Έντυπη Έκδοση

Νερό

Το Νερό είναι ένα αφήγημα-μονόλογος. Ο μονόλογος ενός μοναχικού ανθρώπου παραδομένου στις εμμονές και στις επίφοβες φαντασιώσεις του. Εγκλειστου σε έναν χώρο-κόσμο, στις περιορισμένες διαστάσεις του οποίου όλα όσα συμβαίνουν αποκτούν απρόβλεπτες και επικίνδυνες, για την πνευματική του ισορροπία και τη σωματική του ακεραιότητα, διαστάσεις.*

[...] Αλλο αν και πάλι με νερά δοκίμασαν να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους, πλην όμως με άλλους τρόπους μάλλον άτεχνους, χωρίς εκείνο το μυστήριο του χεριού που, σαν κομμένο από το σώμα του, αθέατο καιροφυλακτούσε την κατάλληλη στιγμή για να τραβήξει του Νιαγάρα τη λαβή. Τώρα ήταν δύσκολο να με ξαφνιάσουν επειδή δεν έβρισκαν τον τρόπο να το κάνουν με το καζανάκι χαλασμένο εκεί στο πάτωμα, με μόνο υπολείμματα νερού στον πάτο του κι ό,τι έβρισκαν μπορεί να μ' ενοχλούσε αλλά δεν με φόβιζε όπως άλλοτε και το σπουδαιότερο δεν με ξάφνιαζε, αναπάντεχα ν' ακούω κάτι απρόσμενο και να ταράζομαι. Οπως αυτή από κάτω που την άκουγα να πλένεται όρθια στο μπάνιο της, γιατί ο ήχος τού νερού είναι διαφορετικός στην όρθια στάση και άλλος εντελώς όταν κανείς γεμίζει πρώτα τη μπανιέρα· αλλά δεν μ' ένοιαζε καθόλου ο ήχος τού νερού με πίεση έτσι που χυνότανε διαρκώς και με διακοπές, που η πείρα μου έλεγε ότι θα έπρεπε να οφείλονται στην αλλαγή των στάσεων του σώματός της κάτω από το νερό και στων χεριών της τις διαρκείς παρεμβολές όπως πλενόταν. Που εξάλλου δεν την ένοιαζε αν την άκουγα και ούτε την ενδιέφερε το γεγονός ότι τη φανταζόμουν έτσι ολόγυμνη να πλένεται σε απόσταση από μένα τεσσάρων ή έξι μέτρων το πολύ· απεναντίας το ήθελε όπως φαίνεται να τη φαντάζομαι και φρόντιζε να μου εξάπτει με τον τρόπο της τη φαντασία, μιλώντας μάλλον δυνατά, ώστε η φωνή της να υπερβαίνει το νερό. Βέβαια στον άντρα της μιλώντας, που δεν θα πρέπει να βρισκόταν μακριά επειδή τον άκουγα κι αυτόν ευδιάκριτα να λέει όσα της έλεγε, αλλά είμαι βέβαιος ότι αποτεινόταν και σε μένα έτσι που έσερνε με λίγωμα τα λόγια της και ας μίλαγε για πράγματα αδιάφορα εντελώς, μα με ύφος σαν προκλητικό, σαν χάιδεμα με έφτανε η φωνή της· τόσο που δεν θα ήταν ψέματα να πω ότι για μία στιγμή ερεθίστηκα. Οχι κανονικά, αλλά ένα ρίγος όσο να 'ναι με διαπέρασε, μπορεί επειδή δεν μου ήταν άγνωστη εντελώς, την είχα δει δύο τρεις, ίσως και περισσότερες φορές, ώστε είχα εικόνα του καλλίγραμμου κορμιού της, ιδίως του πλούσιου στήθους της και του προσώπου της που αν το έβαφε λιγότερο ίσως και να ήταν όμορφο ή εν πάση περιπτώσει ομορφότερο επειδή κι έτσι βαμμένο μου άρεσε. Είχε σαν κάτι το έκφυλο στο βλέμμα της και μία φορά την ονειρεύτηκα σ' ένα όνειρο περίεργο· να είμαστε λέει σ' έναν θάλαμο τηλεφωνικό του ΟΤΕ, που πια δεν έχει τέτοιους, τους κατάργησαν, απ' τους παλιούς, κι έτσι όρθιοι, ίσα που χωράγαμε και οι δύο μαζί, αμίλητοι εντελώς να χαϊδευόμαστε ανασαίνοντας βαριά και αδιαφορώντας για τους άλλους που περίμεναν σειρά για τηλεφώνημα και που έκπληκτοι μας έβλεπαν να κάνουμε όπως είπα, ώσπου εγώ...

Εξάλλου, τώρα που το σκέφτομαι, εγώ με τους θαλάμους είχα κι ένα προηγούμενο και ίσως γι' αυτό εξελίχτηκε το όνειρό μου εκεί. Και λέγοντας προηγούμενο εννοώ τις άπειρες φορές που όποτε συναντούσα εγώ στον δρόμο μου άδειο θάλαμο, ιδίως σε όχι πολυσύχναστα σημεία της γειτονιάς και είχα την κατάλληλη διάθεση ή τελοσπάντων ένιωθα την ανάγκη κάπου να μιλήσω, κλεινόμουν για ώρα μέσα παριστάνοντας ότι τηλεφωνώ· μιλώντας στον εαυτό μου τόσο τρυφερά που με μαλάκωνε ο τόνος τής φωνής μου όπως την άκουγα στο ακουστικό να μου μιλάει. Και μάλιστα ήτανε στιγμές που τόσο με παρέσερνε η συζήτηση, τόσο ζεστά με τύλιγαν τα λόγια μου και βυθιζόμουν, ώστε δεν έβλεπα αυτούς που έξω περίμεναν, με αδημονία μπορεί, για ένα τηλεφώνημα. Και ήταν φορές που μου χτυπούσανε την πόρτα με το κέρμα όπως το κράταγαν για να τηλεφωνήσουν ή μου φώναζαν, με ευγένεια ή και θυμωμένοι ακόμα, όταν αργούσα περισσότερο από το κανονικό, κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνω, ότι «τελειώνετε καμιά φορά». Ως την ημέρα εκείνη που μου χτύπησαν και ανοίγοντας την πόρτα μία γυναίκα, ίσως χαμογελώντας κιόλας σαν ειρωνικά, με ρώτησε, μπροστά μου εκεί, στην πόρτα που κρατούσε ολάνοιχτη, αν το έφτιαξαν γιατί πριν από λίγο που δοκίμασε αυτή ήταν χαλασμένο. Αυτό ήταν που με τάραξε και σαν ντροπή να με ξυπνούσε από έναν λήθαργο κοκκίνισα, έβαλα το ακουστικό στη θέση του και βγαίνοντας της είπα με φωνή που μόλις ακουγότανε από την ταραχή μου ότι «τι λέτε, να μιλούσα μόνος μου τόση ώρα;» κι έτσι εξαφανίστηκα, επειδή δεν ήθελα να καταλάβει αυτή ότι ναι. *

*Προδημοσίευση από το πεζογράφημα, του Κ.Γ.Παπαγεωργίου, Νερό, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Κέδρος στις 11 Απριλίου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Σχετικά θέματα: Προδημοσίευση
...Ιούς, Μανιούς, ίσως και Aqua Marina
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Λογοτεχνία
Αλύτρωτες ψυχές
Πάλι για το θαύμα τής Λούλας Αναγνωστάκη
Από τις 4:00 στις 6:00
Θυμώνω εύκολα και τραγουδώ...
Αξίζει μεγαλύτερη προσοχή
Αφανής Αναγνώστης
Δυο-τρία πράγματα που έμαθα γι' αυτή
Κριτική βιβλίου
Η βελόνα και το πηγάδι
Το κλεμμένο παιδί
Μία Καρυάτις στο Δεκέμβρη του '44
Δεσποινίς ετών 60 με τα... τυχερά της
Η Αφρική του Μοράβια
Αποφεύγοντας την ομοιογενοποίηση του κειμένου
Με θέα το Σύμπαν
Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος;
Λαογραφίες, λαϊκοί πολιτισμοί, ταυτότητες
Προδημοσίευση
...Ιούς, Μανιούς, ίσως και Aqua Marina
Νερό
Άλλες ειδήσεις
Θεατρικό δρώμενο
22η έκθεση βιβλίου
Πολωνός ελαιοχρωματιστής
Περιοδικά
Ποντάρω μονάχα στο ακατόρθωτο