Έντυπη Έκδοση

Η ΤΑΙΝΙΑ «RICORDI ΜΙ» ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗ FOG FILMS

«Είναι ρομαντικό να μιλάς για τον απόλυτο έρωτα»

Η ηρωίδα της Στέλλας Θεοδωράκη προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τον θάνατο του συντρόφου της και να συνεχίσει τη ζωή της δίπλα σ' έναν άλλο

Η Θεοδώρα Τζήμου και ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, σε σκηνή από την ταινία. Τον δεύτερο βλέπουμε σε διπλό ρόλο Η Θεοδώρα Τζήμου και ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, σε σκηνή από την ταινία. Τον δεύτερο βλέπουμε σε διπλό ρόλο Αν θέλουμε να συνοψίσουμε την ταινία «Ricordi mi» της Στέλλας Θεοδωράκη σε ένα τρίπτυχο, είναι οι λέξεις: έρωτας, απώλεια, μνήμη. Κυριαρχούν στην ιστορία της Φανής (Θεοδώρα Τζήμου), μιας γυναίκας που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τον θάνατο του συντρόφου της και να συνεχίσει τη ζωή της στο πλευρό του νέου της άντρα (και στους δύο ρόλους, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος), την εποχή που κάνει μια έρευνα για την ανερχόμενη φτώχεια στην Αθήνα.

Από τον τίτλο «Ricordi mi», που σημαίνει να με θυμάσαι, καταλαβαίνει κανείς ότι η έννοια της μνήμης βρίσκεται στην καρδιά της ταινίας. Είναι, όμως, μια ιστορία για τον έρωτα. «Τον ρομαντικό έρωτα», διευκρινίζει η Στέλλα Θεοδωράκη. «Είμαστε σε μια εποχή που οι σχέσεις δεν έχουν διάρκεια. Είναι λοιπόν ρομαντικό να μιλάς για τον απόλυτο έρωτα».

Το ίδιο θέμα, αλλά από την ανάποδη, είχε η προηγούμενή της ταινία, «Παρά λίγο, παρά πόντο, παρά τρίχα». Τότε πραγματευόταν την ανικανότητά μας για πραγματικό έρωτα. Τώρα, το εντελώς αντίθετο. Την ικανότητά μας να αγαπάμε και να μην μπορούμε να ξεφύγουμε απ' αυτό.

«Χειρίστηκα το θέμα του θανάτου με έναν τρόπο που διαφέρει από τη συνηθισμένη ελληνική κουλτούρα. Η προσέγγισή μου απελευθερώνει και συμφιλιώνει», λέει η Στέλλα Θεοδωράκη «Χειρίστηκα το θέμα του θανάτου με έναν τρόπο που διαφέρει από τη συνηθισμένη ελληνική κουλτούρα. Η προσέγγισή μου απελευθερώνει και συμφιλιώνει», λέει η Στέλλα Θεοδωράκη Αυτή την κατάσταση βιώνει η Φανή. Από τη μία, παλεύει να ξεχάσει τον πρώτο της άντρα, έναν μουσικό, και από την άλλη, να ξαναθυμηθεί τη ζωή μαζί του και να αποδεχτεί την απώλειά του, κοιτώντας μπροστά με τον τωρινό της σύζυγο, έναν γιατρό. Οι ζωές των τριών συναντιούνται με έναν τρόπο που το πραγματικό μπερδεύεται με το φανταστικό. Αφετηρία των αναμνήσεων για τη Φανή γίνονται δύο επισκέψεις, η μία Χριστούγεννα και η άλλη Πρωτοχρονιά, στους χωρισμένους γονείς του νέου της συζύγου.

Η ηρωίδα της Στέλλας Θεοδωράκη όσο και να βασανίζεται δεν προκαλεί συναισθήματα λύπησης. Φρόντισε η σκηνοθέτις γι' αυτό. «Χειρίστηκα το θέμα με έναν τρόπο που διαφέρει από τη συνηθισμένη ελληνική κουλτούρα του θανάτου. Η προσέγγισή μου απελευθερώνει και συμφιλιώνει. Εχει να κάνει με τον τρόπο που χτίστηκε η ταινία. Ο θάνατος δεν υπάρχει πουθενά», λέει.

Ο πεθαμένος, άλλωστε, άντρας είναι παρών. Οχι με φλας μπακ, όπως θα περίμενε κανείς. «Θα ήταν η αυτονόητη λύση. Η αφήγηση λειτουργεί σε έναν συνεχή παρόντα χρόνο, ώστε να αισθανόμαστε ότι όλοι είναι εδώ και κανείς δεν έχει χαθεί», εξηγεί η σκηνοθέτις.

Η επιλογή της, να χρησιμοποιήσει τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο και για τους δύο αντρικούς ρόλους, αν και στην αρχή μπορεί να ξενίζει, βασίζεται τελικά σε μια αυτονόητη πεποίθηση: «Οταν κάνουμε μια καινούργια σχέση, πάντοτε ψάχνουμε να βρούμε στον νέο σύντροφο στοιχεία από τον προηγούμενο, είτε εξωτερική ομοιότητα είτε χαρακτήρα. Αυτό τονίζει η χρήση του ίδιου ηθοποιού».

Γυναικεία ταινία λοιπόν; Η σκηνοθέτις δεν συμφωνεί με τέτοιους χαρακτηρισμούς. «Είναι μια ταινία φτιαγμένη από γυναίκα. Εχει τις δικές μου απόψεις. Πιθανότατα, αν έκανε την ίδια ιστορία ένας άντρας, να την έβλεπε διαφορετικά».

Το «Riccordi mi», που είναι δράμα, έχει αναπόφευκτα και μια κοινωνική διάσταση. Η Φανή είναι φωτογράφος-ερευνήτρια και κάνει ένα πρότζεκτ -λέγεται και αυτό «Ricordi mi»- για ανθρώπους του περιθωρίου. Παρακολουθούμε τα πορτρέτα τους, με τη μορφή συνεντεύξεων. Και δεν είναι καθόλου άσχετα με το υπόλοιπο θέμα της ταινίας. «Μπορεί να ανήκουν σε άλλη κοινωνική τάξη από τη Φανή, αλλά όλοι έχουν υπαρξιακά προβλήματα ζωής και θανάτου. Εκεί συναντιούνται όλοι».

Η Στέλλα Θεοδωράκη είναι μια από τους 200 «κινηματογραφιστές στην ομίχλη», που απέχουν από Κρατικά Βραβεία και Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Γι' αυτό και το «Ricordi mi» προβάλλεται στο πλαίσιο της «Fog Films». Φυσικά και θα ήθελε, υπό άλλες συνθήκες, να παιχτεί η ταινία της στο Φεστιβάλ. «Οταν όμως βάζεις στόχους που αφορούν συνολικά τον ελληνικό κινηματογράφο -όπως είναι ο κινηματογραφικός νόμος- αναγκαστικά θυσιάζεσαι για να κερδίσεις άλλα πράγματα, πιο διαχρονικά».

*Παίζουν ακόμη: Γιώργος Αρμένης, Ελένη Γερασιμίδου, Γιάννης Θωμάς, Ερση Μαλικένζου. Η ταινία προβάλλεται αύριο στην «Ελλη», 10.30 μ.μ. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Ελένη Καστάνη
Οταν εγκλωβίζομαι σε μανιέρες, θέλω να πεθάνω
Μουσική
Τρεις φόνοι, μια βεντέτα κι ένας δήμαρχος
Δεν αναζητώ μουσικούς πατέρες
Συνέντευξη: Στέλλα Θεοδωράκη
«Είναι ρομαντικό να μιλάς για τον απόλυτο έρωτα»
Λογοτεχνία
Το στοιχειωμένο από τον Καραγάτση «κοκκινόσπιτο» της Σύρου
Συνέντευξη: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Η Ελλάδα πεθαίνει από χώρα σε χώρα
Τηλεόραση
Καινούργια στην κορυφή, αλλά κρατούν και τα παλιά
Τα βιολιά της Ικαρίας
«Μονόγραμμα» επαναλήψεων
Με την Κούνεβα