Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Παρέμβαση

  • Ενα «μικρό θαύμα» του ελληνικού κινηματογράφου

    Ελάχιστες φορές έχω γράψει για μια ταινία, το κάνουν πολύ καλύτερα οι κινηματογραφικοί κριτικοί.

    Αννα Μάσχα, Μάνια Παπαδημητρίου στη «Χρυσόσκονη» της Μαργαρίτας Μαντά Αννα Μάσχα, Μάνια Παπαδημητρίου στη «Χρυσόσκονη» της Μαργαρίτας Μαντά Ωστόσο, από τη βραδιά που είδα τη «Χρυσόσκονη» της Μαργαρίτας Μαντά στο «Πανόραμα», τρώγομαι να μοιραστώ την αίσθηση του θεατή.

    Την ταινία την είδα ως ένα «μικρό θαύμα» εκπορευόμενο από τον ταλαιπωρημένο ελληνικό κινηματογράφο. Οχι μόνο ή κυρίως επειδή η, «ευρωπαϊκού» τύπου, αισθητική και τεχνική της αρτιότητα με βοήθησε να την απολαύσω. Αρκετές ελληνικές ταινίες πλέον τη διαθέτουν. Ούτε για το αυτονόητο αλλά σχετικά σπάνιο στον ελληνικό κινηματογράφο, που πάσχει σεναριακά - είναι μια ταινία με αρχή, μέση και τέλος. Ούτε για την εξαιρετική φωτογραφία και το μοντάζ της, ούτε καν για τις πολύ καλές συνολικά ερμηνείες όλων των ηθοποιών της σε ρόλους ανθρώπων της διπλανής πόρτας, ξεκινώντας από τον εξαιρετικό Αργύρη Ξάφη στον ρόλο του αδελφού και το αριστουργηματικό ντουέτο των αδερφών του (Μάνιας Παπαδημητρίου - Αννας Μάσχα). Η πρώτη σε μια διαρκή εσωτερική ένταση που περιμένεις κάθε στιγμή να εκτονωθεί μελοδραματικά αλλά δεν ξεσπάει ποτέ, καθώς την ελέγχει πλήρως, αρνούμενη ν' απαντήσει στο κινητό της, στήνοντας ένα αδιαπέραστο τείχος ανάμεσα στον εαυτό της και τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να ενδιαφέρονται για την ύπαρξή της. Η δεύτερη, εντελώς χαμηλών τόνων, με τη ζωντάνια της αποστραγγισμένη από την εξαντλητική και ομοιόμορφη καθημερινότητα της εργαζόμενης-μητέρας-συζύγου, όχι όμως και παραιτημένη από τη βασική ανάγκη αυτές οι ιδιότητες να συνυπάρχουν πλουτίζοντας κι όχι φτωχαίνοντας την καθεμιά μας.

    Αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω για την ταινία προπαντός επειδή, βγαίνοντας από την αίθουσα, η «Χρυσόσκονη» με είχε «σπρώξει» βίαια να σκεφτώ, με οξύτητα και σε προσωπικό επίπεδο, για το αξεδιάλυτο κουβάρι των σχέσεων που κουβαλάμε: τις δυσκολίες που έχουμε να «ισορροπήσουμε» σ' έναν κόσμο και μια ζωή που έχει απολέσει ή δεν είχε ποτέ, έναν στοιχειώδη αλλά ουσιαστικό ανθρωπισμό στις σχέσεις μας με τα πρόσωπα που μας περιβάλλουν. Τον χρόνο που φεύγει ανελέητα μετατρέποντας ακολουθίες ζωής, μαζί και τη δική μας, σε χρυσόσκονη στις αναμνήσεις των πιο κοντινών μας ανθρώπων. Μια λαϊκή Αθήνα που αγαπούμε και μισούμε ταυτόχρονα και που (καταπληκτικό εύρημα αυτό!) λόγω της απουσίας μουσικής εισβάλλει ξεσκίζοντας με τους θορύβους της τ' αυτιά σε κάθε εξωτερικό πλάνο, εμποδίζοντας ν' ακουστούν οι ήχοι μιας «φυσιολογικής» ζωής, ορθώνοντας ένα ηχητικό φράγμα που εντείνει την απομόνωση απ' ό,τι οι γύρω προσπαθούν να μας εκφράσουν με τρόπο αδέξιο. (Ετσι ώστε το μοναδικό μουσικό άκουσμα της ταινίας, η φωνή του Χατζιδάκι στο τραγούδι που έχουν ήδη σιγοψιθυρίσει οι «ήρωές» της, το «Κύριε», να υψώνεται σε ένα είδος κοσμικής λειτουργίας για τη ζωή που φεύγει ανεπανόρθωτα «ασυνόδευτη»...)

    Η Μαντά, που δεν την γνωρίζω, αλλά την ευχαριστώ, ελέγχοντας άνετα τα εκφραστικά της μέσα σ' αυτή την πρώτη(!) της, low budget αλλά υψηλών προσδοκιών ταινία, μας ανοίγει ένα απολύτως ρεαλιστικό παράθυρο ώστε να μη θεωρήσουμε δεδομένο τον ανελέητο οικονομικό και διαπροσωπικό ανταγωνισμό ή τις συμβάσεις της καθημερινότητας. Να συναισθανθούμε ότι αξίζουμε μια καλύτερη ζωή, να ελπίσουμε και ν' απαιτήσουμε κάτι διαφορετικό, επιχειρώντας να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Εύχομαι η «Χρυσόσκονη» να βρει τον δρόμο της μέχρι τις αίθουσες διανομής και η Μαντά να εξασφαλίσει τα οικονομικά και υλικά μέσα που θα της επιτρέψουν να γυρίσει εξίσου αδέσμευτα, πολλές ακόμα ταινίες. Γι' αυτό εξάλλου παλεύουν και οι «Κινηματογραφιστές στην ομίχλη».

    * Συγγραφέας, ποιήτρια και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ

    info Η «Χρυσόσκονη» προβάλλεται αύριο στις 20.45 στην «Ελλη», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Fog Films»

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Ελένη Καστάνη
Οταν εγκλωβίζομαι σε μανιέρες, θέλω να πεθάνω
Μουσική
Τρεις φόνοι, μια βεντέτα κι ένας δήμαρχος
Δεν αναζητώ μουσικούς πατέρες
Συνέντευξη: Στέλλα Θεοδωράκη
«Είναι ρομαντικό να μιλάς για τον απόλυτο έρωτα»
Λογοτεχνία
Το στοιχειωμένο από τον Καραγάτση «κοκκινόσπιτο» της Σύρου
Συνέντευξη: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Η Ελλάδα πεθαίνει από χώρα σε χώρα
Τηλεόραση
Καινούργια στην κορυφή, αλλά κρατούν και τα παλιά
Τα βιολιά της Ικαρίας
«Μονόγραμμα» επαναλήψεων
Με την Κούνεβα