερματισμό κάθε είδους κατοχής στην περιοχή μας.

    *Δεύτερον, θα κινητοποιούνταν ώστε οι ακτιβιστές ειρήνης να στηρίξουν την πάλη για τον τερματισμό της κατοχής στην Κύπρο αλλά και, πιο άμεσα, του ανοίγματος του λιμανιού της Αμμοχώστου. Εκεί θα αποκαλυπτόταν κατά πόσο η Τουρκία είναι ενάντια στην κατοχή ξένων εδαφών ή όχι. Το ποιες είναι οι τουρκικές στρατηγικές ως προς το Διεθνές Δίκαιο.

    *Τρίτον, θα έστελνε απεσταλμένο του πρωθυπουργού για να απελευθερώσει τους έλληνες υπηκόους από τις φυλακές του Ισραήλ.

    Σε κάθε περίπτωση, δεν νοείται ενεργητική και δημοκρατική εξωτερική πολιτική που δεν μπορεί να θέσει τον διττό στόχο: συμπαράσταση στην Παλαιστίνη-αποκάλυψη και παρεμπόδιση των σχεδίων της Τουρκίας. Αλλιώς, θα αντιδράμε συναισθηματικά όταν κάποιοι άλλοι κάνουν ρεσάλτα. Αλλοι βίαια σε καράβια και άλλοι στα μακρόχρονα πεδία της γεωστρατηγικής.

  • Οι κινητοποιήσεις τιμούν την Ελλάδα

    Γνωστή καραμέλα που πιπιλίζουν διάφοροι αντιδραστικοί πολιτικοί, δημοσιογράφοι κ.λπ. λακέδες του συστήματος είναι ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις στο κέντρο της Αθήνας, ή η «οχλοκρατία», όπως τις χαρακτηρίζουν, εκθέτουν τη χώρα μας διεθνώς.

    Πράγματι, στα μάτια ορισμένων ξένων και δη των ξένων κυβερνήσεων των οικονομικά κυρίαρχων, των συντηρητικών πολιτών και ΜΜΕ, αυτές οι κινητοποιήσεις εκθέτουν την Ελλάδα. Ομως, υπάρχουν και πολίτες ξένων χωρών που αντιμετωπίζουν αυτές τις κινητοποιήσεις όχι μόνον θετικά, όχι μόνον ως κάτι που τιμά τον ελληνικό λαό, αλλά και ως υπόδειγμα προς μίμηση.

    Οπως για το εσωτερικό της χώρας είναι κάλπικη η έννοια της εθνικής ομοψυχίας, η οποία χρησιμοποιείται από τον πρόεδρο της δημοκρατίας μέχρι τον τελευταίο δημοσιογραφίσκο, με στόχο να αποσπαστεί μια γενική συναίνεση απέναντι στα αντιλαϊκά μέτρα και να καταλαγιάσει η λαϊκή οργή, έτσι και για το εξωτερικό αποτελεί συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας η αντίληψη περί ενιαίων κοινωνιών και κατ' επέκταση περί μιας ενιαίας αντιμετώπισης των κινητοποιήσεων. Η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχουν δυνάμεις που είναι ενάντια στις κινητοποιήσεις των ελλήνων εργαζομένων και δυνάμεις που είναι αλληλέγγυες μαζί τους και τις θαυμάζουν.

    Στις δεύτερες ανήκουν για παράδειγμα οι γάλλοι εργαζόμενοι, όπως προκύπτει από το σύνθημα «Grece Generale» («γενίκευση των ελληνικών κινητοποιήσεων» ή «να γίνει της Ελλάδας» ) αντί του γνωστού «Greve Generale» («γενική απεργία»), που φώναζαν στις διαδηλώσεις του Παρισιού το 2008 έχοντας κατά νου τις κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη στην Αθήνα.

    Στην ίδια κατηγορία ανήκουν γάλλοι κομμουνιστές που το βράδυ της 5ης του Μάη, μετά τη συγκλονιστική κινητοποίηση του λαού της Αθήνας, έβγαλαν μια ανακοίνωση την οποία και μου έστειλαν, εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους και τον θαυμασμό τους προς τον ελληνικό λαό.

    Να τι γράφουν: «Εδώ και ορισμένους αιώνες οι "γιατροί" συμβούλευαν τους ασθενείς τους να κάνουν αφαιμάξεις: τους άδειαζαν ένα τμήμα του αίματός τους δήθεν για να τους γιατρέψουν. Βεβαίως, αυτή η παράλογη θεραπεία συχνά αποτύχαινε και μπροστά στην επιδείνωση της κατάστασης των ασθενών οι γιατροί είχαν έτοιμη την απάντηση: χρειάζονταν περισσότερη αφαίμαξη. Στις μέρες μας αυτοί οι γιατροί αντικαταστάθηκαν από τους οικονομολόγους του συστήματος. Εδώ και 25 χρόνια έχουμε μια κοινωνική αφαίμαξη: ιδιωτικοποιήσεις, επίθεση κατά των κοινωνικών κατακτήσεων, αύξηση του ορίου ηλικίας που απαιτείται για τη συνταξιοδότηση κ.λπ. Τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών είναι γνωστά σε όλους· (...) μαζική ανεργία διαρκείας, αύξηση του δημόσιου χρέους κ.λπ. Και τώρα πώς να επανακάμψουμε από τα καταστροφικά αποτελέσματα αυτών των κοινωνικών αφαιμάξεων; Η απάντηση είναι «με νέες κοινωνικές αφαιμάξεις».

    Ετσι, οι εργαζόμενοι της Ελλάδας, που δεν έχουν καμία ευθύνη για αυτήν την κατάσταση, υποχρεούνται να υποστούν μια τέτοια κοινωνική αφαίμαξη για το καλό της υπόλοιπης ζώνης του ευρώ (...) Ομως, όπως απέδειξε ο μαζικός χαρακτήρας της μέρας της γενικής απεργίας της 5ης του Μάη του 2010, αυτοί οι εργαζόμενοι δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν την αφαίμαξή τους. Αυτό μας δείχνει ότι ο αγώνας είναι πράγματι απαραίτητος, διότι το σημερινό καπιταλιστικό πρόγραμμα είναι ξεκάθαρο...»

    Στην ίδια κατηγορία ανήκει η ιστορική γαλλική εφημερίδα «Humanite», που κυκλοφόρησε με τον ελληνικό τίτλο «Αλληλεγγύη», η γερμανική προοδευτική εφημερίδα «Γιούνκε Βελτ», που έγραφε «είμαστε όλοι Ελληνες» (1), αλλά και ο υπεραισιόδοξος βέλγος φοιτητής που έγραφε «Η αλλαγή θα έρθει στην Ευρώπη και νομίζω ότι θα ξεκινήσει από την Ελλάδα. Ας παλέψουμε μαζί για τη σοσιαλιστική Ευρώπη». (2)

    Ακόμη, πέρα από τα μηνύματα αλληλεγγύης που προέρχονται από αριστερά κόμματα και συνδικάτα από όλο τον κόσμο, δεν είναι λίγες οι διαδηλώσεις συμπαράστασης στις κινητοποιήσεις του ελληνικού λαού που έγιναν σε διάφορες πόλεις, όπως η Λιόν, το Παρίσι, η Βαρκελώνη, το Μπιλμπάο, το Λονδίνο, οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο, η Κολωνία, η Βουδαπέστη, το Ρέικιαβικ, η Κωνσταντινούπολη...

    Για όλους αυτούς και για πολλούς άλλους, οι κινητοποιήσεις του λαού μας όχι μόνον δεν εκθέτουν τη χώρα μας αλλά την τιμούν και μας κάνουν να νιώθουμε περήφανοι για την Ελλάδα που αντιστέκεται.

    (1) Βλέπε «Πριν», 9 Μαΐου 2010, σελίδα 22.

    (2) Βλέπε «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 6 Μάη 2010, σελίδα 22.

  • Ο «γερμανικός δρόμος» της Ευρώπης

    Οι χώρες - μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, περισσότερο του φτωχότερου Νότου και λιγότερο του πλουσιότερου Βορρά, σταδιακά ακολουθούν το «γερμανικό δρόμο» οικονομικής πολιτικής, που δεν διαφέρει από αυτόν που προτείνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και επιζητούν οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές .

    Η θέση της Γερμανίας είναι σαφής: για να στηριχθεί το ευρώ, οι διαφορές ανταγωνιστικότητας μεταξύ των χωρών-μελών της ευρωζώνης πρέπει να μειωθούν, με ευθυγράμμιση προς τα ισχυρά και όχι προς τα αδύναμα μέλη. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι χώρες-μέλη της ευρωζώνης, και περισσότερο οι αδύναμες, πρέπει να ακολουθήσουν πολιτικές λιτότητας που θα μειώνουν το δημοσιονομικό έλλειμμα και το συσσωρευμένο χρέος και θα περιορίζουν το εργατικό κόστος. Τα μέτρα που λαμβάνονται προς την κατεύθυνση αυτή είναι γνωστά από την ελληνική περίπτωση. Σύμφωνα με τη γερμανική πρόταση, η εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων σε κάθε χώρα-μέλος θα συντονίζεται από την Επιτροπή και θα υπόκειται σε αυστηρή επιτήρηση και ποινές για να μην υπάρχουν παρεκκλίσεις.

    Στόχος είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας κάθε χώρας-μέλους και μέσω αυτής των εξαγωγών της, αφού θα έχει προηγηθεί αποπληθωρισμός μισθών και τιμών και αναπόφευκτα θα έχει σημειωθεί μικρή ή μεγαλύτερη ύφεση. Υπονοείται ότι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών της ευρωζώνης θα ισχυροποιήσει το ευρώ και θα κάνει την Ευρώπη ισχυρότερη έναντι των ανταγωνιστών της (ΗΠΑ, Κίνας κ.λπ.)

    Το μεγάλο όμως ζήτημα είναι αν όλα αυτά μπορούν να γίνουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι να υποστούν μακροχρόνια αφαίμαξη και χωρίς να αυξηθεί υπέρμετρα η ανεργία, η οποία ήδη βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Συνήθως, οι μεγάλοι στόχοι για την οικονομική ανάπτυξη υποτιμούν το τεράστιο κοινωνικό κόστος της προσαρμογής, δηλαδή το κοινωνικό κόστος της μεταβατικής περιόδου μέχρι να επιτευχθεί η νέα υψηλότερη οικονομική ισορροπία.

    Η οικονομική πολιτική, που εφαρμόζουν σήμερα οι χώρες-μέλη της ευρωζώνης ακολουθώντας το «γερμανικό δρόμο», προκειμένου να επιτευχθεί ο επιθυμητός απ' όλους στόχος, δηλαδή η ισχυρή και ενωμένη Ευρώπη, φαίνεται να είναι κοινωνικά άδικη.

    Ο «γερμανικός δρόμος» για το σταθερό ευρώ και την ισχυρή Ευρώπη είναι ένας συντηρητικός δρόμος με σαφή κοινωνικά χαρακτηριστικά. Επιπλέον είναι ένας δρόμος που μπορεί να συναντήσει πολλά πολιτικά και κοινωνικά εμπόδια σε πολλές χώρες-μέλη (κοινωνικές και πολιτικές αναστατώσεις) και να οδηγήσει σε αδιέξοδο.

    Ειδικότερα, η αναπόφευκτη φάση της ύφεσης, από την οποία πρέπει να περάσει ο δρόμος αυτός, μπορεί να μην οδηγήσει τόσο εύκολα στην πολυπόθητη ανάκαμψη μέσω των εξαγωγών, τουλάχιστον στις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες της ευρωζώνης. Εκτός αν ο στόχος τίθεται τόσο ψηλά προκειμένου μερικές χώρες του ευρωπαϊκού Νότου να μην μπορέσουν να τον φθάσουν και να μείνουν έξω από τη «νέα ευρωζώνη» με δική τους «ευθύνη».

    Βεβαίως, τίθεται το ερώτημα: υπάρχει ένας άλλος εναλλακτικός δρόμος, κοινωνικά λιγότερο επώδυνος και χωρίς αποκλεισμούς, που να οδηγεί σε σταθερό ευρώ και ισχυρή Ευρώπη ;

    Για πολλούς πολίτες της Ευρώπης σίγουρα υπάρχει, αλλά προϋποθέτει μια εντελώς διαφορετική αντίληψη και πολιτική στάση των κοινωνικών δυνάμεων όλων των χωρών της Ευρώπης, που δεν φαίνεται να υπάρχει σήμερα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αποκλείεται να δημιουργηθεί μέσα από τη διαδικασία της σημερινής κρίσης.

  • Το προκλητικό ύφος του μνημονίου

    Και μόνον η ανάγνωση του ν. 3.845/2010 (ΦΕΚ Α' 65 «Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας από τα κράτη-μέλη Ζώνης του ευρώ και το ΔΝΤ») προξενεί κατάθλιψη.

    Το προστακτικό «θα», που συνοδεύει το αντίστοιχο ρήμα άμεσης ή μελλοντικής ενέργειας των εσωτερικών Αρχών, κυρίως των συντεταγμένων οργάνων της λαϊκής κυριαρχίας, επαναλαμβάνεται εκατοντάδες φορές προκλητικά και απροσχημάτιστα, προσδίδοντας στο κείμενο μορφή και ύφος στρατιωτικής διαταγής.

    Η συνεχής αναφορά φράσεων όπως «... Το Κοινοβούλιο θα υιοθετήσει», «...Η κυβέρνηση θα θεσπίσει..., θα ολοκληρώσει, ...θα εκπληρώσει, ...θα διασφαλίσει, ...θα λάβει αποφάσεις, ...θα καταργήσει...» κ.λπ. σε κάθε εδάφιο της πρωτοφανούς αυτής νομοθετικής επιβολής, που καταργεί ανενδοίαστα ακόμη και τη στοιχειώδη λεκτική, αισθητική και νομοτεχνική αξίωση για ένα τόσο κρίσιμο νομοθέτημα, φανερώνει το μέγεθος της ετερονομίας.

    Οι νέοι επικυρίαρχοι, κυρίως -παραδόξως- οι μέχρι προ τινος «ισότιμοι» εταίροι μας, κατά την επικρατήσασα ορολογία της βρυξελληνικής φυλής, δεν τήρησαν ούτε καν τα προσχήματα μιας διπλωματικής διαλέκτου.

    Δεν πρόκειται απλώς για τη λοιδορία και την υποτίμηση που αποπνέει η άγαρμπη αυτή γραφή τους, αλλά για τη θρασύτητα των δανειστών-τοκογλύφων, που θέλουν να διακηρύξουν ότι δεν υπάρχει, πλέον, κανένα περιθώριο εσωτερικής αυτονομίας και ότι τα συντεταγμένα όργανα του δρώντος Λαού απλώς εκτελούν. Ετσι, μέσω των «λεόντειων» δανειακών συμβολαίων, καταλύεται κάθε πρωτογενής εξουσία.

    Το περίφημο «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ευρωπαϊκής Τεχνοδομής στραγγαλίζει με τα νεοφιλελεύθερα μονεταριστικά πλοκάμια του κάθε έκφραση και ικμάδα περιφερειακής δημοκρατίας. Για την κατανόηση αυτής της συνειδησιακής-ιδεολογικής κατάπτωσης και θεσμικής εξαχρείωσης της Ε.Ε., καλό θα είναι όπως αυτούσιο αυτό το κείμενο νόμου διδαχθεί τουλάχιστον στα λύκεια και τα πανεπιστήμια της χώρας, ώστε όλοι οι έλληνες πολίτες του γνήσιου ευρωπαϊκού προσανατολισμού, κυρίως δε οι νέοι, να κατανοήσουν τα αίτια και τη φύση του μετανεωτερικού αυτού ευρωπαϊκού «μεσαίωνα».

    Και από εδώ αρχίζουν οι ατομικές στρατηγικές, οι ψυχαναγκαστικές αυθυποβολές, οι πολιτικάντικες αποδράσεις και οι κατασκευασμένες ονειρώξεις ορισμένων πολιτικών της καθ' ημάς Βαλκανικής.

    Το ότι θα γίνεται ο «υπολογισμός των συντάξεων σύμφωνα με το σύνολο του εργασιακού βίου...» με «...μια μέση ετήσια λογιστική αναφορά 1, 2...» (ποσοστό αναπλήρωσης-συσσώρευσης), αναφέρεται στον νόμο πλέον της μιας φορές (π.χ. σελίδα 1.362, 1.380 κ.λπ. του ΦΕΚ). Σε κανένα από τα σχετικά με τις συντάξεις εδάφια του μνημονίου-νόμου, οι εγρήγοροι έλληνες διαπραγματευτές δεν φρόντισαν να διαχωρίσουν το άνευ συντελεστή συσσώρευσης προνοιακό τμήμα της «νέας αρχιτεκτονικής», ώστε να εξαιρείται εμφανώς των απολύτων γενικεύσεων.

    Το ότι «...οι νέοι καθολικώς δεσμευτικοί κανόνες για τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, τις εισφορές, τους κανόνες συσσώρευσης και την τιμαριθμική αναπροσαρμογή των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων πρέπει να εφαρμόζονται κατ'αναλογία προς όλους από 1-1-2013» αναγράφεται στη σελίδα 1.361 του ιδίου ΦΕΚ! Προς τι λοιπόν ο ασύντακτος θόρυβος, η προβολή του «προστατευτικού» υπερεγώ, οι άσκοπες επιστολές, οι αμφίβολες βάσεις διαπραγμάτευσης, το δημαγωγικά ελευθεριάζον σχέδιο νόμου;

    Στη σελίδα 1.384 του οικείου ΦΕΚ και πάνω από τη Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους βρίσκονται οι ευκρινείς και κατά τη θεσμική τάξη των υπουργείων υπογραφές των συναρμόδιων υπουργών. Αν υπορρέει μια κάποια ειλικρινής μεταμέλεια, που ο ανθρώπινος αλλά και ο θρησκευτικός κώδικας προβλέπουν για τις «πεπτωκυίες» συνειδήσεις, ας υπάρξει μια συντεταγμένη και ευκρινής άρνηση εφαρμογής ορισμένων διατάξεων ή κεφαλαίων του νόμου.

    Η δυναμική αναδιαπραγμάτευση, υπό το φως των νέων ευρωπαϊκών δεδομένων και αντιστροφών, θα υποστασιοποιήσει τη συγγνωστή ύστερη συνειδητοποίηση των πολλών σταδιακών νεοφιλελεύθερων μεταλλάξεων.

    Το ζήτημα είναι να επανακτήσουμε -σε έναν διακριτό βαθμό- την ορατότητα της εναλλακτικής λύσης στο εύθραυστο και ταχέως μεταβαλλόμενο πεδίο της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Οικονομικό επιτελείο
Δάνεια με υπογραφή υπουργού
ΠΑΣΟΚ
Τρεις και η κακιά τους μέρα
Καθαρίζουν με το παρελθόν
Σοσιαλιστής της σαμπάνιας
Γκάλοπ για υποψήφιους σε δήμους - περιφέρειες
Σκάνδαλο Siemens
Τα μυστικά του σκληρού δίσκου
Ετσι μοίραζε τις μίζες ο Ρ. Σίκατσεκ
Βουλή
Βουλευτές: Ανοιγμα λογαριασμών με κλήρωση
Συνέντευξη: Κώστας Γαβράς
«Οι πολιτικοί μέχρι σήμερα δεν σκέφτονταν το δημόσιο συμφέρον»
Νέα Δημοκρατία
«Υπουργικά συμβούλια» στο γραφείο Καραμανλή
Συνέδριο ΣΥΝ
ΣΥΝέδριο κατήφειας και ενδοσκοπήσεων
Αιτήσεις διαζυγίου
Αιγαίο
Πτήσεις με ελληνική... έγκριση
Οι πειρατές της Μεσογείου
Το χρονικό της πειρατείας στο στόλο της δικαιοσύνης
Η αλληλεγγύη φτιάχνει πλοία
«θα πηγαίνω στη Γάζα μέχρι να αρθεί ο αποκλεισμός της από το Ισραήλ»
Αγκυρα, Τελ Αβίβ και στο βάθος Ιράν
Αποστάσεις της Αθήνας απ' το ισραηλινό ρεσάλτο
Πολιορκία μέχρις εσχάτων
Η Τουρκία κερδίζει, το Ισραήλ χάνει
Από το Εψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας
Mark Weisbrot
Συνέντευξη: Χανς Αϊχελ
«Η Ελλάδα μπήκε στην ΟΝΕ χωρίς «μαγειρέματα»»