Έντυπη Έκδοση

Δημοφιλή ελληνικά και ξένα αναγνώσματα για τις διακοπές

Ενα best-seller για το καλοκαίρι

Τα λογοτεχνικά βιβλία, ελληνικά και ξένα, τα οποία θα πάρετε μαζί σας έχουν τη δική σας υπογραφή. Εσείς είστε που μπαίνετε στα βιβλιοπωλεία και από τα βιβλία που επιλέγετε, φτιάχνονται οι λίστες των μπεστ σέλερ. Από τις δικές σας λίστες προτείνουμε τα βιβλία που θα πάρουν μαζί τους όσοι ακόμη δεν πήραν το δρόμο το μακρύ ή τον κοντινό για τις διακοπές. Τα περισσότερα, παρμένα από τα μπεστ σέλερ του «Ιανού», του «Ελευθερουδάκη» και του «Public», δεν είναι «βαριά» ως προς τα θέματά τους, εξ ου και δεν διατρέχετε τον κίνδυνο να «πέσουν και να σας πλακώσουν». Αλλά δεν είναι και τόσο ελαφρά,σαν νυσταγμένο μάτι μπροστά σ' ένα αδιάφορο τηλεοπτικό σίριαλ.

Να ξεκινήσουμε από «Το νησί» της Βρετανίδας Βικτόρια Χίσλοπ, η οποία έμαθε να μιλάει και ελληνικά. Το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα για το 2007, βρετανικό κι αυτό, της εξασφάλισε μέσα σε δέκα εβδομάδες 10 εκατ. αντίτυπα στο «Νησί».

Στην Ελλάδα ήρθε σαν δειλό παιδάκι και «έκατσε» πάνω στους πάγκους και στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων. Εν αρχή όλα ήταν αμήχανα, γιατί το άγνωστο θέλει κάποιο χρόνο για να γίνει γνωστό και αναγνωρίσιμο. Είχε αρχίσει να πουλάει, προτού μεταφερθεί στην τηλεόραση. Η τηλεοπτική του μεταφορά το εκτίναξε σαν πυροτέχνημα πανηγυρισμού στα ύψη: εκατόν τριάντα εκδόσεις έχει κάνει μέχρι τώρα. Μελοδραματισμός, χωρίς να τσακίζει το νευρικό σύστημα μέχρι την αποστροφή, ανασύρει το θέμα - ταμπού των λεπρών της Σπιναλόγκας και προβάλλει θετικά την Ελλάδα σ' όλο τον κόσμο. Δεν εμπνέουμε πάντα τους ξένους για το κακό μας.

«Με κεντρικό ήρωα τον πανεπιστημιακό, καθηγητή Συμβολολογίας Ρ. Λάνγκτον, αποτελεί με απλά λόγια ένα κορυφαίο έργο, όντας μια κορωνίδα πάνω στην εισήγηση και τη γλαφυρή αλλά και παράλληλα ευφυή λογοτεχνικά διασκευή των αρχαίων μυστηρίων που κατακλύζουν το σύγχρονο άνθρωπο. Δεν είναι παρά ένα συγκλονιστικό και αξιοθαύμαστο έργο πραγματευόμενο το πέπλο μυστηρίου μεταξύ θρύλου και αλήθειας που αγκαλιάζει θανάσιμα τον άνθρωπο», γράφει ο αναγνώστης, ο οποίος υπογράφει Ευάγγελος στον ιστότοπο των εκδόσεων «Λιβάνη».

Πρόκειται για το «Χαμένο σύμβολο» του Αμερικανού Νταν Μπράουν, υπερμπεστ-σελερίστα, ο οποίος αναμειγνύει το μυστικισμό όλων των θρησκειών, σε βαθμό που να χάνεις τον αφηγηματικό μπούσουλα, αν δεν σε ενδιαφέρει το θέμα. Ομως, γνωρίζει καλά τη συνταγή, το πώς ένα μυθιστόρημα μπορεί να ταξιδέψει σ' όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς, χωρίς να σου αποσπάσουν την προσοχή οι συνταξιδιώτες σου. Ο κύριος «Κώδικας Ντα Βίντσι» υποστηρίζει ότι η επιτυχία δεν μεταφέρει πάντα την ενοχική ερώτηση «Είναι παραλογοτεχνία;», γιατί στην αμερικανική ήπειρο ο Τόμας Πίντσον κάνει καλά τη δουλειά του και το ίδιο καλά ο Νταν Μπράουν.

Και αφού βρισκόμαστε στην Αμερική, ας κάνουμε ένα στάσιμο στην τραγωδία «Νέμεσις» του Αμερικανοεβραίου Φίλιπ Ροθ, τιμημένου, τελευταία, με το Man Booker International. Στην αποπνικτική ζέστη του Νιούαρκ μαίνεται μια τρομακτική επιδημία. Η αναπηρία, η παράλυση, η ισόβια καταδίκη στον πόνο, ακόμα και ο θάνατος απειλούν τα παιδιά του Νιου Τζέρζεϊ. Το θέμα του: μια επιδημία πολιομυελίτιδας που ξεσπάει το καλοκαίρι του 1944, λίγο πριν από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και ο αντίκτυπός της σε μια μικρή και δεμένη κοινότητα του Νιούαρκ και στα παιδιά της. Εντάξει, το μυθιστόρημα δεν σε προτρέπει να χορέψεις κάτω από τα φώτα της ντισκοτέκ που ανάβουν και σβήνουν. Ομως, ο συγγραφέας δείχνει το πρόβλημα και ως σύγχρονος τραγωδός το οδηγεί στην κάθαρση. Και η κάθαρση είναι ο χορός γύρω από την προσδοκώμενη χαρά, που καίει σαν φωτιά.

Υστερα από κάμποσα λίφτινγκ η Τζόαν Ρόουλινγκ μεταμορφώθηκε σε αξιέραστη Αγγλίδα, αν και συνήθως οι Αγγλίδες δεν φημίζονται για τον ερωτισμό τους. Ο Χάρι Πότερ αποδείχτηκε «λίρα εκατό»: πουλήθηκαν εκατομμύρια αντίτυπα, γυρίστηκε σε επιτυχημένες ταινίες, έγινε μινιατούρα, μπρελόκ, επιτραπέζιο παιχνίδι κι ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί το εμπορικό μυαλό του παγκόσμιου καπιταλισμού, για να αλώσει το μυαλό και τις τσέπες των νεαρών αναγνωστών και των γονιών τους. Ο έβδομος και τελευταίος τίτλος της σειράς «Ο Χάρι Πότερ και οι κλήροι του θανάτου» εμφανίζει τον Χάρι να περιμένει στην οδό Πριβέτ 4. Το Τάγμα του Φοίνικα έρχεται να τον φυγαδέψει κρυφά από τον Βόλντεμορτ και τους οπαδούς του, αν τα καταφέρει. Είναι πια ώρα ο Χάρι να αναλάβει δράση και να προσπαθήσει να φέρει σε πέρας το σχεδόν ακατόρθωτο καθήκον που του άφησε ο καθηγητής Ντάμπλντορ. Η «βιομηχανία» Ρόουλινγκ έχει κάνει συμβόλαιο με την αιωνιότητα της επιβίωσης του διοπτροφόρου μικρομέγαλου ήρωα.

Ο Ουμπέρτο Εκο με το «Ονομα του Ρόδου» έφερε το μεσαιωνικό μυστήριο στις βιβλιοθήκες μας, αφού πάντα τα μοναστήρια είναι ο χώρος, όπου η «μυστηριολογία» επιβιώνει στη φαντασία του κάθε αναγνώστη, ο οποίος επιθυμεί να βουτήξει στα απόκρυφα που κρύβουν τα ράσα των μοναχών και οι πανοπλίες των Ναϊτών.

«Το κοιμητήριο της Πράγας» είναι η επιστροφή στα χνάρια τα έκτυπα του πρώτου μυθιστορήματος του Ουμπέρτο Εκο, με παρόντα το 19ο αιώνα των επαναστατών της Παρισινής Κομμούνας, των καρμπονάρων του Γκαριμπάλντι, των ιησουιτών, των μεταμορφωμένων μασόνων. Η καθαρή λογοτεχνία δεν καταξιώνεται, αλλά οι αρετές του αφηγηματικού του σταυρόλεξου κάνουν το ανάγνωσμα ελκυστικό σαν να περιμένεις στην ουρά για να προλάβεις ένα ζεστό ψωμάκι.

Ας μεταφερθούμε στον ιταλικό Νότο, και συγκεκριμένα στη Σικελία, όπου ιερουργεί κωμικά μέσω του δρόμου του ευφρόσυνου νουάρ, ο Αντρέα Καμιλέρι, με την «Ηλικία της αβεβαιότητας». Ο Μονταλμπάνο είναι ο ευζωιστής επιθεωρητής, ο οποίος ζει με πάθος την προσωπική και επαγγελματική του ζωή. Βρίσκεται στην τρίτη ηλικία, αλλά τι μ' αυτό, εξακολουθεί να κάνει ερωτικά λάθη, όπως ο Πετράρχης στη νεότητά του, με τη διαφορά ότι αυτός δεν έχει το χρόνο να τα διορθώσει. Σπαρταριστοί διάλογοι από την εποχή της άγνοιας,στατική και ξαφνικά κινητική αφήγηση, θεατρικά στάσιμα, κινηματογραφικά πλάνα. Ο υπερήλικας Αντρέα Καμιλέρι κλείνει το μάτι στην ασφάλεια της κλειστής κοινωνίας της Σικελίας, που δεν έχει ξεφύγει από την ανθρώπινη κλίμακα.

Κάπως ανορθόδοξα θα κλείσουμε την αναφορά στους Ιταλούς συγγραφείς, αφού από τη Σικελία, θα ανέβουμε στο κέντρο της γειτονικής χώρας και συγκεκριμένα στην Τοσκάνη, για να συναντήσουμε τον Αντόνιο Ταμπούκι και το «Ταξίδια και άλλα ταξίδια». «Πήγα και έζησα σε πολλά μέρη. Κι αυτό το νιώθω ως μεγάλο προνόμιο, διότι το να ακουμπάμε τα πόδια στο ίδιο έδαφος για όλη μας τη ζωή, μπορεί να μας οδηγήσει σε μια επικίνδυνη παρεξήγηση, να μας κάνει να πιστέψουμε ότι αυτή η γη μάς ανήκει, σαν να μην την έχουμε δανειστεί, όπως έχουμε δανειστεί τα πάντα σε αυτή τη ζωή.

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης το είπε σε ένα εξαιρετικό ποίημα, την "Ιθάκη": το ταξίδι έχει έννοια μόνον όσον αφορά τον εαυτό του, το ότι είναι ταξίδι. Κι αυτό αποτελεί ένα μεγάλο δίδαγμα, αν φανούμε ικανοί να το κατανοήσουμε: είναι όπως η ύπαρξή μας, της οποίας η βασική σημασία είναι ότι τη ζήσαμε», γράφει στον πρόλογό του. Οι συνειδησιακές μινιατούρες του επικεντρώνουν στο μικρό και στη λεπτομέρεια του μεγάλου, με πολύ λυρισμό και ακόμη περισσότερη εξομολόγηση, πάντα θερμή και ηφαιστειακή.

Σ' έναν τόμο επιβιώνει -είχε πρωτοκυκλοφορήσει σε τρία ανεξάρτητα τομίδια- και στη δεύτερη εκδοτική της ζωή «Η τριλογία της Μασσαλίας», που περιλαμβάνει τα μυθιστορήματα «Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας», «Το τσούρμο» και «Solea» του εδώ και έντεκα χρόνια πεθαμένου Γάλλου συγγραφέα Ζαν - Κλοντ Ιζό (1945-2000).

Να θυμίσουμε σ' αυτούς που ίσως δεν το θυμούνται ότι πρωταγωνιστεί ο ευαίσθητος αστυνόμος Φαμπιό Μοντάλ, κατευθείαν απόγονος μεταναστών. Εχθρεύεται τη βία στην οποία αντιπαραθέτει την ποίηση, την τζαζ, το ψάρεμα και τις γυναίκες. Η πόλη του είναι το λιμάνι της γαλλικής αγωνίας, η Μασσαλία. Δεν κυριαρχεί αποκλειστικά ο πολιτισμός του καλού και του αγαθού θαλασσοδαρμένου ναυτικού. Στους δρόμους και στους παράδρομους της πόλης διασταυρώνονται με κακές προθέσεις Γάλλοι ρατσιστές, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, φανατικοί ισλαμιστές, ενώ οι μαφιόζοι, πανταχού παρόντες, κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Ο αγγελιαφόρος της ειρήνης, πριν και μετά το θάνατο του γιου του, ο Ισραηλινός Ντάβιντ Γκρόσμαν, έφτιαξε ένα μεγάλο έπος για την αραβοϊσραηλινή σύγκρουση. Το μυθιστόρημά του «Στο τέλος της γης» έχει χρονικό σημείο εκκίνησης τον Πόλεμο των Εξι Ημερών και φτάνει ώς τις μέρες μας.

Είναι ένα μυθιστόρημα για δύο άντρες, μια γυναίκα και δύο παιδιά, για την αγάπη και την ερωτική απογοήτευση, την ανδρική φιλία, τη μητρότητα και την οικογένεια, μέσα σ' ένα κλίμα βίας και φόβου. Ενα από τα σημαντικότερα αντιπολεμικά έργα της εποχής μας, που σφραγίζει τους καιρούς μας τραγικά, αφού γράφεται ενώ ακόμη το αίμα κυλάει καυτό, χωρίς μεταφορές και μετωνυμίες. Δεν γνωρίζουμε αν είναι ένα βιβλίο που φτιάχνει τη διάθεση, εκτός κι αν η καλή λογοτεχνία αυτή καθαυτή δημιουργεί αισθήματα ευεξίας.

Ο Αργεντινός Χόρχε Μπουκάι δεν κάνει τον Μπόρχες να ιδρώνει και να χλομιάζει. Δεν είναι αυτό που λέμε η υψηλή λογοτεχνία στις καλύτερες στιγμές της. «Οι επιθυμίες μας είναι άλογα και το μυαλό μας ο αμαξάς» ή «Μάθετε να αποδέχεστε τον εαυτό σας για να βελτιωθείτε». Οι φράσεις παραπέμπουν στη γεμάτη τσιτάτα και έτοιμες λύσεις συναισθηματικού τύπου λογοτεχνικότητα του πρώτου διδάξαντος, του Βραζιλιάνου Πάουλο Κοέλιο. Το «Να βλέπεις στον έρωτα» αρέσει στον κόσμο και επειδή αρέσει υποκλινόμαστε, παρά τις ενστάσεις μας.

Ο Γιάννης Καλπούζος μετά το «Ιμαρέτ», που είδε τις πωλήσεις του να ξαφνιάζουν αυτόν και τον εκδότη του, χτυπάει και πάλι κόκκινο στις λίστες των μπεστ σέλερ, με το μυθιστόρημά του «Αγιοι και δαίμονες εις ταν Πόλιν». Ο οθωμανικός κόσμος και το περιβάλλον του είναι και πάλι παρόντα, αφού οι απέναντι εξακολουθούν να είναι οι άλλοι και οι ξένοι, άρα το αναγνωστικό ενδιαφέρον δεν εκπίπτει.

Μεταξύ μύθου και πραγματικότητας, η ζυγαριά δεν γέρνει ούτε στο ένα ούτε στο άλλο μέρο της, γιατί το υλικό του είναι πάντα ζωντανό και πλαστουργό κι ας έλκει τη ρίζα του από το μακρινό παρελθόν: μιας ζωντανής περιόδου της Πόλης, που οριοθετείται από το 1808 ώς το 1831. Πλούτος και φτώχεια, οράματα και ιδιοτέλειες, γενίτσαροι και μισθοφόροι, πόρνες και τραβεστί. Μια πολυεθνική και πολιτισμική κοινωνία που παίρνει ενέργεια από τα πάθη της, τα οποία είναι δημόσιες αρετές κι όχι ιδιωτικά βίτσια. Οι γλωσσικές ιδιαιτερότητες ξενίζουν, όμως το ξένισμά τους ξεχνιέται, καθώς αφομοιώνεται από την αφηγηματική ροή του λόγου.

Ο Ελένη Πριόβολου κέρδισε τους αναγνώστες της εδώ και δύο χρόνια. Με τις δικές τους ψήφους πήρε το Βραβείο των Αναγνωστών, που θεσμοθέτησε το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, για το μυθιστόρημά της «Οπως ήθελα να ζήσω». Ενα έντιμο ιστορικό μυθιστόρημα για τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, όταν η Ελλάδα όλο χτιζόταν κι όλο γκρεμιζόταν. Οχι πολύ μακριά από τις μέρες μας, αφού κυριαρχούν ο δικομματισμός, το κράτος του φαύλου, οι πολιτευτές τού «είπα -ξείπα», οι τραπεζίτες που στήνουν και ξεστήνουν το πολιτικό και οικονομικό σκηνικό.

Από αυτά τα συμφραζόμενα αναδύεται η μορφή ενός ονειροπόλου εμπόρου - ταξιδευτή, ο οποίος αποφασίζει να αποτραβηχθεί από τη βοή της αγοράς για να δημιουργήσει το δικό του επί Γης παράδεισο. Η «Ρόδων Πολιτεία» είναι το ακατανόητο αίτημα της ουτοπίας, το οποίο καρποφορεί στο μέλλον με τη δροσιά του ενάντια στην ξεραΐλα του δύστηνου παρόντος.*

«ΙΑΝΟΣ»

Αλκυόνη Παπαδάκη «Τι σου είναι η αγάπη τελικά» («Καλέντης»)

Καίτη Οικονόμου «Το φθινόπωρο της μάγισσας» («Ψυχογιός»)

Γιάννης Καλπούζος «Αγιοι και δαίμονες εις ταν Πόλιν» («Μεταίχμιο»)

Ισίδωρος Ζουργός «Ανεμώλια» («Πατάκης»)

Λένα Μαντά «Χωρίς χειροκρότημα» («Ψυχογιός»)

Μάρω Βαμβουνάκη «Ερωτευμένος Πολωνός» («Ψυχογιός»)

Κυριάκος Γιαλένιος «Η νόσος των εραστών» («Μελάνι»)

Λένα Διβάνη «Προφανώς η Πηνελόπη ήταν ηλίθια» («Μελάνι»)

Βασίλης Μόσχης «Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της» («Θερμαϊκός»)

Γιώργος Πολυράκης «Εγκλημα στην Παλαιών Πατρών Γερμανού» («Ψυχογιός»)

Ουμπέρτο Εκο «Το κοιμητήριο της Πράγας» («Ψυχογιός»)

Φίλιπ Ροθ «Νέμεσις» («Πόλις»)

Τζο Νέσμπο «Νέμεσις» («Μεταίχμιο»)

Αντρέα Καμιλέρι «Ηλικία της αβεβαιότητας» («Πατάκης»)

Ζαν Κλοντ Ιζό «Η τριλογία της Μασσαλίας» («Πόλις»)

Ντάβιντ Γκρόσμαν «Στο τέλος της γης» («Καστανιώτης»)

Ζαν Κριστόφ Γκρανζέ «Ελέησόν με» («Καλέντης»)

Καμίλα Λάκμπεργκ «Η παγωμένη πριγκίπισσα» («Μεταίχμιο»)

Αντόνιο Ταμπούκι «Ταξίδια και άλλα ταξίδια» («Αγρα»)

Αντον Τσέχοφ «Η κυρία με το σκυλάκι» («Μελάνι»)

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ»

Γιάννης και Μαρίνα Αλεξάνδρου «Το χάραμα μιας ελπίδας» («Λιβάνης»)

Αλκυόνη Παπαδάκη «Τι σου είναι η αγάπη τελικά...» («Καλέντης»)

Ελένη Πριόβολου «Οπως ήθελα να ζήσω» («Καστανιώτης»)

Τζούλια Γκρέκσον «Το λουλούδι της Κριμαίας» («Διόπτρα»)

«PUBLIC»

Βικτόρια Χίσλοπ «Το νησί» («Διόπτρα»)

Νταν Μπράουν «Το χαμένο σύμβολο» («Λιβάνης»)

Ρόντα Μπερν «Το μυστικό» («Λιβάνης»)

Χόρχε Μπουκάι «Να βλέπεις στον έρωτα» («Opera)

Τζόαν Ρόουλινγκ «Ο Χάρι Πότερ και οι κλήροι του θανάτου» («Ψυχογιός»)

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Λογοτεχνία
Ενα best-seller για το καλοκαίρι
Συνέντευξη:Στίβεν Αντωνάκος
«Δεν μπλέκω τις πολιτικές πεποιθήσεις με την τέχνη»
Μουσική
Το MTV 30άρισε
Μπλουζ ροκ μέθεξη
Οπλισμένος με σόουλ
Γνωρίζονταν πριν γνωριστούν
Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας
Ιλιάδα στη Μαρώνεια
Κριτική Θεάτρου
Ρομαντική περιδιάβαση στην τραγωδία
Συνέντευξη:Τσαρλς Λόιντ
«Σαν την κατσαρή ουρά ενός σκύλου»
Εικαστικά
Από τη Λακωνία στη Ν. Υόρκη
Γαλλική καθαρότητα και αμερικανικός γρίφος
Συνέντευξη:Νιλ Λαμπιούτ
«Η ζωή είναι σκληρότερη απ' το θέατρο»
Κομικ(ς)οδρόμιο
Το Μολυσματικό Σύνδρομο του Shintaro Kago
Σοβιετικοί ήρωες στα υπερηρωικά αμερικανικά κόμικς
Άλλες ειδήσεις
Νέες κυκλοφορίες