Έντυπη Έκδοση

«Η δε Ελλάς να φοβήται τον άνδρα»

Οσο θα κανακεύονται τα δήθεν «ευρωπαϊκά ανθρωπιστικά ήθη» και όσο θα αφηνόμαστε στην «ανοχή πέραν των θεμιτών ορίων», τα νορβηγικά δράματα σε λίγο θα συμβαίνουν πολύ πιο κοντά από το Οσλο.

Μιχάλης Κακογιάννης (1921-2011). Μια γεμάτη ζωή. Μια ζωή που έστελνε ανταύγειες πολυτέλειας ώς το τέλος (και βέβαια συνεχίζει) στις μίζερες μέρες μας. Για τον γράφοντα ο καλύτερος Ελληνας σκηνοθέτης. Στο βιβλίο του Χρήστου Σιάφκου «Μιχάλης Κακογιάννης - Σε πρώτο πλάνο» φωτίζεται η πορεία του. Σαν άνθρωπος, σαν άνθρωπος του θεάτρου, του σινεμά, σαν κοσμοπολίτης, επί της ουσίας πρεσβευτής της Ελλάδας που ονειρευόμαστε ακόμη (εκδ. Ψυχογιός) Μιχάλης Κακογιάννης (1921-2011). Μια γεμάτη ζωή. Μια ζωή που έστελνε ανταύγειες πολυτέλειας ώς το τέλος (και βέβαια συνεχίζει) στις μίζερες μέρες μας. Για τον γράφοντα ο καλύτερος Ελληνας σκηνοθέτης. Στο βιβλίο του Χρήστου Σιάφκου «Μιχάλης Κακογιάννης - Σε πρώτο πλάνο» φωτίζεται η πορεία του. Σαν άνθρωπος, σαν άνθρωπος του θεάτρου, του σινεμά, σαν κοσμοπολίτης, επί της ουσίας πρεσβευτής της Ελλάδας που ονειρευόμαστε ακόμη (εκδ. Ψυχογιός) Και η Εντα Γκάμπλερ στον καιρό της κρατούσε κουμπούρι, αλλά το μακελειό της ήταν καθαρά προσωπικό και υπαρξιακό. Στην ανατριχιαστική πρόσφατη εκδοχή του μεσσιανικού συνδρόμου η ιστορία, ΘΑ ΔΕΙΤΕ, σε λίγο (αυτό το απειλητικό «σε λίγο» είναι, φοβάμαι, πλέον μια εξόχως δραματική αλήθεια) θα βρει «παραμέτρους» συζητήσιμες και δυστυχώς για ακόμη μια φορά η επανάληψη ΔΕΝ θα είναι μήτηρ μαθήσεως... Και δεν υπονοώ το δικό μας τσιρκοειδές κράτος, αλλά εκείνα με τη σφραγίδα της βελούδινης ευνομίας. ΕΜΕΙΣ, ως πρωτοφανές υβρίδιο ανθρωπιστικών (!!!) τσιτάτων, ρατσιστικών επιθυμιών και κομπλεξάκηδων μπροστά στα αριστερόφρονα εντομοκτόνα, για την ώρα αναλύουμε τα φαινόμενα με δικούς μας όρους, σταθμά και κυρίως ταμπεραμέντο. ΓΙΑΤΙ; Γιατί έχουμε δική μας ηθική απαξίωση και δικό μας μπαϊράκι, με κώδικες Λατινικής Αμερικής φυσικά. Τύφλα να 'χουν η Κολομβία, ο Τσάβες και το λοιπό εξωτικό συναπάντημα...

Κι έτσι μπήκε ο Αύγουστος κι ακόμη παριστάνουμε τους απογόνους της Αντιγόνης, του Ηρακλή, του Δία, του Περικλή... και των άλλων ξεχειλωμένων συγγενών μας. Ευτυχώς όμως το λατινοαμερικάνικο ήθος μας βρίσκεται σταθερά στο ύψος του. Μες στη ζέστη και περιμένοντας τον Δεκαπενταύγουστο κάποιοι σαν τον γράφοντα τριγυρνούν στην επίφοβη πόλη, που τα παλιά χρόνια είχε την τύχη να διαθέτει δημάρχους σαν τον Αβραααμόπουλο. Ανδρα μετρημένο με καραμπινάτη μπαναλιτέ, που, όπως έλεγε και ο Γιώργος Διαλεγμένος, φρόντισε να χώσει το ένδοξο όνομά του κάτω από προτομές, αγάλματα, φρεάτια, σιντριβάνια με αισθητική νεροχύτη και δεν συμμαζεύεται. Περπατώντας λοιπόν, χαζεύω και μετρώ πόσα τέτοια πλακίδια της πλάκας κοσμούν το ρημαγμένο αθηναϊκό κέντρο. Στο μεταξύ, μου είπαν ότι το νυν «νούμερο» του δημαρχιακού μεγάρου είναι κλεισμένο σε φορητή τουαλέτα για να αποφεύγει όσους αδιάκριτους τον ψάχνουν. Νομίζω πως η περίπτωση δεν αξίζει ούτε καν γιαούρτωμα...

Κατά τα άλλα, είναι άξιον απορίας ΓΙΑΤΙ κάποιοι με το πάθος του τουρισμού επιμένουν ΑΚΟΜΗ να θεωρούν τη χώρα μας σοβαρό τουριστικό προορισμό. Προφανώς πρόκειται για βιτσιόζους που λατρεύουν το ελληνικότατο υβρεολόγιο της φυλής των ταξιτζήδων, τα καψώνια και όλα όσα στοιχειοθετούν το «Καφενείον η Ελλάς». ΕΥΤΥΧΩΣ όμως έχουμε σθεναρή αντιπολίτευση, με τον «Αντωνάκη» (γι' αυτό σήμερα θυμάμαι τον αείμνηστο Γιώργο Τζαβέλα και το «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα»). Και σκέφτομαι τι χαρές μάς περιμένουν... με την πρώτη σταγόνα της βροχής. Κι ενώ η Ευρώπη, η Λαγκάρντ, η καμαριέρα που χούφτωσε ο Ντομινίκ και ο χερ Σόιμπλε προσπαθούν να αναλύσουν τι σόι υβρίδιο-κράτος είμαστε, τα βλαχαδερά της δημόσιας αταξίας αναρωτιούνται σε τι τιμή (συμφέρουσα ή όχι) πωλούνται τα δύο και πλέον εκατομμύρια καλάσνικοφ που κυκλοφορούν στην ειρηνόφιλη Ελλάδα του μεζέ. Παρ' όλα αυτά -για να μην τους αδικούμε- όντως πού και πού τσακώνουν μερικές από τις αναρίθμητες πολυπολιτισμικές σπείρες που σκοτώνουν και ληστεύουν με υπερωρίες, κάνοντας υπερήφανο το έτερον μνημείο αξιοσύνης, ονόματι Παπουτσής!

Μέσα σ' ένα τόσο εύφορο κλίμα, κατέβασα κι εγώ τα στόρια κι έπεσα με τα μούτρα στην «Τριλογία της Μασσαλίας» του Ζαν Κλωντ Ιζζώ (εκδ. Πόλις). Τουλάχιστον εκεί ο βασικός ήρωας αστυνομικός έχει στιλ, επίπεδο, διαίσθηση και κανονικά ανθρώπινα πάθη. Και ξέρει να εκτιμά τα καλά ψάρια. Τη Μασσαλία την πρωτοκατοίκησαν συμπατριώτες της αρχαιότητάς μας αλλά προσωπικά τη λάτρεψα απ' τον «Κόμη Μοντεκρίστο» και την τρυφερή τριλογία του Μαρσέλ Πανιόλ το πάλαι... Θυμάστε τη Λέσλι Καρόν ως Φανή στο σινεμά με Μάριους τον Χορστ Μπούχολτς; Αλήστου μνήμης. Σήμερα, εννοείται η μνήμη έχει ελάχιστη ισχύ. Είναι ο καιρός της εκπάγλου λησμονιάς. Γι' αυτό κάθε τόσο ρωτώ ποια είναι η κυρία με το υπνωτικό βλέμμα που θυμάται όρους της αραμαϊκής; Μου λένε ότι είναι η Παπαρήγα και επανέρχομαι.

Ομως ο Αύγουστος είναι εδώ και έχει τη σημασία του γενικώς και ειδικώς. Γι' αυτό συνεχίζω να προτείνω βιβλία έξυπνης χλιδής, όπως αυτό που κυκλοφόρησε η «Αγρα» τελευταία. Τίτλος «Η αύρα της Σανέλ». Πρόκειται για αυτοβιογραφική αφήγηση της Κοκό Σανέλ στον Πολ Μοράν, στα τέλη της δεκαετίας του '40, τότε δηλαδή που η Σανέλ δεν είχε επανακάμψει στην οδό Καμπόν φοβούμενη αντίποινα, έχουσα κάποιες αισθηματικές συνεδρίες με γερμαναράδες. Ο Μοράν κεντά όσα «ράβει και κόβει» η Σανέλ, η οποία, πέρα απ' αυτό που υπήρξε, έζησε δίπλα στους επιφανέστερους στο πρώτο ήμισυ του εικοστού αιώνα. Η μετάφραση είναι της Βάνας Χατζάκη και τα έξοχα σχέδια του αντιπαθέστατου Καρλ Λάγκερφελντ που διαφεντεύει σήμερα τον οίκο Σανέλ.

Στην «Αγρα» και ο κλασικός Λεονίντ Αντρέγιεφ, με δυο νουβέλες κάτω από τον τίτλο «Εκείνος και το κόκκινο γέλιο» σε μετάφραση από τα ρωσικά της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ (που τόσο μου αρέσει σαν ποιήτρια).

Η ζωή και το έργο της Μάτσης Χατζηλαζάρου, με τίτλο «Ιούς, Μανιούς και Ακουα Μαρίνα...», της πρώτης υπερρεαλίστριας ποιήτριας και προφανώς σημαντικής προσωπικότητας (σύζυγος Εμπειρίκου, σύντροφος Καστοριάδη κ.λπ.) από τις εκδόσεις «Τόπος» σε επιμέλεια του Χρήστου Δανιήλ. Πραγματικά ένα λεύκωμα ξάφνιασμα για μια γυναίκα που διέγραψε επί της ουσίας αριστοκρατική τροχιά σε μια κατά φαντασίαν Ελλάδα και Ευρώπη.

Κι έτσι την παραπάνω Δευτέρα -τριήμερο η χαρά κάθε πικραμένου- ετοιμαστείτε για τα πανηγύρια της Παναγίας. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Τα Σαββατιάτικα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Λογοτεχνία
Ενα best-seller για το καλοκαίρι
Συνέντευξη:Στίβεν Αντωνάκος
«Δεν μπλέκω τις πολιτικές πεποιθήσεις με την τέχνη»
Μουσική
Το MTV 30άρισε
Μπλουζ ροκ μέθεξη
Οπλισμένος με σόουλ
Γνωρίζονταν πριν γνωριστούν
Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας
Ιλιάδα στη Μαρώνεια
Κριτική Θεάτρου
Ρομαντική περιδιάβαση στην τραγωδία
Συνέντευξη:Τσαρλς Λόιντ
«Σαν την κατσαρή ουρά ενός σκύλου»
Εικαστικά
Από τη Λακωνία στη Ν. Υόρκη
Γαλλική καθαρότητα και αμερικανικός γρίφος
Συνέντευξη:Νιλ Λαμπιούτ
«Η ζωή είναι σκληρότερη απ' το θέατρο»
Κομικ(ς)οδρόμιο
Το Μολυσματικό Σύνδρομο του Shintaro Kago
Σοβιετικοί ήρωες στα υπερηρωικά αμερικανικά κόμικς
Άλλες ειδήσεις
Νέες κυκλοφορίες