Έντυπη Έκδοση

Αποκάλυψη τώρα!

Η εκπληκτική, βραβευμένη με την Αργυρή Αρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου, ταινία «Το άλογο του Τορίνο», του Ούγγρου Μπελα Ταρ, αρχίζει από σήμερα να προβάλλεται στις αίθουσες μαζί με άλλες οκτώ ταινίες:

Μια αλληγορία πάνω στη ζωή και το θάνατο είναι το εξαιρετικό ασπρόμαυρο «Το άλογο του Τορίνο» Μια αλληγορία πάνω στη ζωή και το θάνατο είναι το εξαιρετικό ασπρόμαυρο «Το άλογο του Τορίνο» «Παράνομη», κοινωνικό δράμα του Βέλγου Ολιβιέ Μασέ-Ντεπάς, «Potiche», κωμωδία του Γάλλου Φρανσουά Οζόν, «Hanna», περιπέτεια φαντασίας του Τζο Ράιτ, «Κόκκινος ουρανός», ελληνική ταινία της Λάγιας Γιούργου, «Ρίο», καρτούν του Κάρλος Σαλτάνια, «Πεθαίνοντας για την αλήθεια», ελληνικό ντοκιμαντέρ του Νίκου Μεγγρέλη, «Δυο-τρία πράγματα που ξέρω γι' αυτούς», γαλλικό ντοκιμαντέρ του Εμανουέλ Λοράν και «Sucker Punch», περιπέτεια του Ζακ Σνάιντερ.

Το άλογο του Τορίνο

The Turin Horse/Α Torinoi lo. Ουγγαρία, 2011. Μαυρόασπρη. Σκηνοθεσία-Σενάριο: Μπέλα Ταρ. Ηθοποιοί: Γιάνος Τέρσι, Ερικα Μποκ, Μιχάλι Κόρμος. 146'

*****½

Ενας αμαξάς, η κόρη του και το άλογό τους προσπαθούν να επιβιώσουν σ' έναν κόσμο στα πρόθυρα μιας νέας Αποκάλυψης, σε μια συγκλονιστική αλληγορία πάνω στη ζωή και το θάνατο - Αργυρή Αρκτος στο Βερολίνο.

Υστερα από μια εισαγωγή, όπου πληροφορούμαστε το λίγο γνωστό επεισόδιο με τον Νίτσε, στο Τορίνο το 1889 (μπήκε ανάμεσα σ' ένα άλογο και τον αμαξά που το μαστίγωνε βάναυσα, αγκάλιασε το άλογο κι ύστερα έπεσε λιπόθυμος), ο Ούγγρος σκηνοθέτης Μπέλα Ταρ («Satantango») βάζει το ερώτημα: Τι απέγινε το άλογο; Για να μας αφηγηθεί τη δική του ιστορία σε μια συγκλονιστική ταινία.

Η ταινία καταγράφει τη ζωή του ανάπηρου (έχει χάσει το ένα του χέρι) αμαξά, της κόρης του και του αλόγου τους, στη μισοεγκαταλειμμένη φάρμα τους, σ' ένα έρημο τοπίο. Εξι μέρες ζωής, χωρίς καμιά αλλαγή, με τον αμαξά να επιστρέφει από τη δουλειά, την κόρη του να τον ντύνει και να τον ξεντύνει, να βράζει τις δυο πατάτες που είναι το μοναδικό φαγητό τους, να τρώνε σιωπηλά κι ύστερα να κοιμούνται. Με τον αέρα να σφυρίζει αδιάκοπα και, αργότερα, να μετατρέπεται σε θύελλα, άλλοτε με την κόρη και άλλοτε με τον πατέρα να κάθονται ανέκφραστοι μπροστά στο μοναδικό παράθυρο και να κοιτάνε έξω, ώς την έκτη και τελευταία μέρα που, όλοι κουρασμένοι, άνθρωποι και άλογο, περιμένουν υπομονετικά το θάνατο. Ενα μικρό διάλειμμα με έναν άντρα (έμμεση αναφορά στον Νίτσε) που, στη διάρκεια της θύελλας σταματά στην καλύβα τους για ν' αγοράσει αλκοόλ και με μια ομάδα Τσιγγάνων να τους απειλεί, τονίζει τη μεταφυσική πλευρά της ταινίας, φέρνοντας στο νου παρόμοια «διαλείμματα» στις «Αρμονίες του Werckmeister».

Ο Μπέλα Ταρ έφτιαξε ένα φιλοσοφικό και μεταφυσικό σχόλιο πάνω στον άνθρωπο και τη μοίρα του, αλλά και μιαν αναμενόμενη τελεσίδικη Αποκάλυψη. Με μια μινιμαλιστική σκηνοθεσία, με μια ηθελημένα μονότονη μουσική, συνθέτει, με τη βοήθεια της μαυρόασπρης φωτογραφίας του Φρεντ Κέλεμεν, εικαστικά έξοχες εικόνες, που μοιάζουν με πίνακες του Edvard Munch.

Παράνομη

Illegal. Βέλγιο, 2010. Σκηνοθεσία-σενάριο: Ολιβιέ Μασέ-Ντεπάς. Ηθοποιοί: Αν Κεζάνς, Εσέ Λόσον, Γκαμπριέλα Περέζ, Αλεξάντρ Κοντσάροβ. 95'

***

Η μικρή οδύσσεια μιας Ρωσίδας μετανάστριας που περνά μια σειρά φριχτών, σαδιστικών δοκιμασιών, στην προσπάθειά της να μην απελαθεί από το Βέλγιο. Εξαιρετική ερμηνεία από την Αν Κεζάνς.

Τη φριχτή κατάσταση των μεταναστών, που αγωνίζονται με κάθε τρόπο να παραμείνουν στη χώρα της επιλογής τους, εμπνευσμένη από αμέτρητες αληθινές ιστορίες, παρουσιάζει στη συγκινητική ταινία του ο Βέλγος Ολιβιέ Μασέ-Ντεπάς. Από τις πρώτες κιόλας σκηνές, με τη Ρωσίδα Τάνια να καίει τα δάχτυλά της μ' ένα σίδερο για να απαλείψει κάθε τρόπο αναγνώρισης, παίρνουμε μια πρώτη δόση της απελπιστικής κατάστασης των μεταναστών στις ευρωπαϊκές χώρες. Στη συνέχεια, στις φυλακές γυναικόπαιδων μεταναστών, η Τάνια θα υποστεί την απάνθρωπη συμπεριφορά και την αφόρητη γραφειοκρατία δεσμοφυλάκων και αστυνομικών, που προσπαθούν με σαδιστικούς τρόπους να την απελάσουν. Παράλληλα, προσπαθεί να πείσει τον ανήλικο γιο της, που μένει στο σπίτι φίλης της, να αποφύγει τον Ρώσο μαφιόζο που θέλει να τον εκμεταλλευτεί.

Με την κάμερα συχνά στο χέρι, να ακολουθεί τα πρόσωπα από κοντά στον κλειστό χώρο των φυλακών, με ένα σπασμωδικό μοντάζ, για να δημιουργεί την εφιαλτική ατμόσφαιρα, ο Μασέ-Ντεπάς έφτιαξε μια συγκλονιστική ταινία-ντοκουμέντο, ταυτόχρονα ψυχολογικό θρίλερ, που μου θύμισε την κλασική ταινία του είδους «Σάρκες χωρίς ψυχή» (Caged) του Τζον Κρόμγουελ. Στα συν της, η εκπληκτική ερμηνεία της Αν Κεζάνς.

Potiche

Γαλλία, 2010. Σκηνοθεσία: Φρανσουά Οζόν. Σενάριο: Πιερ Μπαριγιέ & Ζαν-Πιερ Γκρεντί. Ηθοποιοί: Κατρίν Ντενέβ, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Φαμπρίς Λουκινί. 103'

***

Διασκεδαστική, κάπως τρελή, κωμωδία, ταυτόχρονα φεμινιστικό σχόλιο, με την Κατρίν Ντενέβ απολαυστική στο ρόλο μιας καταπιεσμένης γυναίκας που τελικά απελευθερώνεται.

Για μια ακόμη φορά, μετά τις «8 γυναίκες», ο Γάλλος Φρανσουά Οζόν στρέφεται στο θέατρο για την ταινία Potiche (βάζο/γλάστρα) για να φτιάξει ένα απολαυστικό κωμικό βουλεβάρτο, με κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις.

Τοποθετημένη το 1977, στη Γαλλία του Ζισκάρ ντ' Εστέν, η ταινία κάνει ένα σχόλιο για τη θέση της γυναίκας σε μια μεταβατική περίοδο και την προσπάθειά της να ξεφύγει από την καθορισμένη κοινωνική θέση της. Η Σουζάν, δέσμια στο «παλάτι» του μεσαιωνικών αρχών εργοστασιάρχη συζύγου της (Φαμπρίς Λουκινί), περνά τις ώρες της είτε στην κουζίνα είτε κάνοντας τζόκινγκ. Ωσπου μια απεργία στο εργοστάσιο και μια ομηρία του συζύγου, που του προκαλεί έμφραγμα, την αναγκάζουν να πάρει στα χέρια της τα ηνία του εργοστασίου για να αποδειχθεί, με τη βοήθεια του αριστερού, οπορτουνιστή δημάρχου της πόλης (Ζεράρ Ντεπαρντιέ) πολύ καλύτερη και συνεννοήσιμη από τον άπιστο σύζυγο. Τελικά, όταν ο σύζυγος επιστρέφει, η Σουζάν στρέφεται στην πολιτική, με έναν χιουμοριστικό προεκλογικό αγώνα που θυμίζει εκείνον της Σεγκολέν Ρουαγιάλ.

Με άνεση και σιγουριά, με φωτογραφία στην οποία κυριαρχούν τα φωτεινά παστέλ χρώματα, ο Οζόν αναπτύσσει με δεξιοτεχνία τις διάφορες καταστάσεις και δίνει το σωστό ρυθμό στην κωμωδία του, που συχνά αγγίζει τα όρια της κωμωδίας «σκρούμπολ». Ταυτόχρονα της δίνει ξεχωριστή ζωντάνια, που ένα μεγάλο μέρος της οφείλεται στην όλο φρεσκάδα και ενθουσιασμό ερμηνεία τής πάντα ελκυστικής, παρά τα 67 της χρόνια, Κατρίν Ντενέβ.

Hanna

ΗΠΑ, 2011. Σκηνοθεσία: Τζο Ράιτ. Σενάριο: Σεθ Λόκχεντ, Ντέιβιντ Φαρ. Ηθοποιοί: Σίρσα Ρόναν, Ερίκ Μπάνα, Κέιτ Μπλάνσετ. 110'

** ½

Ενα 16χρονο κορίτσι με υπερφυσικές σωματικές δυνάμεις συγκρούεται με μια αδίστακτη ειδική πράκτορα σ' ένα με σωστό ρυθμό και εντυπωσιακές εικόνες, θρίλερ δράσης.

Ανάμεσα στο παραμύθι και τη σύγχρονη (με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας) περιπέτεια κινείται η ταινία του Τζο Ράιτ («Εξιλέωση», «Περηφάνια και προκατάληψη»). Η γνωστή μας από την «Εξιλέωση», 16χρονη Σίρσα Ρόναν, ερμηνεύει τη Χάνα, ένα πολύγλωσσο και με υπερφυσικές δυνάμεις κορίτσι, μεγαλωμένο από τον πατέρα του σε μια έρημη, παγωμένη περιοχή. Κάποτε θα επιστρέψει στον «πολιτισμό» για να συγκρουστεί, σε διάφορες ηπείρους, με πράκτορες και δολοφόνους, με επικεφαλής τους μια αδίστακτη πρακτόρισσα της CIA (Κέιτ Μπλάνσετ).

Ο Ράιτ έδωσε μια εντυπωσιακά όμορφη μορφή στην ταινία του, ενώ παράλληλα προσπάθησε να δώσει στο θρίλερ του τη μορφή ενός σύγχρονου παραμυθιού, με τη Χάνα να ενηλικιώνεται με ένα παράξενο, αν και κινηματογραφικά αρκετά συναρπαστικό (με θαυμάσια μουσική υπόκρουση από τους Chemical Brothers) τρόπο.

Κόκκινος ουρανός

Ελλάδα, 2011. Σκηνοθεσία-σενάριο: Λάγια Γιούργου. Ηθοποιοί: Αποστόλης Τότσικας, Ορφέας Αυγουστίδης, Pilha Viitala, Ευσταθία Τσαπαρέλη. 105'

**

Η φιλία ανάμεσα σε δύο άντρες κινδυνεύει εξαιτίας μιας γυναίκας σε μια άνιση ταινία.

Ενα ερωτικό τρίγωνο, α λα «Ζιλ και Τζιμ», είναι στο επίκεντρο της νέας ταινίας της Γιούργου («Λιούμπη»). Ο Αρης και ο Στέλιος (ικανοποιητικοί οι Τότσικας και Αυγουστίδης) στήνουν ένα θερμοκήπιο μπανάνας σε απομακρυσμένη περιοχή της Κρήτης. Εκεί θα φτάσει η Κόρντοβα (άτονη στο ρόλο η Pilha Viitala), μια Γερμανίδα τουρίστρια, που θα ανατρέψει την ηρεμία τους και θα βάλει σε δοκιμασία τη φιλία τους.

Η συνηθισμένη, με προβλέψιμες καταστάσεις ιστορία, με κάποιες κοινωνικές αναφορές και με υποβόσκουσα ομοφυλοφιλία, με μερικά όμορφα στημένα πλάνα, δοσμένη με απλό, συχνά επίπεδο, χωρίς συγκεκριμένο ρυθμό στιλ, με «κοιλιές» στη μέση, με ένα φινάλε με βροχή από ψάρια, εμπνευσμένο από τη «Μανόλια» (εκεί έβρεχε βατράχια) και πολλές αξιέπαινες προθέσεις, δεν αρκούν για να ανανεώσουν τον ελληνικό κινηματογράφο. Παρόμοια ιστορία, με πιο ξεκάθαρη κοινωνικοπολιτική τοποθέτηση και καλύτερο ρυθμό, είχε αφηγηθεί στη «Ρεβάνς» ο Νίκος Βεργίτσης.

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

ΡΙΟ (Rio). ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Κάρλος Σαλτάνια. Σενάριο: Ντον Ράιτμερ. Με τις φωνές των: Τζέσε Αϊζενμπεργκ, Αν Χάθαγουεϊ, Τζέιμι Φοξ. 96'

*** Απολαυστικό, με ωραία σχέδια και έξυπνες καταστάσεις, καρτούν (γυρισμένο σε 3-D), με πρωταγωνιστή ένα σπάνιο στο είδος του παπαγάλο από τη Μινεσότα, που όταν μαθαίνει πως υπάρχει κι άλλο παρόμοιο παπαγαλάκι (γένους θηλυκού) στο Ρίο, ξεκινά για τη Βραζιλία, για να μπλέξει σε μια επικίνδυνη περιπέτεια.

ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Ελλάδα, 2011. Σκηνοθεσία: Νίκος Μεγγρέλης. Σενάριο: Νίκος Μεγγρέλης, Νίκος Πολίτης. Μοντάζ: Χριστόφορος Λάζαρης. Μουσική: Νίκολα Πιοβάνι. 75'

** ½ Αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ, που μέσα από διάφορα συγκλονιστικά παραδείγματα αφηγείται τις εν ψυχρώ δολοφονίες δημοσιογράφων που εργάζονται στις εμπόλεμες ζώνες (ιδιαίτερα στο Ιράκ), από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και άλλων χωρών, με στόχο να αποκρύψουν την αλήθεια. Εγκλήματα πολέμου που μέχρι σήμερα παραμένουν ατιμώρητα. ΔΥΟ - ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΓΙ' ΑΥΤΟΥΣ (Deux de la Vague). Γαλλία, 2010. Σκηνοθεσία: Εμανουέλ Λοράν. Σενάριο και αφήγηση: Αντουάν ντε Μπεκ. 91'

** ½ Πολύ ενδιαφέρον γαλλικό ντοκιμαντέρ για την ταραχώδη φιλία ανάμεσα στον Γκοντάρ και τον Τριφό, γραμμένο από έναν από τους κριτικούς του περιοδικού «Καγιέ ντι σινεμά». Μια άλλη εικόνα της Νουβέλ Βαγκ μέσα από αρχειακές συνεντεύξεις, αποσπάσματα από ταινίες και άλλο υλικό, με την ηθοποιό Ιζίλντ Λε Μπεσκό να διαβάζει αποσπάσματα από παλιά περιοδικά.

SUCKER PUNCH. ΗΠΑ, 2011. Σκηνοθεσία: Ζακ Σνάιντερ. Σενάριο: Στιβ Σιμπούγια, Ζακ Σνάιντερ. Ηθοποιοί: Εμιλι Μπράουνινγκ, Αμπι Κόρνις, Τζένα Μαλόουν, Κάρλα Γκουτζίνο, Σκοτ Γκλεν. 110'

* Για να ξεφύγει από τη σκληρή πραγματικότητα του ασύλου/φυλακής, όπου την έκλεισε ένας κακός πατριός, η νεαρή Baby Doll καταφεύγει σε μια άλλη διάσταση, με στόχο να δραπετεύσει μαζί με τις άλλες τρόφιμους. Περιπέτεια φαντασίας, με γρήγορο ρυθμό, ανάμεσα στα κόμικς και τα βιντεο-γκέιμ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Κριτική κινηματογράφου
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχαιολογία
Ωδή στην ελληνικότητα της Μακεδονίας
Τετ α τετ με τον Χρυσό Αιώνα
Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης
190 συγγραφείς και νέοι σύμμαχοι
Λογοτεχνία
Η πρώτη και η τελευταία λέξη του Β. Αλεξάκη
Κόμικς
Σέξπιρ με στιλ μάνγκα
Νέες ταινίες
Αποκάλυψη τώρα!
Θέατρο
Υστερόγραφο από τον Δημήτρη Μαρωνίτη
Τηλεόραση
Ψηφιακός κάμπος
Προσλήψεις συμβασιούχων, επανακοστολόγηση προγραμμάτων