Έντυπη Έκδοση

Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο / Gabriele d' Annunzio

Η ζωή και το έργο

Ο Gabriele d' Annunzio (D' Annunzio στη ληξιαρχική πράξη) γεννιέται στην Pescara στις 12 Μαρτίου 1863, σε μια οικογένεια μεσοαστικής καταγωγής του Abruzzo.

Ολοκληρώνει τις λυκειακές σπουδές του στο Prato, στο περίφημο Collegio Cicognini ανάμεσα στα 1874 και 1881 και ήδη το 1879 δημοσιεύει, με έξοδα του πατέρα του, την πρώτη συλλογή στίχων Primo vere, εμπνευσμένη από τις Odi barbare του Carducci. Το 1881 μετακομίζει στη Ρώμη, όπου θα έπρεπε να παρακολουθήσει στο Πανεπιστήμιο μαθήματα Φιλολογίας. Αντιθέτως, αρχίζει να συχνάζει τόσο στους κύκλους των διανοουμένων όσο και στα σαλόνια της μεγαλοαστικής τάξης και της αριστοκρατίας. Συμμετέχει στη συντακτική επιτροπή διαφόρων εφημερίδων, βρίσκοντας δουλειά, διατηρώντας μια θέση ως ρεπόρτερ της κοσμικής στήλης. Κάνει έτσι το ντεμπούτο του αμφότερα στον κόσμο των γραμμάτων όσο και της καλής κοινωνίας, προξενώντας και στους δύο τομείς, με το έργο του και με τη στάση του, απ' τη μια ενθουσιασμό κι απ' την άλλη επιτίμηση, σημάδι ότι ο νεαρός καλλιτέχνης από χρόνο σε χρόνο εδραιώνει τη θέση του, ως δημόσιο πρόσωπο· τα μάτια του κόσμου αρχίζουν να συγκεντρώνονται διαρκώς επάνω του -αν όχι πάντα με συναίνεση και αποδοχή- ώς το σημείο να επηρεάζει την τέχνη και τα ιταλικά ήθη και να καταξιωθεί στο εξωτερικό ως μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές φωνές της ιταλικής κουλτούρας.

Στα χρόνια της Ρώμης ανάγονται οι συλλογές στίχων: Canto novo (1882), Intermezzo di rime (1883, αλλά χρονολογημένο το 1884), Isaotta Guttadauro ed altre poesie (1886, το οποίο το 1890 διαιρείται σε δύο τόμους), Issoteo e Chimera και προπαντός το μυθιστόρημα Il Piacere (1889) με παταγώδη επιτυχία. Από τη Ρώμη, το 1891, ο d' Annunzio μετακομίζει στη Νάπολι, «φιλοξενούμενος» του «Mattino», που ιδρύθηκε από τη Matilde Serao και τον σύζυγό της Edoardo Scarfoglio· από το 1893 κατοικεί κατά διαστήματα στο Abruzzo, και προς τα μέσα της δεκαετίας του '90 δημιουργεί ερωτική σχέση με την Eleonora Duse, σχέση η οποία διήρκεσε μέχρι το 1904. Η μεγάλη ηθοποιός, ήδη καταξιωμένη στις διεθνείς σκηνές, χάρη στη φήμη και στην εκτίμηση που χαίρει στους θεατρικούς κύκλους, γίνεται η μεγαλύτερη ερμηνεύτρια των δραματουργικών έργων του d' Annunzio, τα οποία όμως δεν χαίρουν υψίστης υποδοχής από το κοινό, μέχρι το Figlia di Iorio και το Nave (La citta morta, 1895, Sogno d' un mattino di primavera, 1897, Sogno d' un tramonto d' autunno, 1898, Gioconda, 1898, Gloria, 1899, Francesca da Rimini, 1901, La figlia di Iorio, 1903, Fiaccola sotto il maggio, 1905, Piu che l' amore, 1906, La nave, 1907, Fedra, 1908, Le martyre de Saint Sebastien, 1911, Pisanelle, ou la mort parfumee, 1914).*

Τη δεκαετία του '90 εκδίδεται άλλη μια σημαντική σειρά τόμων: απ' τη μια πλευρά, τα λυρικά Elegie romane (1892), η συλλογή Odi navali (1893, αλλά χρονολογημένη το 1892) και το Poema Paradisiaco. Από την άλλη, τα μυθιστορήματα Giovanni Episcopo (1892), L' innocente (1892), Il trionfo della morte (1894), Le vergini delle rocce (1895, αλλά χρονολογημένο το 1896) και Il Fuoco (1900). Από το 1898 ο συγγραφέας μετακομίζει στην Τοσκάνη (Versilia), στην περίφημη βίλα με το όνομα «La Capponcina», στην οποία διαμένει μέχρι το 1910. Κατά την περίοδο της Capponcina βλέπουν το φως τα παρακάτω έργα: το προσχέδιο του ποιητικού κύκλου Laudi del Cielo, del Mare, della Terra e degli Eroi, το ύψιστο έργο της ποιητικής του d' Annunzio, εκδοθέν στα πέντε βιβλία του: Maia (1903), Elettra e Alcyone (τον ίδιο χρόνο, αλλά χρονολογημένο το 1904), Merope (1912) και Asterope - Canti della guerra latina (μεταξύ του 1914-18), εκδοθέν με τον οριστικό τίτλο Canti della guerra latina (1933). Το 1910 κυνηγημένος από τους πιστωτές του ο d' Annunzio, εγκαταλείπει την Capponcina και την Ιταλία καταφεύγοντας στη Γαλλία, όπου μένει μεταξύ Παρισιού και του Landes μέχρι το 1915, χρονιά κατά την οποία επιστρέφει στην πατρίδα για να πάρει μέρος στην Campagna interventista1 και στον πόλεμο. Στα 1910 ανάγεται το μυθιστόρημα Forse che si, forse che no, ενώ στη γαλλική πενταετία αναφέρονται τα Contemplazione della morte (1912), La Leda senza cigno (1913, εκδοθέν ποιητική αδεία το 1916) και η έκδοση του πρώτου Faville del maglio, που δημοσιεύεται στις σελίδες τής «Corriere della Sera» από το 1911 έως το 1914, έργο το οποίο ανατυπώθηκε σε τόμο μεταξύ του 1924 και του 1928. Με την ολοκλήρωση του πολέμου, δυσαρεστημένος από τη συνθήκη ειρήνης των Βερσαλλιών, μαζί με μια ομάδα στρατιωτικών καταλαμβάνει την πόλη του Fiume, που η συμφωνία δεν παραχωρεί στην Ιταλία μέχρι το 1920· εφόσον το εγχείρημα να συρθεί το έθνος σε μια βίαιη αλλαγή της πολιτικής απέτυχε -πράγμα που θα συμβεί τον επόμενο χρόνο από τον Μουσολίνι, με την πορεία προς τη Ρώμη-, αποσύρεται το 1821 στη λίμνη Garda [Gardone Riviera (Brescia)], στην τελευταία του κατοικία, που είναι η βίλα Cargnacco. Με εντυπωσιακά έργα τη μετατρέπει σ' ένα μαυσωλείο δόξας της μεταθανάτιας μνήμης του (Vittoriale degli Italiani), προσβλέπει πια στον φασισμό κι εκεί πεθαίνει την 1η Μαρτίου του 1938. Σίγουρα το αριστούργημα αυτής της τελευταίας φάσης της ζωής του d' Annunzio, η οποία αρχίζει από τη συμμετοχή του στον πόλεμο, είναι το Notturno, εκδοθέν το 1921, ενώ ανάμεσα στην πολυάριθμη μεταπολιτική λογοτεχνική παραγωγή διακρίνεται το Cento e cento e cento pagine del libro segreto di Gabriele d' Annunzio tentato di morire, το 1935.

Ο d' Annunzio είναι πιθανώς η καλλιτεχνική προσωπικότητα η πλέον εκλεκτική στο ιταλικό λογοτεχνικό στερέωμα, κατά το μεταίχμιο μεταξύ 19ου και 20ού αιώνα: για την πολλαπλότητα των ενδιαφερόντων του, για τη διαφορετικότητα των λογοτεχνικών ρευμάτων που διασχίζει στην πλούσια καριέρα του και για την ποικιλία της καλλιτεχνικής φόρμας με την οποία εδραιώνεται. Μ' αυτήν την έννοια είναι ένας από τους μέγιστους ερμηνευτές στις διαδικασίες εξέλιξης των αρχών του 20ού αιώνα, όπου εδραιώνεται πότε ως ερμηνευτής, πότε ως πρόδρομος, πότε ως εμπνευστής. Ωστόσο, ολοκληρωτικά και αποκλειστικά ανήκει στο 1800 (ottocentesca), μπορεί να θεωρηθεί, η συγγραφή των νουβελών του, που τον απασχολεί κατ' ουσίαν στα πρώτα χρόνια της λογοτεχνικής του δραστηριότητας και δεν φτάνουν ούτε ως σύνολο ούτε ως μεμονωμένο κείμενο το επίπεδο των πιο υψηλών κορυφών της τέχνης του. Στην πραγματικότητα, στην ποιητική σύλληψη του d' Annunzio η σύντομη αφήγηση υπόκειται στη μακρά, στο μυθιστόρημα, στην οποία ο συγγραφέας αναγνωρίζει τη δυνατότητα να επεξεργάζεται και να προσφέρει μια ποιητική σύνθεση υψίστου επιπέδου. *

* Σ.τ.Ε. Τα δραματουργικά έργα αναφέρονται με την ημερομηνία σύνθεσής τους, ενώ τα άλλα έργα του αναφέρονται με την ημερομηνία πρώτης έκδοσής τους.

1. Σ.τ.Μ. Κίνημα το οποίο ευνοεί την παρέμβαση ενός ουδέτερου κράτους στον πόλεμο που διαπράττουν μεταξύ τους άλλα, ειδικά αναφορικά σ' εκείνο που αναπτύχθηκε στην Ιταλία στις αρχές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Σχετικά θέματα: Λογοτεχνία
Ποιοι είναι αυτοί;
Σημειώματα εν εξελίξει 3.
Η κόμισσα του Αμάλφι
Η φιλοσοφία της θρησκείας στους Χέγκελ και Μαρξ
Ο φωτογράφος του κόσμου
Καθηγητής Παπαδιαμάντης
Ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Οι παγίδες της απόκρυψης
Οι χρόνοι του σώματος
Ευριπίδης και διαστροφή
Η θεοποίηση της αλήθειας
Σελίδες βουτηγμένες στην άμμο και τη φαντασία
Πρόταση για κάτι νέο στην εξωτερική πολιτική
Λογοτεχνία
Ποιοι είναι αυτοί;
Η ζωή και το έργο
Σημειώματα εν εξελίξει 3.
Η κόμισσα του Αμάλφι
Η φιλοσοφία της θρησκείας στους Χέγκελ και Μαρξ
Ο φωτογράφος του κόσμου
Καθηγητής Παπαδιαμάντης
Ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο
Συνέντευξη:Μορίς Ατιά-Τζελίλ Οκέρ
Δύο συγγραφείς μιλούν για το έργο τους και για το αστυνομικό είδος
Από τις 4:00 στις 6:00
Σαμψών και Δαλιδά, μια επίκαιρη ιστορία
Ενας μυστικός μουσικός ήρωας