Έντυπη Έκδοση

12 διαφορετικά βιβλία για το καλοκαίρι

Σελίδες βουτηγμένες στην άμμο και τη φαντασία

**Ντον ΝτεΛίλο, Τα ονόματα, εκδόσεις Εστία

Ο μεγάλος αμερικανός συγγραφέας σε ένα σπουδαίο βιβλίο, γεμάτο καλοκαίρι και Ελλάδα. Η Ακρόπολη που ξεπροβάλλει μεγαλόπρεπα στο βάθος (και που ακόμη δεν έχει προλάβει να την επισκεφθεί, δυόμισι μήνες τώρα), οι ταβέρνες της Πλάκας, η γειτονιά του Λυκαβηττού, το μπαλκόνι του διαμερίσματός του το βράδυ, οι τριάντα πέντε βαθμοί της ζέστης που «καίνε» την Αθήνα, μπίρες, κυκλαδίτικα νησιά και μια ετερογενής παρέα Αμερικανών, που κοιτάζει την Ελλάδα (όπως και τον υπόλοιπο κόσμο) με το βλέμμα του εξωτισμού, επιχειρώντας όμως ταυτόχρονα να ανακαλύψει κρυμμένα μυστικά. Ο ίδιος ο ΝτεΛίλο μας είχε εξομολογηθεί για το βιβλίο του, πριν από λίγα χρόνια: «Εζησα κάποια χρόνια στην Ελλάδα και αισθάνομαι βαθιά επηρεασμένος από το ελληνικό φως και το ελληνικό τοπίο. Στην ελληνική περίοδό μου, έβλεπα ή άκουγα κάθε μέρα μια σειρά από πράγματα που αποτελούσαν υλικό έμπνευσης για μένα. Εγραφα τότε "Ta Onomata". Ηταν ένα βιβλίο που με παίδεψε αρκετά, αλλά κάθε μου ανάμνηση από εκείνη την εποχή είναι συνυφασμένη με κάτι όμορφο: τον ήχο της ελληνικής γλώσσας, τη μορφή των ελληνικών γραμμάτων πάνω στα αρχαία μάρμαρα, την καθησυχαστική αίσθηση ενός απλού γεύματος σε μια ταβέρνα, δίπλα σε μια ελληνική αμμουδιά».

**Χουάν Ρούλφο, Πέδρο Πάραμο, εκδόσεις Πατάκη

Αριστούργημα. Κάτω από τον καυτό ήλιο του Μεξικού, ένας νέος άνδρας ταξιδεύει σε ένα χωριό για να βρει τον πατέρα του, τον Πέδρο Πάραμο, τον οποίο δεν έχει γνωρίσει ποτέ. Αλλόκοτες φιγούρες τον προσεγγίζουν, φωνές ακούγονται από παντού, παράξενες ιστορίες διαχέονται στην ατμόσφαιρα. Μέσα από μια αποσπασματική αναδρομή στο παρελθόν μαθαίνουμε ποιος είναι ο Πέδρο Πάραμο και η φρικτή ζωή του. Το συγγραφικό έργο του Ρούλφο δεν ξεπερνά τις 300 σελίδες, παρ' όλα αυτά θεωρείται ένας από τους επιδραστικότερους συγγραφείς της χώρας του. Οποιον Μεξικανό κι αν ρωτήσεις, γνωρίζει το Πέδρο Πάραμο, το μόνο ολοκληρωμένο μυθιστόρημά του, μια σκοτεινή ιστορία, κάτι σαν «ευαγγέλιο» για τους καμπαγιέρος της Κεντρικής Αμερικής. Από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησε πρόσφατα και Ο κάμπος στις φλόγες, μια συλλογή δεκαέξι διηγημάτων για τη μεξικανική επανάσταση των Ζαπάτα-Βίγια, στις αρχές του 20ού αιώνα, η οποία άλλαξε άρδην το πολιτικό σκηνικό της περιοχής. Εχοντας ταξιδέψει στα περισσότερα μέρη της χώρας του, ο Ρούλφο μιλά και γράφει όπως οι απλοί Μεξικανοί. Ισως γι' αυτό οι λίγες σελίδες της συγγραφικής του παραγωγής να στάθηκαν αρκετές για να μνημονεύεται ακόμα.

**Πάνος Καρνέζης, Πάρτι γενεθλίων, εκδόσεις Μακόντο

Τέλη Αυγούστου και στο ιδιωτικό νησί του ένας Ελληνας μεγιστάνας του πλούτου ετοιμάζει το πάρτι γενεθλίων της κόρης του. Το απέραντο γαλάζιο, τα χρώματα του ουρανού, οι θαλαμηγοί, οι υπηρέτες με τις λευκές στολές, τα πιο ακριβά πούρα, τα καλύτερα ουίσκι, τα πορσελάνινα βάζα με τα φρεσκοκομμένα τριαντάφυλλα, η τριώροφη τούρτα, οι επιχρυσωμένες κορνίζες στους τοίχους, όλα και όλοι μοιάζουν έτοιμοι για το μεγάλο κοσμικό γεγονός. Στο μπαλκόνι, έχοντας μπροστά του τη θάλασσα, ο 72χρονος μεγαλοεπιχειρηματίας, με τα χαρακτηριστικά μαύρα γυαλιά, ο Μάρκος Τιμολέων, αποτιμά το παρελθόν του, «ζυγίζει» στο μυαλό του τις σχέσεις με τα δύο του παιδιά, τις γυναίκες, τις ερωμένες του. Μα πάνω από όλα, ανατρέχει στην πολυτάραχη ζωή του, τον βίαιο ξεριζωμό του από τη Σμύρνη των παιδικών του χρόνων, γλιτώνοντας από τα σπαθιά των Νεότουρκων, κρυμμένος στην αγκαλιά ενός οθωμανού αξιωματικού, τη μετάβασή του στην άλλη πλευρά της Γης, στο Μπουένος Αϊρες, τις πρώτες επιτυχίες του στις μπίζνες, για να έρθουν μετά τα πλοία, τα αεροπλάνα κ.ο.κ. Με όχημα τη γοητευτική γραφή του, ο μόνιμα εγκατεστημένος στο Λονδίνο και αναγνωρισμένος στο εξωτερικό ο Π. Κ. μάς ξετυλίγει έναν μύθο για το τέλος μιας εποχής, για το αέναο κυνήγι της αστρόσκονης, για την ανθρώπινη αλαζονεία που οδηγεί αρχικά στην Υβρι και εν συνεχεία -αναπόφευκτα- στη Νέμεσι. Οι «Times» το χαρακτήρισαν ένα ευχάριστο βιβλίο για την παραλία, αλλά το βιβλίο του Καρνέζη είναι αναμφισβήτητα πολύ περισσότερα από αυτό.

**Γιώργος Χρονάς, Σάββατο, εκδόσεις Οδός Πανός

Για ένα αλλιώτικο καλοκαίρι, σιωπηλό, αξιοπρεπές, μακριά από τις πολύβουες συνάξεις και τις συνάφειες τις πολλές. Στην άδεια Αθήνα του θέρους, στην οδό Ηπείρου, εκεί όπου περιφέρονται τα βίαια παιδιά από την Ασία, εκεί όπου έγινε το έγκλημα, κάνει ζέστη. Πιο πέρα, στην οδό Ονείρων, ο Τενεσί Ουίλιαμς σφίγγει με σεβασμό το χέρι του Μάνου Χατζιδάκι. «Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω», του λέει. Συνοικιακά καφενεία με δροσερό νερό και καθαρά πρόσωπα, λαϊκά ξενοδοχεία, ντίβες της επαρχίας και μάγκες με το ζωνάρι λυμένο, ο αυτοκαταστροφικά ευθύς Ακης Πάνου, ο πένητας Σκιαθίτης των όμορφων λέξεων, η θάλασσα της Θεσσαλονίκης, οι νύχτες στις Πρέσπες, στην Αμοργό, στην Πρέβεζα. Στη γαλήνια σκιά του Σαββάτου ο Γιάννης Ρίτσος, ο Παύλος Παζολίνι, ο Ντίκενς, ο Φελίνι, η Ελεονόρα Ρίγκμπι και η Μπλανς Ντιμπουά έρχονται βουβά και ξαποσταίνουν. Μπορεί να τους συναντήσετε κι εσείς - αλλά μοναχά αν η καρδιά σας είναι ανοιχτή και τα όνειρά σας το πρωί δεν πεθαίνουν.

**Γιάννης Βαρβέρης, Ακυρο θαύμα, εκδόσεις Υψιλον

«Με μια ριχτή ζακέτα πιθανής ψυχρούλας

ανάμεσα σε ηλιοκαμένα βούρλα της ακτής

τι ανακατώνω, κόβω και μοιράζω

μια τράπουλα καημένες στάχτες μνήμες;»*.

Ο πρόσφατα εκλιπών Γιάννης Βαρβέρης, πέραν όλων των σχετικών με την τέχνη ιδιοτήτων του, ήταν και ένα είδος ποιητή-χρονικογράφου, μιας σήμερα ξεχασμένης κουλτούρας, αυτής των λουτροπόλεων. Λουτράκι, Αιδηψός, Καμένα Βούρλα, το παλιό καζίνο, ο Καραμανλής, το ξενοδοχείο «Γαλήνη», η χαρτοπαιξία των γηραιών κυριών με την παραμορφωτική αρθρίτιδα στα δάχτυλα με τα δαχτυλίδια, ο Γιάννης Βέλλας με τα κορίτσια του κ.ά. Σε συνέντευξή του, μας έλεγε ο ποιητής -και γλυκύτατος άνθρωπος- προ ετών: «Οι λουτροπόλεις μού θυμίζουν πλέον fast food και αντηλιακά. Εκπέμπουν μια αίσθηση νοσηρής υγείας, η οποία εμένα τουλάχιστον με απωθεί. Σημεία που αλώθηκαν από τον θρίαμβο της νεότητος, από την περιφρόνηση του γήρατος, της ασθένειας και του θανάτου. Τώρα όλα είναι πολύ γρήγορα, πολύ βέβαια για τον εαυτό τους. Η εποχή που συζητάμε ήταν πολύ θερμή. Υπήρχε ένα πάρε-δώσε. Νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι, στους οποίους εγώ αναφέρομαι, αλληλοαναγνωρίζονταν με ασφάλεια, κοινωνικά και αισθητικά, με ό,τι μπορεί να κρύβει αυτό. Σήμερα, αν υπάρχουν επιβιώματα αυτού του είδους των ανθρώπων, δεν αισθάνονται ασφάλεια, αφού οι παραβιάσεις άλλων ηθών είναι πανεύκολες. Αν έγραφα σήμερα για τις λουτροπόλεις, δεν νομίζω ότι θα ήταν ποιήματα θετικών συναισθημάτων. Ο καθένας άλλωστε έχει τις μονομανίες του, τις οποίες, όπως λέει και ο Καβάφης, αισθηματοποιεί, και όταν του τις παραβιάζουν, αγριεύει. Ομως επειδή το καλοκαίρι στην κοινή συνείδηση είναι τόσο καταφατικό, και έχει την τάση της αμεριμνησίας, της λησμονιάς του τέλους, του θανάτου, νομίζω ότι είναι σκόπιμο και αποτελεσματικό να εμβολιάζουμε την αμεριμνησία με αυτές τις ιδέες για να μπορούμε να συγκρατιόμαστε εμείς οι μεσογειακοί από την τόση βεβαιότητα αθανασίας, η οποία κατακλύζει τις ακτές μας...».

*Οι στίχοι είναι από το ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη: Μασκώτ των λουτροπόλεων Γ' από το Ακυρο Θαύμα, εκδόσεις Υψιλον. Ακόμη, από τις ίδιες εκδόσεις: Μασκώτ των λουτροπόλεων Α' από το Αναπήρων πολέμου και Μασκώτ των λουτροπόλεων Β' από το Ο θάνατος το στρώνει. Τα «Απάντα» του Γιάννη Βαρβέρη κυκλοφορούν από τον Κέδρο.

**Χέρμαν Μέλβιλ, Μόμπι Ντικ, εκδόσεις Gutenberg

Ενα από τα πιο κλασικά αναγνώσματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Θεωρητικά, πρόκειται για το εμμονικό κυνήγι μιας συγκεκριμένης, μεγάλης, λευκής φάλαινας, του Μόμπι Ντικ, από έναν βετεράνο καπετάνιο, τον Αχαμπ, και το πλήρωμά του, όλοι τους επαγγελματίες φαλαινοθήρες, μέλη του ιστιοφόρου «Πίκουοντ». Ουσιαστικά, είναι μια επική αναφορά στην πανάρχαιη κόντρα ανθρώπου και φύσης, τόσο παλιά όσο και οι ελληνικοί μύθοι αλλά και η ίδια η ανθρώπινη φαντασία. Ακόμη, μια μεταφορά για το χτίσιμο της Αμερικής, την τιθάσευση του απέραντου άγνωστου, από τους αποφασισμένους πιονέρους των πρώτων χρόνων της ίδρυσής της, με όλους τους θριάμβους και τις πτώσεις που αυτή εμπεριέχει. Το μυθιστόρημα του Μέλβιλ αποτέλεσε την έμπνευση για δεκάδες συγγραφείς τα χρόνια που ακολούθησαν, ενώ μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο. Ξεχωρίζει η ομώνυμη ταινία του 1999, με τον βρετανό θεατρικό ηθοποιό Πάτρικ Στιούαρτ, στον ρόλο του δαιμονικού Αχαμπ, που, πιο πολύ από τη φάλαινα, παλεύει με τα ένστικτα, τις ορμές, τα πιο μύχια στοιχεία του εαυτού του. Σε έναν μικρό ρόλο, αυτόν του ιεροκήρυκα, συναντάμε τον Γκρέγκορι Πεκ, ο οποίος είχε υποδυθεί τον Αχαμπ στην κινηματογραφική εκδοχή του Τζον Χιούστον, το 1936. Η συγκεκριμένη έκδοση από τον οίκο Gutenberg είναι υποδειγματική, φτιαγμένη με πολλή δουλειά και φροντισμένη μέχρι την παραμικρή της λεπτομέρεια.

**Στάνισλαβ Λεμ, Σολάρις, εκδόσεις Ποταμός

Ο Ωκεανός είναι ένας πλανήτης από νερό, που αλλάζει συνέχεια μορφή και σχήμα. Μια τιτάνια συγκέντρωση πρωτοπλάσματος, άγνωστη στους αστροναύτες από τη Γη, που τον προσεγγίζουν με το διαστημόπλοιό τους. Τα συναισθήματα που κατακλύζουν τους επισκέπτες είναι πρωτόγνωρα. Είναι ο απέραντος Ωκεανός υπεύθυνος γι' αυτά; Μπορεί να διαβάζει τις σκέψεις τους και να διαμορφώνει το περιβάλλον ανάλογα με τις -σχεδόν ανομολόγητες- επιθυμίες τους; Μπορούν οι άνθρωποι να επικοινωνήσουν με οτιδήποτε τους υπερβαίνει; Μπορούν να κατανοήσουν τον Ωκεανό, όπως εκείνος αυτούς; Υπάρχει, στον χώρο που καταλαμβάνει ο Ωκεανός, ο θάνατος, όπως υπάρχει στη Γη; Και ο έρωτας; Ενα, αδύνατον να περιγραφεί με λέξεις, μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας από τον Πολωνό Στάνισλαβ Λεμ, το οποίο, για να πούμε την αλήθεια, ο καθένας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά (όπως όλα τα αριστουργήματα). Μεταφέρθηκε δύο φορές στον κινηματογράφο, από Ταρκόφσκι και Σόντεμπεργκ.

**Πέτρος Πικρός, Σπιναλόγκα, επιμέλεια Γιάννης Μπάρτζης, εκδόσεις Σταμούλη

Ο Πικρός ήταν ο συγγραφέας των ταπεινών και καταφρονεμένων της εποχής του Μεσοπολέμου. Με υπομονή και ακρίβεια εντομολόγου, ο δρ Λογοτεχνίας Γιάννης Μπάρτζης φέρνει στην επιφάνεια ένα ακόμη «θαμμένο» διαμαντάκι του αγαπημένου του συγγραφέα, απροσδόκητα συνδεδεμένο με την τηλεοπτική επικαιρότητα. Ο Πέτρος Πικρός ταξίδεψε στη Σπιναλόγκα το 1932 και κατέγραψε τις εντυπώσεις του σε αλλεπάλληλα ρεπορτάζ του περιοδικού Η Εβδομάς, τα οποία δημοσιεύονταν επί 16 εβδομάδες! Ο Γιάννης Μπάρτζης συγκέντρωσε αυτά τα ρεπορτάζ στο βιβλίο Σπιναλόγκα - Ο τάφος των ζωντανών πτωμάτων - Ντοκουμέντο του 1932, προσφέροντάς μας την ευκαιρία επαφής με τον κόσμο των λεπρών, με κάπως πιο ρεαλιστικό τρόπο από αυτόν ενός τηλεοπτικού σίριαλ. Ο Πικρός έζησε από κοντά τα προβλήματα των χανσενικών, έγραψε με τη γνώση του επιστήμονα γιατρού και με την ευαισθησία του κοινωνικού αγωνιστή, καταγγέλλοντας την εκμετάλλευση των κατοίκων της Σπιναλόγκας. Ακόμη, κατέγραψε με τρυφερή ματιά την καθημερινότητα μιας «κλειστής» κοινωνίας, από την οποία δεν έλειπαν ούτε το χιούμορ αλλά ούτε και η πίστη σε ένα καλύτερο αύριο.

**Σάμουελ Τέιλορ Κόλριτζ, Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού, εκδόσεις Χατζηνικολή

Πρωτοεκδόθηκε το 1798. Μια θύελλα οδηγεί το πλοίο του γερο-ναυτικού στην Ανταρκτική. Ενα άλμπατρος εμφανίζεται και βοηθά τους χαμένους άντρες να ξαναβρούν τον δρόμο τους. Κι ενώ οι ναυτικοί δοξάζουν το άλμπατρος, ο γερο-ναυτικός το σκοτώνει. Η συνέχεια είναι εφιαλτική. Το άλμπατρος είναι ο ξένος που, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, μισούμε. Ενα συναίσθημα που τελικά οδηγεί στην αυτοκαταστροφή μας. Ωραία, επική, θαλασσινή ποίηση, που συνεχίζεται με σασπένς και εναλλαγές συναισθημάτων μέχρι το τέλος, από έναν γίγαντα των βρετανικών γραμμάτων.

**Ιαν Φλέμινγκ, Επιχείρηση Octopussy, εκδόσεις Επίκεντρο

Το βιβλίο περιλαμβάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα εισαγωγή από τον Αντονι Μπέρτζες σχετικά με τη δημοτικότητα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ήρωα του Φλέμινγκ, του πλωτάρχη του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, Τζέιμς Μποντ. Αποτελείται από τρεις ιστορίες, από τις οποίες η πρώτη είναι υπεύθυνη για τον γενικό τίτλο (σε αυτήν βασίστηκε η ομώνυμη ταινία, με τον Ρότζερ Μουρ και την Κάρολ Μπουκέ), ενώ η τρίτη, Φως ζωής, χρησίμευσε ως μία γενικότερη βάση σεναρίου για μία ακόμη ταινία του Μποντ, το Living Daylights (Με το δάχτυλο στη σκανδάλη). Εδώ, τον Μποντ ενσαρκώνει ο διάδοχος του Μουρ, ο Τίμοθι Ντάλτον. Ο Φλέμινγκ πρέπει να είχε απαισιόδοξη διάθεση όταν έγραψε το Octopussy, ωστόσο αυτό ωφέλησε τη δουλειά του. Η πρώτη και η τρίτη ιστορία είναι γραμμένες σαγηνευτικά, ενώ επικρατεί μια -σχεδόν ειλικρινής- μελαγχολία: στην πρώτη, οι τύψεις κατατρώνε κάποιον που έκανε κακό, οπότε εκλαμβάνει την τιμωρία του ως λύτρωση, ενώ στην τρίτη ο βρετανός πράκτορας βρίσκει απέναντί του έναν αντίπαλο στον οποίο μερικώς «χαρίζεται» για έναν όχι και τόσο προφανή λόγο. Με δυ0 λόγια, όταν δεν κυριαρχούν το μαρτίνι, τα αυτοκίνητα, τα σκάφη και το επιδεικτικό σεξ, ο Μποντ μπορεί να είναι πιο ανθρώπινος, συνεπώς και πιο ενδιαφέρων...

**Πατρίτσια Χάισμιθ, Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ, εκδόσεις Αγρα

Η Νότια Ιταλία του θέρους, με τα γραφικά ψαροχώρια, το μαγευτικό Σεν Τροπέ με τους κοσμοπολίτες επισκέπτες του και τη φυσική ομορφιά του, αλλά κι άλλα ελκυστικά μέρη αποτελούν το σκηνικό της απάτης του Ρίπλεϊ, ενός φιλόδοξου νεαρού, που επιθυμεί να ζήσει τη μεγάλη ζωή, χωρίς όμως να έχει τα μέσα για να το πετύχει. Ετσι, εκμεταλλεύομενος μια σειρά ευνοϊκών για εκείνον συγκυριών, κατορθώνει να γίνει ο «κολλητός» ενός συνομήλικού του αμερικανού πλέιμποϊ, ο οποίος απολαμβάνει τη ζωή στην Ευρώπη, «σέρνοντας» πίσω του, σε κάθε καινούρια διασκέδαση, και τον Ρίπλεϊ. Ωστόσο, η μεγαλομανία του τελευταίου, σε συνδυασμό με την ικανότητά του να εμπνέει εμπιστοσύνη, τον οδηγούν να περνά τα όρια ξανά και ξανά, μέχρι την τελική αναμέτρηση με την τύχη του. Να σημειωθεί η πολύ καλή κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, με τον Ματ Ντέιμον στον ρόλο του Ρίπλεϊ, αλλά τον Τζουντ Λο να κλέβει την παράσταση ως κακομαθημένος πλούσιος γόνος. Από τις εκδόσεις Αγρα κυκλοφορούν άλλες τέσσερις περιπέτειες του Ρίπλεϊ που συνέγραψε η Χάισμιθ: Ο Ρίπλεϊ κάτω απ' το χώμα, Ο Ρίπλεϊ σε βαθιά νερά, Το αγόρι που ακολουθούσε τον Ρίπλεϊ, Το παιχνίδι του Ρίπλεϊ.

**Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, Ο υπέροχος Γκάτσμπι, εκδόσεις Πατάκη

Οι γυναίκες φορούσαν ασημένια και χρυσά πέδιλα και με τις αιθέριες κινήσεις τους ανακάτευαν την αστραφτερή σκόνη. Ο κήπος μοσχοβολούσε ορχιδέες και οι ντυμένοι με σμόκιν νεαροί σνομπ σχολίαζαν τα νέα της πόλης, την ίδια στιγμή που τα σαξόφωνα της ορχήστρας «έκλαιγαν» στους τζαζ ρυθμούς της. Είμαστε στην Αμερική του Μεσοπολέμου και ο αινιγματικός Γκάτσμπι προσφέρει στην έπαυλή του, στο Λονγκ Αϊλαντ, μυθικές καλοκαιρινές βραδιές στην αφρόκρεμα της πόλης. Ομως αυτό που αναζητά ο εμφανίσιμος εκατομμυριούχος, σε μια εποχή αφέλειας και ανεμελιάς, είναι κάτι περισσότερο από τη συναναστροφή με τη νεοϋορκέζικη αριστοκρατία. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου
Σχετικά θέματα: Κριτική βιβλίου
Οι παγίδες της απόκρυψης
Οι χρόνοι του σώματος
Ευριπίδης και διαστροφή
Η θεοποίηση της αλήθειας
Πρόταση για κάτι νέο στην εξωτερική πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Οι παγίδες της απόκρυψης
Οι χρόνοι του σώματος
Ευριπίδης και διαστροφή
Η θεοποίηση της αλήθειας
Σελίδες βουτηγμένες στην άμμο και τη φαντασία
Πρόταση για κάτι νέο στην εξωτερική πολιτική
Λογοτεχνία
Ποιοι είναι αυτοί;
Η ζωή και το έργο
Σημειώματα εν εξελίξει 3.
Η κόμισσα του Αμάλφι
Η φιλοσοφία της θρησκείας στους Χέγκελ και Μαρξ
Ο φωτογράφος του κόσμου
Καθηγητής Παπαδιαμάντης
Ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο
Συνέντευξη:Μορίς Ατιά-Τζελίλ Οκέρ
Δύο συγγραφείς μιλούν για το έργο τους και για το αστυνομικό είδος
Από τις 4:00 στις 6:00
Σαμψών και Δαλιδά, μια επίκαιρη ιστορία
Ενας μυστικός μουσικός ήρωας