Έντυπη Έκδοση

Ενα βιβλίο για τις προδομένες γυναίκες

Οδηγός επιβίωσης μετά τον χωρισμό

Μαριέττα Πεπελάση

Εξομολογήσεις προδομένων γυναικών

εκδόσεις Καστανιώτη, σ. 92, ευρώ 10

Η Μαριέττα Πεπελάση είναι ποιήτρια και ψυχολόγος. Σε αυτό το βιβλίο τσέπης θα βρουν όλοι οι προδομένοι και πονεμένοι του κόσμου τούτου παρηγοριά, αφού μέσα από τις αφηγήσεις των παρατημένων-χωρισμένων-ματαιωμένων-σπαραγμένων γυναικών μιλάει ένας αόρατος δάσκαλος σοφίας, σαν αυτούς που συναντάς λέει στο Θιβέτ ή στην κορυφή του Αθωνα, τον Δεκαπενταύγουστο, στη γιορτή της Παναγίας. Γιατί αυτό που διακρίνει τις επαγγελματικές συμβουλές της Μαριέττας Πεπελάση από ανάλογα κείμενα διακεκριμένων ψυχολόγων είναι ακριβώς αυτή η πίστη σε μια Ανώτερη Δύναμη, σε μια αδιόρατη Λογική και Τάξη, που διέπει το Σύμπαν - ως εκ τούτου και τις σύντομες ζωές μας. Πολλές από τις προδομένες γυναίκες που κατέφυγαν στον γραφείο της, επικαλούνται το Θείο και παραδίδονται στη θαλπωρή Του. Αλλες περιγράφουν και μεταφέρουν στον αναγνώστη κατευθυνόμενους διαλογισμούς και τεχνικές χαλάρωσης της ψυχής και του σώματος. Αυτή η έλλειψη άκρατου ρασιοναλισμού αναιρεί την επαγγελματική ιδιότητα της ψυχολόγου, που συμβουλεύει και κρατάει τις επιβεβλημένες αποστάσεις από τις πάσχουσες, δεδομένου ότι η αφηγηματική φωνή μιλάει εξ ονόματος όλων, με λογοτεχνικές μάλιστα αξιώσεις υψηλού βεληνεκούς, αφηγηματική δεξιότητα και λακωνική συμπύκνωση λόγου, που μετατρέπει κάποιες φράσεις σε εύστοχα γνωμικά. Μιλάει η Αννα: Ο καθένας μπαίνει σε μια σχέση αγάπης για τη χαρά που ελπίζει να βρει μέσα σ' αυτή (σ. 44). Η Ολγα εξομολογείται: Είμαι μια παρθένα παντρεμένη πολλά χρόνια (σ. 33). Ο τέως σύντροφός της την κατηγόρησε: Δεν έχει μα, ήσουν μια ιερή αγελάδα που μόνο έδινε. Κι εκείνη εξακριβώνει: Σε κούρασε αυτό (σ. 31). Η Αναστασία διαπιστώνει: Η ζωή μας είναι πολύ σύντομη, ένας κόκκος άμμου στο σύμπαν, για να την ξοδέψουμε σε υποθήκες του παρελθόντος. Το παρόν είναι η υπόσχεση της ζωής (σ. 88). Και καταλήγει η αναστημένη Αναστασία: Ρέει η ενέργεια της ελευθερίας και της αγάπης. Εγινα η μήτρα του εαυτού μου. Βγαίνω στον δρόμο δίχως αλυσίδες, με τα φτερά ανοιχτά, να ζυγίσω το πέταγμά μου στον ουρανό (σ. 90).

Ενα πολυπρισματικό, πολύχρωμο, ιριδίζον διαμάντι, που κάθε πλευρά του αντανακλά τον πόνο και τη χαρά της ζωής μιας άλλης ύπαρξης. Ολες όμως αυτές οι πονεμένες συναπαρτίζουν ένα και μόνο Αρχέτυπο Θηλυκό, αδιαίρετο και ομοούσιο. Η Μεγάλη Θεά ατενίζει από τον θρόνο της το τρομαγμένο αρσενικό και του στέλνει τα βέλη της αγάπης της, της αμέριστης αποδοχής και του Ερωτά της. Κάτω από το κείμενο διακρίνει ο υποψιασμένος αναγνώστης μιαν σαφή υπολανθάνουσα θεωρία: ότι όλοι δηλαδή - ανεξαρτήτως φύλου - είμαστε μικρομέγαλα παιδιά που αναζητούν να ικανοποιήσουν πρωτίστως τις ατομικές ανάγκες τους εν αγνοία κι ερήμην του συντρόφου τους. Δεν ξοδεύουν χρόνο να κοιτάξουν τον άλλον εκ του σύνεγγυς και να αναζητήσουν τις δικές του ανάγκες και τους πιθανούς τρόπους ικανοποίησής του. Στήνουμε μάλλον είδωλα των άλλων και τα χαλνούμε -όπως τα κακομαθημένα παιδιά καταστρέφουν τα παιχνίδια τους- όταν ο άλλος, ο σύντροφος, ο σύζυγος, ο εραστής, ο συνάδελφος, ο σύνευνος, ο ομοτράπεζος, πάψει για μόλις μια στιγμή να ικανοποιεί ή να συναινεί στην ικανοποίηση των δικών μας αναγκών. Τότε γινόμαστε θηρία ανήμερα και κατασπαράζουμε τον ατυχή εκείνον που είχε την αφηρημάδα να μη μας αντέξει για μια τόση δα στιγμούλα. Η Αγαύη κυριευμένη από διονυσιακή μανία διαμελίζει και παλουκώνει τον αγαπημένο της γιο, συνεπικουρούμενη από τις αδελφές της και θείες του ατυχούς νεαρού βασιλέα. Στις Βάκχες του, ο Ευριπίδης ανιχνεύει τα δυσήλια ερέβη της ανθρώπινης ύπαρξης, εκεί όπου η Λογική δεν βρίσκει δρόμο και κάθε προσπάθεια συμφιλίωσης πέφτει στο κενό. Η Μαριέττα Πεπελάση προτρέπει τον αναγνώστη να δει και να αποδεχτεί το σκοτάδι εντός του, να θεωρήσει δεδομένη την ιερότητά του, να το φωτίσει με την αγάπη και τη συγχώρεση, να το νανουρίσει στην αγκαλιά της Μεγάλης Μητέρας Θεάς μέχρι το ανέσπερο φως του Ηλιου του Πνευματικού να το καταυγάσει μεταλλάσσοντάς το σε γλαυκόφως γαληνό. Αποδεσμεύοντας τους άλλους από τη μνησικακία μας, δίνουμε τον ζωτικό χώρο και χρόνο στον εαυτό μας να καταδυθεί εντός του, να αγαπηθεί και ν' αγαπήσει τους άλλους. Μετά όλα είναι απλά. Η αδιάκοπη ροή θετικής ενέργειας στο Σύμπαν θα μας παρασύρει και θα μας οδηγήσει εκεί όπου είναι επιθυμητό να είμαστε. Εκεί όπου βασιλεύουν η Αφθονία, η Υγεία, η Χαρά, ο Ερωτας και η άνευ όρων και ορίων αγάπη. Μόνο που μέχρι εκεί ο δρόμος είναι μακρύς. Οπως λέει η ψυχολόγος μέσα από το προσωπείο της Λενιώς: Καθώς μαθαίνω μέσα από το βάσανο και τον κάματο ν' αγαπώ τον εαυτό μου, στρέφω την προσοχή μου σ' εμένα. Αυτή η πληρότητα της αγάπης νιώθω ότι περισσεύει και πρέπει να δοθεί πίσω στη ζωή. Στη ζωή των ανθρώπων. Αγαπώ εμένα. Αγαπώ και τον άλλο. (σ. 76). *

**Το βιβλίο παρουσιάζεται την Δευτέρα, 9 Μαΐου στις 8.30 μ.μ., στο PassPort, Καραΐσκου 119, πλατεία Κοραή, Πειραιάς.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου
Σχετικά θέματα: Κριτική βιβλίου
Η κυρία Μερτζάνη
...ποτέ χωρίς πόνο
Η Ευρώπη, οι διεθνείς σχέσεις, το δημογραφικό, η προσφυγιά και το λαϊκό σινεμά
Με το διαρκές εργαλείο της φυγής
Το έτερον ίχνος του Λόγου
Αναφορά στην ποίηση
Το μεθυσμένο πέρασμα του Μπέντζαμιν από την Μασσαλία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Η κυρία Μερτζάνη
Οδηγός επιβίωσης μετά τον χωρισμό
...ποτέ χωρίς πόνο
Η Ευρώπη, οι διεθνείς σχέσεις, το δημογραφικό, η προσφυγιά και το λαϊκό σινεμά
Με το διαρκές εργαλείο της φυγής
Το έτερον ίχνος του Λόγου
Αναφορά στην ποίηση
Το μεθυσμένο πέρασμα του Μπέντζαμιν από την Μασσαλία
Συνέντευξη
Ραντεβού με τον «Ελευθερουδάκη» στο 11 της Πανεπιστημίου
Αίγυπτος
Αίγυπτος - Ενας ωραίος λαός
Αντί προλόγοι στο θέμα
Ανοιχτή επιστολή* στο φίλο μου τον Γκότφριντ Βίλχελμ
Λογοτεχνία
150 χρόνια από τη γέννησή της
Η τρίτη ανάγνωση
Ο εξάδελφος Πονς
Από τις 4:00 στις 6:00
Η επιστροφή του Οδυσσέα
Το «κακό παιδί» των Rolling Stones
Άλλες ειδήσεις
Η επισκέπτρια