Έντυπη Έκδοση

Οικονομία

Αναλύσεις

  • Οι παρεξηγημένοι του επιχειρείν

    Ολο και συχνότερα υποστηρίζεται ότι η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα και ότι το μόνο ίσως χειροπιαστό πράγμα που φαίνεται να υπάρχει, στον χώρο της δευτερογενούς παραγωγής κυρίως, είναι οι πολυάριθμες μικρές, μεσαίες και πολύ μικρές επιχειρήσεις.

    Η άποψη αυτή όμως στην ουσία απαξιώνει την παραγωγική δομή της χώρας μας.

    Στην Ελλάδα υπάρχει μεταποίηση, 11% του ΑΕΠ περίπου. Οι εξαγωγές ανέρχονται συνεχώς τα τελευταία έτη, με την εξαίρεση της φετινής χρονιάς, βεβαίως, καθώς υπάρχουν μεγάλες και σοβαρές επιχειρήσεις, παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζουν ένα εξαιρετικά εχθρικό διοικητικό, και ενίοτε κοινωνικό, περιβάλλον.

    Φυσικά, δεν αναφερόμαστε σε εκείνες τις περιπτώσεις επιχειρήσεων που, με όπλο την κρατική αβελτηρία, εφαρμόζουν μεθόδους ελέγχου της αγοράς προϊόντος και επιβάλλουν πρόσοδο πάνω στην κανονική τιμή, που θα ίσχυε εάν υπήρχε ελεύθερη αγορά. Όμως, να μην παραβλέπουμε και τις όποιες επιχειρηματικές επιτυχίες και κυρίως να αντιλαμβανόμαστε ότι, ιδίως σε καιρούς οικονομικής κρίσης, χρειάζεται προσοχή στις πολιτικές ώστε να μην αποθαρρυνθούν δραστηριότητες που δίνουν στη χώρα φόρους, θέσεις απασχόλησης, εξαγωγές, εισοδήματα, ασφαλιστικές εισφορές, τροφοδοτούν δορυφορικές, συνήθως μικρότερου μεγέθους, εταιρείες με δουλειές και εισόδημα. Να μερικά σχετικά στοιχεία:

    Η ανάλυση των στοιχείων της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων, που αποτυπώνει ο πίνακας 1, δείχνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της συνεισφοράς στους φόρους εισοδήματος νομικών προσώπων καλύπτεται από σχετικά λίγες ανώνυμες εταιρείες. Μάλιστα, στα στοιχεία αυτά καταγράφεται η μείωση των εσόδων του κράτους από τον φόρο αυτό, το 2006 μετά τη μείωση των σχετικών συντελεστών την οποία αποτυπώνει ο πίνακας 2.

    Αντιθέτως, σημειώνεται ανάκαμψη των εσόδων του κράτους το 2007, η οποία καταγράφει τις δυναμικές επιπτώσεις της μείωσης των συντελεστών αυτών λίγο πριν από την εμφάνιση των επιπτώσεων της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και την επιτάχυνση του κύκλου ολοκλήρωσης της ταχείας πιστωτικής επέκτασης.(1)

    Συνεπώς, προκύπτει ότι οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις έχουν μια πολύ σημαντική θέση στον πληθυσμό των επιχειρήσεων και ότι αντίστοιχα σημαντική είναι η συνεισφορά τους στην πληρωμή των φόρων εισοδημάτων νομικών προσώπων. Χρειάζεται λοιπόν προσοχή ώστε τα φορολογικά και άλλα μέτρα που θα επιλεγούν από την κυβέρνηση να είναι τέτοια ώστε να αυξήσουν τα φορολογικά έσοδα του κράτους χωρίς όμως να σκοτώσουν την -επίσημη- οικονομία.

    Αυτό γιατί πολλές φορές στη χώρα μας υποτιμούμε ενίοτε την ανάγκη συνολικής ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας ως μηχανισμού παραγωγής προστιθέμενης αξίας και ποιοτικών θέσεων εργασίας. Λόγω της αυξημένης καχυποψίας που υπάρχει απέναντι στην οικονομία της αγοράς, συχνά παραβλέπουμε σαν κοινωνία το γεγονός ότι η επιχειρηματικότητα δεν αποτελείται μόνο από μικρές επιχειρήσεις.

    Τα στοιχεία, όμως, δείχνουν ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις έχουν μια πολύ σημαντική, και αναλογικά πιο ουσιαστική, θετική συνεισφορά τόσο στα δημόσια έσοδα όσο και στην αγορά εργασίας. Επίσης, σε έναν υγιή πληθυσμό επιχειρήσεων υπάρχει συνήθως μια υπεργολαβική ή μια πολύπλοκη σχέση αλληλεξάρτησης αγοραπωλησιών που συνδέει τελικά την επιτυχία του ενός με την επιτυχία του άλλου -ένας υγιής πληθυσμός επιχειρήσεων τελικά απαιτεί να είναι υγιή και τα υποσύνολα των μικρότερων και των μεγαλύτερων επιχειρήσεων.

    Τέλος, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις, στις περισσότερες περιπτώσεις, ξεκίνησαν σαν μικρές ή και ατομικές επιχειρήσεις και, ακριβώς επειδή είχαν αναπτύξει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία που έγινε περιζήτητη, μεγάλωσαν και βελτίωσαν τα οικονομικά μεγέθη τους.

    Αυτή η μεγέθυνση συνήθως οφείλεται σε μηχανισμούς καινοτομίας που οι επιχειρήσεις αυτές αξιοποιούν, καινοτομίας η οποία αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή αύξησης της ανταγωνιστικότητας και ειδικότερα της δημιουργίας προστιθέμενης αξίας και ποιοτικών και καλύτερα αμειβόμενων θέσεων εργασίας, παράγοντες τους οποίους όπως ξέρουμε έχει μεγάλη ανάγκη η χώρα σήμερα.

    (1) Σημειώνεται ότι, από το 2008, η φορολόγηση των μερισμάτων στο επίπεδο του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων διαφοροποιεί ποιοτικά τη συμμετοχή των εταιρικών κερδών στους φόρους εισοδήματος.

  • Το παζάρι των ρύπων και οι ελπίδες για την πράσινη ανάπτυξη

    Η Σύνοδος του Δεκεμβρίου για την Κλιματική Αλλαγή, στην Κοπεγχάγη, δεν είναι μόνο κρίσιμη για την αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου γενικώς, αλλά και για το μέλλον της τεχνολογικής ανάπτυξης και του οικονομικού ανταγωνισμού ειδικότερα. Γίνεται εκεί προσπάθεια να τεθούν οι βάσεις για το νέο μοντέλο «πράσινης» ανάπτυξης.

    Οι τεχνολογίες «χαμηλού άνθρακα» και υψηλής ενεργειακής αποδοτικότητας συνεπάγονται χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και εξοικονόμηση ενέργειας. Αποτελούν μοχλό ανανέωσης της βιομηχανικής βάσης των περισσότερων οικονομιών που εδράζονται στον άνθρακα (των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων). Προϋπόθεση γι' αυτό είναι μια δεσμευτική παγκόσμια συμφωνία, η οποία θα δημιουργήσει τους όρους που θα οδηγήσουν σε μια νέα φάση το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

    Βασικός συντελεστής διαμόρφωσης της καινούριας αγοράς άνθρακα αποτελεί το σύστημα εμπορίας εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα που υιοθετήθηκε με το Πρωτόκολλο του Κιότο. Η Ευρωπαϊκή Ενωση, πρωτοπόρος σε τεχνολογίες χαμηλού άνθρακα, έχει προωθήσει τη διαφοροποίηση του ενεργειακού μείγματος στην κατεύθυνση περιορισμού της συμμετοχής του άνθρακα. Εχει ήδη δημιουργήσει ευρωπαϊκό σύστημα εμπορίας εκπομπών CO2, που αποτελεί ουσιαστικό προβάδισμα έναντι άλλων οικονομικών δυνάμεων, στην περίπτωση επίτευξης δεσμευτικής συμφωνίας στην Κοπεγχάγη.

    Το ευρωπαϊκό σύστημα εκπομπών καλύπτει το 40% της αγοράς άνθρακα και σίγουρα θα επεκταθεί. Στη Σύνοδο του Μπαλί συμφωνήθηκε να δημιουργηθούν αγορές άνθρακα σε όλες τις χώρες. Η ρύθμιση των αγορών αυτών και η διάχυση των «πράσινων» τεχνολογιών αποτελούν παράλληλους στόχους. Το παγκόσμιο σύστημα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής διαμορφώνει ένα νέο πλαίσιο για την ενέργεια. Οι συζητήσεις για την αντικατάσταση του Πρωτοκόλλου του Κιότο με νέα συμφωνία στην Κοπεγχάγη χαρακτηρίζονται από δυο παράγοντες:

    Ο πρώτος είναι η παγκόσμια ομοφωνία για την ανάγκη προώθησης καθαρών τεχνολογιών. Ο δεύτερος αφορά τον ανταγωνισμό των μεγάλων οικονομιών σχετικά με τη μεθοδολογία επίτευξης του στόχου.

    Σήμερα η Ε.Ε. που πρωτοστατεί στην προώθηση παγκόσμιας δεσμευτικής συμφωνίας, έχει υιοθετήσει τους μηχανισμούς του Κιότο με προτεραιότητα το σύστημα εμπορίας, αντί της επιβολής φόρου άνθρακα για τον περιορισμό των εκπομπών CO2. Αντίθετα οι ΗΠΑ, όπου ο άνθρακας εξακολουθεί να αποτελεί 50% του ενεργειακού μείγματος, έχουν αρνηθεί να υπογράψουν το πρωτόκολο του Κιότο, εξαιτίας των επιπτώσεων που θα έχει στη βιομηχανία τους ο περιορισμός του άνθρακα.

    Οι αναπτυσσόμενες οικονομίες θέτουν προϋποθέσεις για την υπογραφή μιας δεσμευτικής συμφωνίας, οι περιορισμοί της οποίας αναπόφευκτα θα επηρεάσουν τους ρυθμούς οικονομικής τους μεγέθυνσης, αφού θα αναλάβουν το βάρος υποκατάστασης εγκατεστημένων τεχνολογιών. Πρώτο αίτημα είναι να αναγνωριστεί το γεγονός ότι οι αναπτυγμένες οικονομίες ήταν για χρόνια οι μεγάλοι «ρυπαντές» και επομένως να επιδειχθεί μια ανοχή αναφορικά με τους ρυθμούς μείωσης των εκπομπών άνθρακα που αναλογούν στις αναπτυσσόμενες. Δεύτερο σημαντικό αίτημα είναι η χρηματοδότηση της μεταφοράς τεχνογνωσίας και καθαρών τεχνολογιών, που αποτελούν πλεονέκτημα των αναπτυγμένων οικονομιών.

    Ομως ακόμη και ανάμεσα στους υπέρμαχους της δεσμευτικής συμφωνίας υπάρχουν διαφορές απόψεων αναφορικά με τους στόχους που θα τεθούν στην Κοπεγχάγη. Οι 27 της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν συμφωνούν στην κατανομή του κόστους χρηματοδότησης των νέων πολιτικών. Η εκτίμηση της Επιτροπής ανεβάζει το κόστος προσαρμογής των αναπτυσσόμενων χωρών σε 100 δισ. ευρώ το χρόνο μέχρι το 2020, προτείνοντας το 50% να προέλθει από δημόσια δαπάνη, κυρίως από τις βιομηχανικές χώρες.

    Η εσωτερική κατανομή στην ανάληψη του κόστους χρηματοδότησης προσκρούει στις οικονομικές ανισότητες στο εσωτερικό της Ενωσης. Οι χώρες της διεύρυνσης αρνούνται να αναλάβουν συμμετοχή στο κόστος με κριτήριο το ύψος εκπομπών CO2, αφού οι οικονομίες τους βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στον άνθρακα. Ζητούν κατανομή βαρών με βάση το εθνικό εισόδημα, κριτήριο που απονέμει μεγαλύτερα βάρη στις πλουσιότερες χώρες.

    Εχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο οι ΗΠΑ θα αντιμετωπίσουν το κόστος της συμφωνίας με δεδομένο ότι ο πρόεδρος Ομπάμα ζήτησε μόνο 1,2 δισ. δολάρια για τη χρηματοδότηση του κόστους προσαρμογής του αναπτυσσόμενου κόσμου. Οι ευρωπαϊκές εκτιμήσεις συνεπάγονται συμμετοχή των ΗΠΑ τουλάχιστον 10 φορές μεγαλύτερη των προβλέψεων Ομπάμα.

    Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία που υφίσταται το κόστος προσαρμογής σε αυστηρότερη περιβαλλοντική νομοθεσία επικαλείται στρέβλωση του ανταγωνισμού προς όφελος των χωρών που δεν εφαρμόζουν αντίστοιχες πολιτικές. Στη λογική αυτή, η Γαλλία πρότεινε να εισπράττεται «δασμός άνθρακα» σε εισαγωγές από χώρες με χαμηλές προδιαγραφές προστασίας του περιβάλλοντος.

    Αυτό όμως είναι προστατευτισμός, αντιτείνουν Αγγλία και Σουηδία. Το αίνιγμα θα φωτισθεί στην Κοπεγχάγη, όπου είναι πιθανό να προκύψει μόνο πολιτική συμφωνία, εν αναμονή των αποφάσεων των ΗΠΑ.

    * Τέως πρόεδρος του Ινστιτούτου Διαρκούς Εκπαίδευσης. Εμπειρογνώμονας σε θέματα ενέργειας και περιβάλλοντος.

  • Μύθοι για τα βαρέα επαγγέλματα

    Σε κάθε περίπτωση που, είτε λόγω πιέσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης είτε λόγω εγχώριου ενδιαφέροντος, διαπιστώνεται ανάγκη παρεμβάσεων στο «ασφαλιστικό», ο περιορισμός του καταλόγου των υπαγομένων στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα εμφανίζεται ως μια από τις πρώτες προτεραιότητες.

    Είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες χώρες της Ενωσης δεν έχουν αντίστοιχο κατάλογο, αλλά μόνο ειδική συνταξιοδοτική προστασία για κάποιες λίγες κατηγορίες εργαζομένων. Η Ιταλία και η Αυστρία έχουν λίστα βαρέων και ανθυγιεινών ειδικοτήτων, η οποία όμως και στις δύο περιπτώσεις είναι πολύ φτωχότερη από τη δική μας.

    Είναι βέβαιο ότι το ενδιαφέρον για περιορισμό της λίστας δεν σχετίζεται με το αν η Ελλάδα έχει, έτσι όπως είναι σήμερα, προφίλ σύγχρονου, εξελιγμένου και οργανωμένου ευρωπαϊκού κράτους, αλλά με το οικονομικό κόστος που συνεπάγεται μια «υπέρμετρη» και «αδικαιολόγητη» συνταξιοδοτική υπερπροστασία που δεν συναντάται σε κανένα άλλο ευρωπαϊκό κράτος.

    Οι σκέψεις που παραθέτω θεωρώ ότι καταδεικνύουν μια εσφαλμένη προσέγγιση του θέματος, για την οποία ίσως έχουμε ευθύνη και εμείς οι Ελληνες, που, αν δεν την παραγάγαμε σίγουρα συμπορευθήκαμε, στην καλύτερη περίπτωση από άγνοια ή εσφαλμένη ενημέρωση και στη χειρότερη περίπτωση από τη συνήθη αδιαφορία.

    Από το έτος 1951, που ίσχυσε ο βασικός νόμος που διέπει τη λειτουργία του ΙΚΑ, έχει προβλεφθεί κάποιες κατηγορίες εργαζομένων, που απασχολούνται σε ιδιαίτερα βαριές και ανθυγιεινές εργασίες, να συνταξιοδοτούνται νωρίτερα από τους άλλους εργαζομένους. Υστερα από την πάροδο κάποιων ετών, από το έτος 1964, ίσχυσε ο Κανονισμός Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων, ο οποίος καθόρισε τις εργασίες και τις ειδικότητες που έπρεπε να έχουν την ιδιαίτερη μεταχείριση η οποία εκφραζόταν σε γενικές γραμμές με συνταξιοδότηση κατά 5 χρόνια νωρίτερα (στα αντίστοιχα ισχύοντα όρια ανδρών και γυναικών). Αντίτιμο, η υποχρέωση καταβολής πρόσθετης εισφοράς, η οποία εβάρυνε κατά κύριο λόγο τον ασφαλισμένο και δευτερευόντως τον εργοδότη.

    Ο κατάλογος των υπαγομένων στα βαρέα και ανθυγιεινά συν την παρόδω του χρόνου και μέχρι το 1988 εμπλουτίστηκε με αλλεπάλληλες εντάξεις νέων κατηγοριών. Εκτοτε και κατά περιόδους ανεφύετο θέμα αναμόρφωσης του καταλόγου των υπαγομένων στην ειδική προστασία των «βαρέων», κυρίως όταν διαπιστωνόταν ανάγκη περιορισμού των δαπανών της κοινωνικής ασφάλισης. Νομίζω ότι η αντιμετώπιση αυτή απέχει από την πραγματικότητα και από τα οικονομικά δεδομένα.

    Οπως επισημάνθηκε, οι εντασσόμενοι στα βαρέα καταβάλλουν εισφορές υψηλότερες από τους λοιπούς ασφαλισμένους. Συγκεκριμένα, στο σύστημα καταβάλλεται πρόσθετο ποσοστό 5,6% επί των αποδοχών, από το οποίο 3,45% βαρύνει τον εργαζόμενο και 2,15% βαρύνει τον εργοδότη. Αυτή η πρόσθετη εισφορά καλύπτει, ή εν πάση περιπτώσει θεσμοθετήθηκε για να καλύπτει, την κατά 5 έτη ενωρίτερα συνταξιοδότηση.

    Δεν υπάρχει καμία μελέτη η οποία να αποφαίνεται ή να αποδεικνύει ότι η πρόσθετη αυτή εισφορά υπολείπεται του «πρόσθετου» κόστους που δημιουργείται από την κατά 5 έτη ενωρίτερα συνταξιοδότηση. Πέραν αυτού όμως δεν υπάρχουν στοιχεία συγκεντρωτικά και επίσημα που να καταδεικνύουν τη διάρκεια συνταξιοδότησης (έτη ζωής μετά τη συνταξιοδότηση) όσων εργάστηκαν σε βαριές και ανθυγιεινές εργασίες και να τη συγκρίνουν με τη διάρκεια των λοιπών κοινών ασφαλισμένων. Κάποιες διάσπαρτες μελέτες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι οικοδόμοι, επί παραδείγματι, που υπάγονται στα βαρέα, έχουν χαμηλότερο προσδόκιμο ζωής απ' ό,τι οι κοινοί ασφαλισμένοι.

    Ακόμη και αν συνταξιοδοτούνται ενωρίτερα (αυτοί κατά 7 έτη), ο συνολικός χρόνος συνταξιοδότησης κατά πάσαν πιθανότητα δεν διαφέρει του μέσου χρόνου συνταξιοδότησης των λοιπών ασφαλισμένων. Που, βεβαίως, σημαίνει ότι αυτοί «κατέβαλαν» συνολικά περισσότερες ασφαλιστικές εισφορές από τους λοιπούς ασφαλισμένους, ενώ εισπράττουν ίδια ποσά συντάξεων.

    Από την άλλη πλευρά, με δεδομένο ότι στα βαρέα υπάγεται περίπου το 35% των ασφαλισμένων του ΙΚΑ και τελικά με το ειδικό καθεστώς συνταξιοδοτείται περίπου το 25%, όπου το πρώτο «εκατό» είναι και μεγαλύτερο από το δεύτερο, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μεγάλη κατηγορία εργαζομένων που καταβάλλουν για κάποια περίοδο εισφορές βαρέων χωρίς να αποκομίζουν συνταξιοδοτικά οφέλη.

    Η εξέλιξη της τεχνολογίας, ο εκσυγχρονισμός των συνθηκών απασχόλησης, η βελτίωση των συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας (έστω και αν δεν τηρείται σε πολλές περιπτώσεις το ισχύον θεσμικό πλαίσιο) αλλά και η εμφάνιση νέων εργασιών και ειδικοτήτων καθιστούν απαραίτητη την αναμόρφωση και επικαιροποίηση του καταλόγου υπαγομένων στα βαρέα και ανθυγιεινά. Αυτό όμως επ' ουδενί λόγω δεν πρέπει να σχετίζεται με μια λογική «οικονομικής διάσωσης» του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος.

    Την ειδική προστασία των βαρέων πρέπει να έχουν όσες κατηγορίες εργαζομένων τη δικαιούνται, με βάση τις σημερινές συνθήκες απασχόλησης, χωρίς προκαταλήψεις και αγκυλώσεις. Αν δε με βάση οικονομικές μελέτες προκύψει ότι ειδικά το σύστημα βαρέων είναι ελλειμματικό, κάτι που όπως φαίνεται δεν ισχύει, τότε πρέπει να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος κάλυψης της απαιτούμενης χρηματοδότησης. Αν, όπως είναι το πιθανότερο, δεν είναι ελλειμματικό ή εν πάση περιπτώσει περισσότερο ελλειμματικό από αυτό των κοινών ασφαλισμένων, τότε ας μην προτάσσεται ως αναγκαίο προαπαιτούμενο για την επιβίωση της κοινωνικής ασφάλισης.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Οικονομία της έντυπης έκδοσης
Φορολογικό
Τα 10 σχέδια αλλαγών στη φορολογία
Σκέψεις να αυξηθούν και οι προκαταβολές των φόρων
Κρατικά ομόλογα
Ερμαια κερδοσκόπων τα ελληνικά ομόλογα
Οικονομικό επιτελείο
Κρατικές τράπεζες, «πυλώνες» της οικονομίας
Προϋπολογισμός
Και οι συντάξεις στο μικροσκόπιο
Φορολογία
Σχέδιο να προεισπραχθούν φόροι από ακίνητα
Δάνεια
Μόνο για μικρομεσαίες επιχειρήσεις η ρύθμιση τραπεζικών δανείων
"Κόλπο" με ομόλογα
Φάμπρικα φοροκλοπής από ασφαλιστικούς φορείς
Πώς τα ομόλογα ταξιδεύουν με διαδικασίες εξπρές στο εξωτερικό
Ασφαλιστικά Ταμεία
Τα ταμεία μας μέτρησαν ισχνά κέρδη από το ράλι
Διεθνή
Ιράκ: Ηρθαν οι Αραβες!
Ο ισπανικός δρόμος για την έξοδο από το τούνελ
Θαμπή φέτος η λάμψη των εορταστικών ημερών
Τσάβες κατά τραπεζικών
Τουρισμός
Πάρτι προσφορών για ταξίδια στο εξωτερικό
Εδώ οι τιμές μένουν υψηλές
Συνέντευξη: Θάνος Παπαχρήστου
Στην ούγια γράφει ελληνική επιτυχία
Επιτροπή Ανταγωνισμού
Τα 4 μέτωπα της Επιτροπής Ανταγωνισμού
Αυτεπάγγελτη η... παρέμβαση πλέον
Ετήσια έκθεση της κυβέρνησης
Πρόχειρο λίφτινγκ στο Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων
Φοροδιαφυγή
Η μεγάλη μάχη θα δοθεί κατά της φοροδιαφυγής
Φορολογία ακινήτων
Το ηλεκτρονικό χάος του Ε9 και του ΕΤΑΚ
Πότε θα έρθει η λυπητερή
Εκθεση Κομισιόν
Ο άνεργος εδώ ρίχνεται στον Καιάδα
Πληρώνουμε ακριβά τις επιπτώσεις της κρίσης
Περιβάλλον & Οικονομία
Πράσινη ανάπτυξη με ψίχουλα
Μικρό καλάθι
Συνέντευξη: Ντιντιέ Πεντελμάς
Αισιόδοξος για το 2010
Σοκολατοποιία ΙΟΝ
Γλυκιά και ελληνική
Αγορά αλκοολούχων ποτών
Συρρικνώθηκε ο τζίρος από το αλκοόλ
Τράπεζες
Τα σχέδια της νέας Εθνικής
Στόχος η εξυγίανση
ΟΠΑΠ - Neurosoft
4 ερωτηματικά για μία σύμβαση με τον ΟΠΑΠ
Αερομεταφορές
«Αερομαχία εδάφους»
Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
Αυτό το εμιράτο ποιος θα το σώσει;
Επενδύει με σύνεση το Αμπου Ντάμπι
Οικονομική κρίση
Το «πάρτι των επιζώντων»
Κλυδωνισμοί που έφεραν ρίγη ανατριχίλας
Διεθνείς αγορές
Παράλογες, αλλά πολύ σκληρές για να πεθάνουν
Συνεχίζει πτωτικά
Ζητείται φερεγγυότητα
Μεγαλώνει η φούσκα
Το τελευταίο καταφύγιο
Μεγάλες προσδοκίες
Χρηματιστήριο Αθηνών
Οι τραπεζικές έκαναν και πάλι τη διαφορά
Υπερκέρδη για ξένους στο άψε - σβήσε
Απειλούνται κρίσιμες στηρίξεις
Άλλες ειδήσεις
Σύντομα
Ο Θ. Καρατζάς και τα ντιλ που δεν έγιναν