Έντυπη Έκδοση

«Οι δικές μου «Τρωάδες» έχουν όνομα και ιστορία»

«Οι «Τρωάδες» σήμερα μάς αφορούν περισσότερο από ποτέ. Γι' αυτό ήθελα να συμβαίνουν τώρα. Εδώ! Γι' αυτό εκτυλίσσονται σ' ένα βομβαρδισμένο σχολείο, που παραπέμπει στο Ιράκ, στη Βοσνία...».

«Στην παράσταση θα δείτε οικείες καταστάσεις. Ολα τα σύγχρονα καραβάνια των απάτριδων και των μεταναστών», λέει η Νικαίτη Κοντούρη «Στην παράσταση θα δείτε οικείες καταστάσεις. Ολα τα σύγχρονα καραβάνια των απάτριδων και των μεταναστών», λέει η Νικαίτη Κοντούρη Η Νικαίτη Κοντούρη ήθελε να σκηνοθετήσει τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Ανακαλύπτει στους στίχους της «ανατριχιαστικές αντιστοιχίες» με το δικό μας «απάνθρωπο εμπόλεμο παρόν». Αυτός είναι ο λόγος που φέρνει την παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος -αύριο και το Σάββατο στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου- στο 2009. Και αντικαθιστά το δεύτερο Στάσιμο με σύγχρονες μαρτυρίες γυναικών πολέμου.

Στην «ανάγνωσή» της οι «Τρωάδες» ξεκινούν με μια ομάδα παιδιών, θυμάτων πολέμου, 6 έως 10 ετών, που «παίζουν» τους θεούς (τον Ποσειδώνα και την Αθηνά) από τον Πρόλογο της ευριπίδειας τραγωδίας. Ενας καπνισμένος τοίχος, απομεινάρι από σχολική αίθουσα, κυριαρχεί στη σκηνή. Στιβαγμένα σωριάζονται παντού διαλυμένα σχολικά θρανία. «Βλέπουμε ό,τι συμβαίνει όταν πέφτει κάπου βόμβα και πιάνει φωτιά», εξηγεί η Κοντούρη. Εκτός από τις γούρνες της σχολικής αυλής, στη σκηνή βρίσκονται διάσπαρτα ίχνη παιδιών: παιχνίδια, σάκες, ρούχα.

Με μια ομάδα παιδιών που παίζουν στο βομβαρδισμένο σχολείο τους ξεκινούν οι «Τρωάδες» του ΚΘΒΕ Με μια ομάδα παιδιών που παίζουν στο βομβαρδισμένο σχολείο τους ξεκινούν οι «Τρωάδες» του ΚΘΒΕ Σ' αυτό τον χώρο μετάβασης (το σκηνικό του Γιώργου Πάτσα), προσωρινό στρατόπεδο αμάχων, συγκεντρώνονται οι αιχμάλωτες γυναίκες της Τροίας, που οι στρατιώτες θα ξετρυπώνουν στην Επίδαυρο μέσα απ' τις κερκίδες. Εκάβη, στον πρώτο τραγικό ρόλο της 50χρονης πορείας της, η Λήδα Πρωτοψάλτη. «Είναι μια σύγχρονη τραγική φιγούρα», υποστηρίζει η σκηνοθέτιδα. «Στον ρόλο αυτό συγκεντρώνεται ο πόνος όλων των αιώνων εκείνων που έχουν υποστεί διωγμό».

Γιατί έπρεπε να φέρετε τις «Τρωάδες» στο σήμερα; Δίχως «επικαιροποίηση» δεν στέκονται πια;

«Τις φέρνω στο σήμερα για τον ρεαλισμό του Ευριπίδη. Για τα ατέλειωτα καραβάνια των αμάχων. Οσων καταφεύγουν σε ξένη γη ή σε στρατόπεδα αμάχων. Χωρίς ταυτότητα, χωρίς πατρίδα. Είναι ντροπή!».

Στην παράσταση θα αναγνωρίσουμε και τους... εξαθλιωμένους μετανάστες της χώρας μας;

«Αναγνωρίζουμε καταστάσεις πολύ οικείες στις "Τρωάδες". Η ξενιλασία, ύψιστη ύβρις στην αρχαία Ελλάδα, συνεχίζεται σήμερα με τους ξεριζωμένους που έρχονται στη χώρα μας να ζητήσουν καταφύγιο ή άσυλο. Είναι τόσα πολλά τα θέματα σ' αυτή την τραγωδία. Ο θρήνος των ηττημένων. Η βία. Ιδίως η βία πάνω στο γυναικείο σώμα. Στην παράσταση τα πράγματα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας. Δεν αναγγέλλουν τον θάνατο του Αστυάνακτα. Τον σκοτώνουν μπροστά μας. Εδώ ο άνθρωπος αντιμετωπίζει το παρόν. Δεν αναγγέλλει αγγελιαφόρος τις συμφορές».

Γιατί επιλέξατε για τόπο δράσης ένα σχολείο;

«Το σχολείο είναι χώρος γνώσης. Στον πόλεμο καταλύεται η μάθηση. Εδώ έχουμε ένα βομβαρδισμένο σχολείο. Εχει δηλαδή ακυρωθεί η γνώση. Το σχολείο είναι επίσης ένας χώρος εξαιρετικά φορτισμένος από μνήμες».

Τα Χορικά, πάντα το πιο αμήχανο μέρος στις παραστάσεις αρχαίου δράματος, πώς τα δουλέψατε;

«Στηρίζω την ερμηνεία στον λόγο και την ενέργεια του νοήματός του. Η παράστασή μου δεν έχει κατεύθυνση μόνο λεκτική ή μόνο συμβολική -υπερτερούν τα ρεαλιστικά στοιχεία. Θεώρησα όμως ότι ο Χορός πρέπει να κάνει μια δουλειά παραπανίσια. Δεν μελετήσαμε μόνο μαρτυρίες γυναικών-θυμάτων πολέμου, απ' τον Β' Παγκόσμιο ώς σήμερα. Φτάσαμε στο σημείο να αντικαταστήσουμε το δεύτερο Στάσιμο, που είναι γεμάτο μυθολογικά στοιχεία, με μαρτυρίες γυναικών πολέμου -τις ενστερνίζονται οι γυναίκες του Χορού. Βασιστήκαμε σε ρεπορτάζ των πολεμικών ανταποκριτών Σ. Δανέζη και Ν. Βαφειάδη. Ετσι οι Τρωάδες μας μεταμορφώνονται στα σύγχρονα θύματα του πολέμου. Εχουν και όνομα και ιστορία».

Τι συναισθήματα θέλετε να προκαλέσετε με τις «Τρωάδες» στον θεατή;

«Οι γονείς μου όταν άκουσαν τις σειρήνες πολέμου δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Ενας κύριος, που είχε ζήσει την εισβολή του '74 στην Κύπρο, έτρεμε. Οταν ξεσηκώνεται η μνήμη, γεννιούνται πολλά αισθήματα. Εξαρτάται πάντα από τη συγκυρία και το πόσο φοβάται κανείς το ενδεχόμενο μιας συναισθηματικής κινητοποίησης. Συναντήσαμε νέους που φοβόντουσαν να πουν ότι συγκινήθηκαν. Μια παράσταση μας "μιλά", όμως, μόνο όταν μας... παίρνει την ψυχή. Οχι όταν καθόμαστε και την επεξεργαζόμαστε». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εκθεση
Ο αγιογράφος Γουόρχολ μπαίνει στο Βυζαντινό Μουσείο
Λογοτεχνία
Θα ζήσουμε κι εδώ την μπολανιομανία;
Συνέντευξη: Lolek
Η μόνη μουσική σκηνή που υπάρχει είναι... των ματαιόδοξων
Συνέντευξη: Νικαίτη Κοντούρη
«Οι δικές μου «Τρωάδες» έχουν όνομα και ιστορία»
Κριτική κινηματογράφου
Στον καναπέ του ψυχιάτρου...
Κοκό Σανέλ
Παριζιάνικο σικ και αντισημιτισμός
Μουσεία
Ταιριαστό μουσείο για τη Νικόπολη
Τηλεόραση
Στα κουλουάρ του Βερολίνου
Εκτός American Idol η Αμπντούλ
Ψηφιακά ταξίδια
«Οι άλλοι»