Έντυπη Έκδοση

Το Επέκεινα στην Τέχνη... στη Ζωή... 6-24 Μαΐου στην Αθήνα - Η Βιβλιοθήκη είναι χορηγός επικοινωνίας

Ανοιχτή επιστολή* στο φίλο μου τον Γκότφριντ Βίλχελμ

Κυρίες και κύριοι «Ας είμαστε ρεαλιστές: να ζητάμε το αδύνατον» Μάης '68

Γιατί υπάρχει το Κάτι και όχι το Τίποτα, αναρωτήθηκε ο φίλος μου ο Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, σε κάποια μας συνάντηση.

Ξεπερνώντας, ακόμα μια φορά, το αρχικό δέος της ερώτησης, σου γράφω αυτή την επιστολή, φίλε Γκότφριντ Βίλχελμ, προσπαθώντας ν' απαντήσω.

Αναρωτιέμαι: αναγνωρίζοντας στο Τίποτα ύπαρξη σε τι θα διέφερε από το Κάτι; Πώς μπορούμε να βρεθούμε εκτός της ύπαρξης και εκτός του Λόγου ώστε αφ' ενός να δούμε το Τίποτα ως Κάτι που δεν εμπίπτει στην ύπαρξη και αφ' ετέρου ως Κάτι που δεν λέγεται; Ηδη, η φράση μου με προδίδει αφού κι αν ακόμα συνέβαινε αυτό, το Τίποτα ως Κάτι θα μιλιόταν, ως Κάτι θα υπήρχε. Για να μιλήσω για κάτι που δεν υπάρχει πρέπει να βρεθώ έξω από τη γλώσσα, έλεγε ένας άλλος φίλος, ο Λούντβιχ. Και πώς να συλλάβω τη μη-ύπαρξη παρά ως άλλη διάσταση ύπαρξης; Από ποιον τόπο, λοιπόν, θέτω το ερώτημα, αφού αν υπήρχε το Τίποτα, θα αδυνατούσα Εγώ ο ίδιος ως Τίποτα να θέσω το ερώτημα; Αισθάνομαι, όμως, ότι πάω να ξεφύγω από το πρόβλημα μέσω της γλώσσας.

Ξαναθέτοντας το ερώτημα μπροστά μου, λέω τούτο: είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει το Τίποτα, απ' τη στιγμή που εμπλέκεται σε όρους ύπαρξης, δεν είναι παρά μια διάσταση οντικότητας. Το είναι Τίποτα, οντικά, είναι ίσο με το είναι Κάτι. Το «δεν-είναι» προϋποθέτει ένα «είναι» που αναιρείται. Το «είναι» προϋποθέτει ένα «δεν-είναι» που αναιρείται. Οχι οντικά, αλλά κατά σειρά εμφάνισης όρων. Τώρα καταλαβαίνω γιατί, φίλε Γκότφριντ Βίλχελμ, αρχίζεις τη φράση σου με το Κάτι. Το Τίποτα είναι ο Υποβολέας του Κάτι.

Ετσι, ούτε η ερώτηση «γιατί υπάρχει το Κάτι-Τίποτα» θα είχε νόημα γιατί, ό,τι και να σκεφτούμε ως συνέχεια της ερώτησης «...και όχι το Τίποτα;» θα παρέπεμπε στον εαυτό του με τον τρόπο που είδαμε στην αρχική ερώτηση: γιατί υπάρχει το Κάτι και όχι το Τίποτα. Εξάλλου κι ο φίλος μας ο Ζαν-Πωλ, το θυμάσαι, είχε παρατηρήσει ότι η απουσία είναι μια δομή του είναι-εδώ, ένας οντολογικός δεσμός, το «γιατί» είναι υστερόχρονο του είναι και το προαπαιτεί. Ηταν στην ίδια συζήτηση που ο Ιμμάνουελ έθετε το περί «σκοπού», και ο Ανρί, κάπως αγενώς, χαρακτήρισε την ερώτηση ως faux probleme.

Ακούω, λοιπόν, το ερώτημά σου ως γιατί να υπάρχει κατ' αρχήν το Κάτι και όχι το Τίποτα. Ετσι, το Κάτι και το Τίποτα εμπλέκονται σε μια χρονική περιπέτεια που υλοποιεί τις οντικές τους θέσεις. Το Επέκεινα ως ισοδύναμο της θέσης του θεατή είναι συνάμα αυτό που έρχεται να συναντήσει το βλέμμα του, αυτό που το βλέμμα του έρχεται να συναντήσει. Είναι ο «πριν-τώρα» υποβολέας του Εδώ, και ταυτόχρονα η δυνατότητα του «μετά».

Εν αρχή ην ο Λόγος. Αλλά, εν αρχή ην και το πριν της αρχής. Το big-bang είναι το Κάτι που αρχίζει από το Κάτι-Τίποτα που προϋπήρχε. Ο κόσμος αέναα προϋπάρχει της γέννησής του. Αέναα θα μεταϋπάρχει του θανάτου του. Τι είναι Αυτό που κάνει την αρχή ως Λόγο να υπάρχει;

Τι είναι το Αυτό του Κόσμου;

Τι είναι το Αυτό του Κυρίου;

που κάνει

* τον Βιτγκενστάιν να λέει ότι το σπουδαιότερο μέρος στο βιβλίο του είναι αυτό που δεν έχει γραφτεί

* τον Φρόιντ να μιλά για την «άλλη σκηνή», για το «πέραν της αρχής της ηδονής»

* τον Καντ να διαπραγματεύεται το εκτός εποπτείας «καθ' εαυτό» και με την έννοια του Υψηλού να συναντά το αδιαμεσολάβητο εποπτείας Πραγματικό στον Λακάν

* τον Χάιντεγκερ να σταματά την αναζήτηση του Είναι και του Λέγειν στους στίχους του Χέλντερλιν

* τον ερωτευμένο να λέει: «Σ' αγαπώ πέρα από κάθε τι»

* τον Υπέρ-επέκεινα-Ανθρωπο, τον «πέραν του καλού και του κακού», τον Εσταυρωμένο-Αντίχριστο του Φουκό

* το πέραν των ορίων στον Σαντ, στον Μπατάιγ· στον Παζολίνι, όπου το σώμα στον τόπο έξω από τη Ρώμη, Επέκεινα της ιστορίας της πόλης, αναδεικνύεται σε ακραίο πολιτικό σημαίνον ως Επέκεινα της ρήξης της δικής του ιστορικότητας και

* ο ωκεανός του Λοτρεαμόν και το σώμα στον Αρτό

* ο Τάρσκι και το χιόνι είναι άσπρο εάν και μόνο εάν είναι άσπρο

* «η αυτοκρατορία των αισθήσεων» και η κατά Γκοντάρ πρόσθεση 1+2+3=4

* ο Στυλίτης μοναχός και «Dr Livingstone, Ι presume», ο κάπτεν Κουκ και ο Μινχάουζεν

* η Αντιγόνη, ο Αίας... η Γουίνι, το τσίρκο

* ο τρελός που ψαλίδισε τα γεννητικά του όργανα για να τα προσφέρει στα γενέθλια της γάτας του

* η ύβρις, ως ο έσχατα απεγνωσμένος ναρκισσισμός, η δικαιούμενη απόπειρα εξόδου από την ανθρώπινη κατάσταση, το θανάσιμο αμάρτημα στον Λειβαδίτη

* το ριζικό ως ρίζα καταγωγής και συνάμα αμετάκλητος προορισμός: ο Οιδίποδας δεν μπορούσε να πάει πουθενά - ο Οιδίποδας είναι η επιθυμία του Αλλου

* του αποστόλου Καντ, η επιστροφή ως αρνητική αναχώρηση - κάθε σχέση προϋπόθεση πένθους, του Γρηγορίου Νύσσης

* οι μύθοι, τα παραμύθια, οι θρησκείες που υπαγορεύουν τους προς εκτέλεση άθλους του ανθρώπου ως σύγκριση με το Επέκεινα

* η ιδέα στον Πλάτωνα και το κινούν ακίνητον στον Αριστοτέλη

* κουνέλι ή πάπια. Αποκλειστικά... Η τρέλα στους μαθηματικούς

* ο Πάνος, που κανείς δεν μπορεί να του αποδείξει ότι δεν είναι γιος του Θεού

* ο προσδιορισμός της ταυτότητας από το Επέκεινα της Ετερότητας

* ο προσδιορισμός της Ετερότητας ως θάνατος και ως τρέλα. Η Χεγκελιανή διαμάχη, ο Μεγάλος Αλλος, το «Μπαλκόνι» του Ζενέ, η «Ανταρσία των αγγέλων», ο πέμπτος Καρτεσιανός Στοχασμός του Χούσερλ, ο Επέκεινα-Παρών κόσμος του Φίχτε. Η αθωότητα, η αγωνία και το Τίποτα στον Κίρκεγκααρντ, η 9η Δεκεμβρίου 1931 στο ημερολόγιο του Μαρσέλ...

* η αδυναμία ορισμού του «το» απ' το ποντίκι στο αίτημα της πάπιας, στην Αλίκη

* η μη κατονομασία από τον Διονύσιο του «Παλαιού των ημερών», η άνευ ονόματος παρουσία του «Εγώ ειμί ο ων» - «Την αρχήν ότι και λαλώ υμίν»

* το αίτημα της Σταχτοπούτας για φόρεμα με τον ουρανό με τ' άστρα

* η κατά Μπαρτ ανάγνωση της φωτογραφίας ως κείμενο πέραν του θανάτου, η «υφαίρεση» του Μπαντιού και η αλήθεια, το μετέωρο βήμα της «διαφωράς»

* το «εγκώμιο της τρέλας» απ' τον Ερασμο και το «οι άνθρωποι είναι τόσο απαραίτητο να είναι τρελοί που θα ήταν άλλου είδους τρέλα το να μην είναι» απ' τον Πασκάλ

* η κατά Μάικλς φωτογράφηση της πραγματικότητας ως φωτογράφηση του Τίποτα

* η συνάντηση του βλέμματος του γορίλα στη Ρουάντα, όταν ακίνητοι και θλιμμένοι κοιταχτήκαμε στιγμιαία μέσα στην ήττα

* η απόδοση του ουσιώδους μέσω των αντιθετικών νοημάτων στον Ισαάκ τον Σύρο και τους Νηπτικούς κι η συνάντησή τους με τον Γιάκομπσον για το νόημα της πραγματικότητας ως σύνθεσης αντιθέτων φωνημάτων

* η Αλίκη κι ο Γκιούλιβερ, ο Μόμπικ... ο Μπόμπι Σαντς

* το Θεώρημα Κ' και το «Substantia sive natura sive deus» του Αγίου Σπινόζα

* το δραματικό χαμόγελο των νεόνυμφων στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου

* η απελπιστική αθωότητα των νηπίων στις πρώτες τους γυμναστικές επιδείξεις

* το μακιγιάζ των νεκρών, η μηχανή του Τοσκ. Η μηχανή του Μορέλ

* «με πόσους έχεις πάει...». Cent personnes-sans personne

* η έρημος, η ζούγκλα, ο πάγος, η στέπα, ο «ορίζοντας». Η Suzanne Urban

* ο Αντόρνο και το τέλος της τέχνης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης

* το Σινεάκ, το «Au Revoir», το βερμούτ, το «crazy love», ο φόβος-επιθυμία για το «χορεύουμε;» ποιος θυμάται το πρώτο φιλί;

* το «άρα», του πατρός ημών Ντεκάρτ που, μόνο «άρα» δεν είναι, καταργώντας έτσι εκείνο που πήγαινε να υποστηρίξει και αφήνοντας τη θέση κενή προς επίσκεψη Εκείνου που έτεινε να καταργήσει

* ο Ιώβ και η Ζυστίν

* δεν μπορεί κάτι να είναι και να μην είναι, μπορεί κάτι ούτε να είναι ούτε να μην είναι, μπορεί κάτι να είναι και να μην είναι. Αριστοτέλεια, Διαλεκτικά, Μαθηματικά, Ψυχαναλυτικά οχυρωματικά έργα Λογικής - οριοθέτησης του Επέκεινα

* η θρησκεία που, ως γιγάντια ταπετσαρία στη γλώσσα, στον χρόνο, στον Μεγάλο Αλλο, στο θάνατο, τείνει να μας προστατεύσει από το Αλλού -το πυρ το εξώτερον- αγνοώντας ότι μεταμορφώνεται έτσι σ' αυτό που θέλει ν' αποφύγει: στο Αλλού που καλύπτει τα πάντα

* γενιά πεντακοσίων ευρώ

* ο Καλντερόν και το πιο μεγάλο αμάρτημα το να 'χεις γεννηθεί, ο Σιοράν και το χάνουμε τα πάντα στη γέννηση, το «μη φύναι» στον Σοφοκλή

* ο Αρνχάιμ και ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής - η ένταση στην πτύχωση του μπαρόκ. Η ζωή ως ασθένεια με άσχημη πρόγνωση. Το νόημα ως σύμπτωμα του ψυχωτικού γεγονότος της ζωής. Η ζωή ως «flight to health» έναντι της ψύχωσης της ύπαρξης. Να περιμένουμε... Να επιθυμούμε. Αντε να περάσει κι αυτός ο χειμώνας... Ο σκοπός της ζωής ως άμυνα ενάντια στο θάνατο και ως αυτοϋπονόμευση αφού η πραγματοποίησή του απαιτεί την πορεία προς αυτό που θέλει ν' αποφύγει (και τι να κάνουμε...πείτε μου; Να μην το γράψω αυτό το κείμενο;)

* οι συμβολικές συνιστώσες του Στρος για την ύφανση του ιστού

* ο Ζορό, ο Ρομπέν, ο Αιμίλιο, η Ντολόρες, ο Ερνέστο, ο Πατρίς, ο Νίκος, ο Αλέξης και άλλοι... και άλλοι... πολλοί

* η Κάρμεν και «τι πιο μεγάλη ευτυχία από το να πεθαίνεις απ' το χέρι εκείνου π' αγαπάς». Η άμαξα του Κλέοβι και του Βίτωνος

* η αλήθεια ως σύνδεση ή διαχωρισμός των συμβόλων στον Λοκ, το μπορεί να υπάρχει αλλά να μη βρίσκεται πουθενά του Χιουμ, οι παράγραφοι 45, 65 του Μπέρκλεϋ. Το cafe Muller, ο ικαριώτικος χορός

* «γι' αυτό σου 'λεγα, να ξέρεις πάντα ποιο φαρμακείο διανυκτερεύει ή τουλάχιστον, κοίτα να ερωτευτείς»

* η βούληση κατά Σοπενχάουερ στη μουσική, το «Ομ», η κραυγή στον Μπέικον, η κραυγή στο Δαφνί. «Ω γλυκύ μου έαρ...»

* το φτύσιμο στην κάμερα

* το «ωχ!..» «σε παρακαλώ...» κ.λπ., κ.λπ.

* η Τέχνη, ως τέλειο παραβάν: «αν θέλεις να δεις κάτι, δες αυτό». Να βλέπουμε για να μη δούμε. Η Τέχνη ως παραβάν που συγκρατεί τον άνεμο του Αλλού ενόσω είναι συγκροτημένη απ' αυτό: το τετράγωνο του Μάλεβιτς, το άηχο του Κέιτζ, η αυτοκτονία των Αξιονίστ, ο Στοκχάουζεν και η πτώση των πύργων... και οι παλιόφιλοι, ο Μπεργκ και ο Πικαμπιά, ο Ντισάν... που χτυπούσαμε τα κουδούνια για να ρωτήσουμε τους ενοίκους αν μέναμε εκεί

* «δεν έχεις να πας πουθενά». Ούτε αυτοκτονώντας

* ο Βλαδίμηρος, η Σύλβια, ο Παύλος, ο Βάλτερ, η Καμίγ, ο Λουί, ο Γιαννούλης και άλλοι... και άλλοι... πολλοί

* γιατί οι Αγιοι Γεώργιος και Δημήτριος φονεύουν μικρόσωμους δράκους;

* η ποίηση ως μετρονόμος του χάους, ο λόγος ως φόνος του πράγματος

* η αιχμαλωσία στην επιθυμία και η επιθυμία της άρνησης της επιθυμίας

* τα ψυχοσωματικά της Ελενίτσας και η εξασφάλιση του ακατανόητου

* η επιστήμη, η φιλοσοφία, η μυθολογία, ως η εκ του ασφαλούς οριοθέτηση του Επέκεινα

* το sinthome

* το Γκουαντάναμο

* το βλέμμα που βλέπει για να μη δει τη δυνατότητα του να βλέπει/να μη βλέπει, της Αγίας Λουκίας τα μάτια στο πιάτο, ο Μικρός Πρίγκιπας που χωρίς μάτια βλέπει τα σημαντικά. Κι ο Τειρεσίας που, αντί να βλέπει το μέλλον, βλέπει το παρελθόν

* τα Τρόμπριαντ, το ανέβασμα των ανατολικών συνόρων του Κονγκό... τα Γριζάτα

* η απόπειρα προς το Επέκεινα και η παγίδευση ανάμεσα στον έρωτα και τον θάνατο, των σεξπιρικών εφήβων

* η τελετουργία, φτιαγμένη από το υλικό που θέλει να αποκλείσει

* η κοινωνική εντολή για το πώς να είμαστε ευτυχισμένοι

* η πολιτική εντολή για το πώς να ζήσουμε και να πεθάνουμε, τι να θέλουμε, τι να φοβόμαστε

* «κατά μέσο όρο»

* ο σκοπός της ζωής

* η καθημερινή έγνοια

* 4 ώρες τηλεόραση τη μέρα

* το καντιανό καθήκον, ο δισταγμός του Αρζούνα

* το όχι πέραν από το θεό και το διάβολο

* όχι πέραν της επιθυμίας

* όχι πέραν του φόβου

* όχι πέραν της σκέψης μας

* ο Θάνατος που είναι προτιμότερος της Τρέλας

* η Τρέλα που είναι προτιμότερη του Επέκεινα

* το Επέκεινα που είναι προτιμότερο του ...

* το Αρρητον και το ρήμα για να πει τι είναι. Το Αρρητον ρητά ενάντια στο είναι του

* ο «Σκεπτόμενος», αγαπητέ Ροντέν. Μα, τι υπάρχει για να σκεφτεί κανείς; Ακούω τον ψίθυρο της παραίτησης του Μαλαρμέ: «η σάρκα μού φαίνεται ανιαρή... Κι έχω διαβάσει όλα τα βιβλία»

* «the world is clear to me but not to myself»

* εγώ, που επιμένω να ξεχνώ τους πρώτους στίχους απ' τον Φάουστ, που επιμένω να θυμάμαι την πρώτη φράση της Απόδειξης του Θεωρήματος ΙΗ'

* αυτά και άλλα πολλά

* τίποτα απ' όλα αυτά

* προσθέστε το δικό σας «πέραν από...»

* μην προσθέσετε τίποτα

Η πραγματικότητα, σαν το όνειρο της πεταλούδας που βλέπει ότι είναι άνθρωπος και αναρωτιέται «αν ξυπνήσω θα είμαι πεταλούδα ή άνθρωπος που ονειρεύτηκε ότι ήταν πεταλούδα που ονειρευόταν ότι ήταν άνθρωπος;».

Ξυπνάμε στην πραγματικότητα για ν' αποφύγουμε το Πραγματικό που συναντάμε στ' όνειρο, έλεγε ο Λακάν (ή αν θέλετε, κοιμόμαστε - ονειρευόμαστε (σ)την πραγματικότητα για να μην ξυπνήσουμε στο Πραγματικό).

Ολη η πραγματικότητα απόρροια του Επέκεινα.

Ολη η πραγματικότητα αντίσταση στο Επέκεινα.

Ολη η πραγματικότητα αναπαράσταση του Επέκεινα.

Μπορούμε άραγε να συνδέσουμε το Κάτι - Τίποτα με το fort - da; Γιατί υπάρχει το fort και όχι το da ή το αντίστροφο; Γιατί να υπάρχουν και τα δύο; Οπου το ένα κάνει το άλλο να υπάρχει.

Η ερώτηση, λοιπόν, φίλε Γκότφριντ Βίλχελμ, νομίζω ότι δεν είναι γιατί υπάρχει το Κάτι και όχι το Τίποτα αλλά, αν θα υπήρχε το Κάτι αν δεν υπήρχε το Τίποτα. Το απειροστικό, που θα 'λεγες και συ. Η «συνδυνατότητα» του κόσμου που υπάρχει και του κόσμου που δεν υπάρχει. Η συγχρονικότητα, θα 'λεγε ο Ανρί, εικόνας-αντίληψης και εικόνας-ενθύμησης, η συνύπαρξη παρελθόντος-παρόντος. Ας μην πούμε, ωστόσο, ότι έτσι αίρεται η αμαρτία του Λόγου ως διχαστικής απόδοσης του κόσμου: το Ενα παραμένει το Δύο της καταγωγής του και αντίστροφα, αφού για ν' αποδοθούν προϋποτίθενται το ένα του άλλου -ποιο είναι το «άλλο»;- σ' ένα διπλό αδιέξοδο, σε μια αμοιβαία έξοδο. Αυτά ήθελα να πω και μπορεί και να 'χω άδικο. Λυπάμαι που βρίσκεσαι εκεί και δεν μπορούμε να 'χουμε μια πιο ζωντανή συζήτηση. Αλλά, επ-εκεί-ναι που μου υπαγορεύεις αυτές τις σκέψεις, το Κάτι που λέω για το Τίποτα. Από το Επέκεινα.

Το Επέκεινα του Μεγάλου Τρόμου.

Το Επέκεινα της Μεγάλης Ηδονής.

Το Επέκεινα που υπαγορεύει τον εαυτό του στη διάσταση του Συμβολικού.

Το Συμβολικό ως ενσαρκωμένο Επέκεινα, ο Λόγος ως ενσαρκωμένο Συμβολικό

Επέκεινα και Συμβολικό - Συμβολικό και Επέκεινα: η καρκινική γραφή τού είναι

Το Επέκεινα που ως το αδύνατον αποβαίνει η προϋπόθεση του δυνατού

Τόσο δίπλα, σαν τον πόλεμο στο Ιράκ, τόσο αλλού, σαν τον πόλεμο στο Ιράκ

Ας ακούσουμε την προτροπή προς το Επέκεινα του θείου Μαρκήσιου:

«Πολίτες, ακόμα μια προσπάθεια για επανάσταση».

Ο Πρόεδρος της ΕΜΠΕ

Φώτης Καγγελάρης

*Η επιστολογραφία, ως λογοτεχνικό είδος, αναπτύχθηκε παραμονές της Επανάστασης στη Γαλλία.

«ΤΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ... ΣΤΗ ΖΩΗ...»

Ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων (ΠΟΔΑ) και η Εταιρεία Μελέτης Πολιτισμικής Ετερότητας (ΕΜΠΕ) διοργανώνουν σειρά εκδηλώσεων με θέμα:

«ΤΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ... ΣΤΗ ΖΩΗ...»

που θα πραγματοποιηθούν στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων από 6 έως 24 Μαΐου 2011. Η εκδήλωση θα επιχειρήσει μέσω διεπιστημονικών και διακαλλιτεχνικών δράσεων (Συνέδριο, Εικαστική Εκθεση, Βραδιά Ποίησης, Μουσική Παράσταση, Θεατρική Παράσταση, Χορευτική Performance, Κινηματογραφικό Αφιέρωμα με την υποστήριξη της Ταινιοθήκης της Ελλάδος) να προσεγγίσει τη διάσταση του Επέκεινα στην Τέχνη και τη Ζωή.

Το Επέκεινα, η Υπέρβαση, το Πέραν των Ορίων... το Αρρητον, η Ουτοπία, το Ανεξήγητο, το Εξωπραγματικό είναι προϋπόθεση για τις εκφάνσεις της Τέχνης, για το γεγονός της Ζωής; Ή ένας στόχος που δίνει τη δυνατότητα ύπαρξης στα ανθρώπινα; Τα κινήματα στην Τέχνη, το ίδιο το γεγονός της Δημιουργίας, η ροή της Ιστορίας, η ανθρώπινη Συνείδηση, ο Θάνατος και ο Ερωτας είναι εκδηλώσεις Επέκεινα της Τέχνης... της Ζωής...;

Υπάρχει ένας Τόπος και ένας Χρόνος «Πέραν του Καλού και του Κακού» του Νίτσε, «Πέραν της αρχής της ηδονής» του Φρόιντ, πέραν του μαύρου τετραγώνου του Μάλεβιτς ή της σιωπής του Κέιτζ; Πέρα από το Λόγο και την ανθρώπινη κατάσταση;

Μήπως τελικά το Επέκεινα είναι περισσότερο στη ζωή μας απ' όσο νομίζουμε; Μήπως είναι η άλλη διάσταση της πραγματικότητας; Ας το δούμε...

Οργάνωση Προγράμματος: Φώτης Καγγελάρης fotiskagelaris@yahoo.com

Υπεύθυνοι Επικοινωνίας: Δημήτρης Μουζακίτης dmouzakitis@yahoo.co.uk, Αντζελα Ρουμπάνη angrou@gmail.com

ΕΜΠΕ: www.empe-alterity.blogspot.com

Ε-mail: allos.empe@gmail.com

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

Παρασκευή 6 Μαΐου, 19.30 Εγκαίνια Εικαστικής Εκθεσης. Διάρκεια έως 24 Μαΐου, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50, Αίθουσες Ν. Γύζη και Ε. Ιακωβίδη, 1ος όροφος, Είσοδος ελεύθερη.

Επιμέλεια: Θεόφιλος Τραμπούλης (Κριτικός Τέχνης). Συμμετέχουν: Γιώργης Γερόλυμπος, Βαγγέλης Γκόγκας, Ειρήνη Καραγιαννοπούλου, Στέλιος Καραμανώλης, Πόλυ Κοκκινιά, Γιάννης Μελανίτης, Ντόρα Οικονόμου, Αλίκη Παναγιωτοπούλου, Νίκος Παπαδόπουλος, Ηλίας Παπαηλιάκης, Τερέζα Παπαμιχάλη, Τούλα Πλουμπή, Μαρία Πολυζωίδου, Γιάννης Σαββίδης, Νάνα Σαχίνη, Κώστας Σαχπάζης, Αγγελος Σκούρτης, Αναστάσης Στρατάκης, Δημήτρης Χρηστίδης, Κατερίνα Χρηστίδη, Κώστας Χριστόπουλος

Δευτέρα 9 Μαΐου, 20.00 Βραδιά Ποίησης. Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50, Αίθουσα Διοικητικού Συμβουλίου, 1ος όροφος, Είσοδος ελεύθερη

Επιμέλεια - Παρουσίαση Προγράμματος: Λιλή Ντίνα

ΠΟΙΗΤΕΣ: Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ, Νάνος Βαλαωρίτης, Χάρης Βλαβιανός, Βασίλης Ζηλάκος, Γιάννης Καλπούζος, Θεώνη Κοτίνη, Γιώργος Μαρκόπουλος, Φλώρα Ορφανουδάκη, Σωτήρης Παστάκας, Μανώλης Πρατικάκης

Τετάρτη 11 Μαΐου. 21.00 Θεατρική Παράσταση «Ισμήνη» του Γιάννη Ρίτσου. Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50, Αίθουσα Διοικητικού Συμβουλίου, 1ος όροφος, Είσοδος ελεύθερη.

Σκηνοθεσία: Ασπα Τομπούλη - Πρωταγωνιστεί: Κάτια Γέρου

Παρασκευή 13 Μαΐου Διεξαγωγή Συνεδρίου. Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50, Αμφιθέατρο Α. Τρίτση, ισόγειο

Επιστημονικά Υπεύθυνος: Φώτης Καγγελάρης

Πρωινή Συνεδρία

Κατά τη διάρκεια της πρωινής συνεδρίας θα επιχειρηθεί η προσέγγιση της διάστασης του Επέκεινα στη Φωτογραφία

10.00 Εναρξη πρωινής συνεδρίας. Χαιρετισμοί: Η πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Αθηναίων (ΠΟΔΑ) Αννα Φιλίνη, ο πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Πολιτισμικής Ετερότητας (ΕΜΠΕ) Φώτης Καγγελάρης

10.30 Δημήτρης Μαστοράκος, φωτογράφος. «Αναζητώντας ...έναν τόπο πριν...έναν τόπο μετά...»

11.00 Ηώ Πάσχου, διδάσκουσα σε Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων - ΤΕΙ Αθήνας, Φωτογράφος. «Η φωτογραφία πέρα από τη γραφή και το φως. Μια μελέτη πάνω στα όρια της πραγματικότητας»

11.30 Ηρακλής Παπαϊωάννου, επιμελητής, Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, «Σκεπτογραφίες: are you Serio(u)s?»

12.00 Τάκης Τζίμας, διευθυντής περιοδικού Φωτογράφος, επίκουρος καθηγητής Φωτογραφίας. «Το χρονικό της εφεύρεσης της φωτογραφίας. Στο Επέκεινα του παρασκηνίου».

12.30 Κωστής Αντωνιάδης, καθηγητής ΤΕΙ Αθήνας. «Η φωτογραφία χωρίς οδηγό ανάγνωσης»

Θα ακολουθήσει συζήτηση των εισηγητών με τους παρισταμένους.

Απογευματινή Συνεδρία

17.00 Εναρξη απογευματινής συνεδρίας

17.20 Θεόφιλος Τραμπούλης, κριτικός τέχνης (Επιμελητής εικαστικής έκθεσης). «Επέκεινα, ο ενδιάμεσος χώρος»

17.40 Μάνια Βιδαλάκη, κλινική ψυχολόγος. «Μορφές - σύμβολα σε τελετές χωρίς κάθαρση. Η περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα»

18.00 Μαρία Πίνιου - Καλλή, τ. πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων - εμπειρογνώμων Υπατης Αρμοστείας ΟΗΕ. «Βασανιστήρια: Επέκεινα της ανθρώπινης κατάστασης»

18.20 Μαριλένα Πρωίμου, διδάσκουσα στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. «Το Επέκεινα στον Ελύτη (με αφορμή, το έτος Ελύτη)»

18.40 Μάνος Στεφανίδης, ιστορικός τέχνης, επίκουρος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών. «Ζωγραφίζοντας το επέκεινα ή Ποιος φοβάται τα θαλερά πρόσωπα του κυρίου Θήτα;»

19.00 Πέτρος Τατσόπουλος, συγγραφέας. «Υστεροφημία - κίνητρο και τροχοπέδη»

19.20 Κώστας Μωραΐτης, αρχιτέκτονας, Αναπληρωτής Καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ. «Το τοπίο "πέραν του κόσμου αυτού". Συμβολική διαμόρφωση ήθους και πραγματιστική κατασκευή»

19.40 Κατερίνα Μάτσα, διευθύντρια - ιατρός ΕΣΥ, επιστημονικά υπεύθυνη της Μονάδας Απεξάρτησης 18 Ανω. «Ο τοξικομανής και η "κρύπτη". Η προβληματική του ανέφικτου πένθους»

20.00 Σάββας Μιχαήλ, συγγραφέας. «Επέκεινα της ουσίας: η συνάντηση του Πλάτωνα με τον εξόριστο Ποιητή»

Κωνσταντίνος Μίχος και ομάδα χορού «Λάθος Κίνηση»

Παράσταση - Εισήγηση: «Αυτό εδώ είναι το χέρι μου»

20.20 Δημήτρης Βεργέτις, ψυχαναλυτής, διευθυντής περιοδικού «αληthεια»: «Πέραν της ζωής, εντός της τέχνης: Η μελαγχολία»

Παρασκευή 13 Μαΐου. 21.15 Μουσική Παράσταση. Σπύρος Σακκάς και Εργαστήριο Φωνητικής Τέχνης και Ερευνας. Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50, φουαγέ, ισόγειο

Pierrot Lunaire (Φεγγαρίσιος Πιερότος), Α. Schoenberg, 1912. Φωνητική απόδοση: Σπύρος Σακκάς, βαρύτονος

Δευτέρα 16 έως Τετάρτη 18 Μαΐου. Κινηματογραφικό αφιέρωμα σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Ελλάδος - Κινηματογραφικό Μουσείο. Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Ιερά Οδός 48, Κεραμεικός

Επιμέλεια: Δημήτρης Μουζακίτης

«Βλέμματα στο Επέκεινα από τον ελληνικό κινηματογράφο»

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Η κυρία Μερτζάνη
Οδηγός επιβίωσης μετά τον χωρισμό
...ποτέ χωρίς πόνο
Η Ευρώπη, οι διεθνείς σχέσεις, το δημογραφικό, η προσφυγιά και το λαϊκό σινεμά
Με το διαρκές εργαλείο της φυγής
Το έτερον ίχνος του Λόγου
Αναφορά στην ποίηση
Το μεθυσμένο πέρασμα του Μπέντζαμιν από την Μασσαλία
Συνέντευξη
Ραντεβού με τον «Ελευθερουδάκη» στο 11 της Πανεπιστημίου
Αίγυπτος
Αίγυπτος - Ενας ωραίος λαός
Αντί προλόγοι στο θέμα
Ανοιχτή επιστολή* στο φίλο μου τον Γκότφριντ Βίλχελμ
Λογοτεχνία
150 χρόνια από τη γέννησή της
Η τρίτη ανάγνωση
Ο εξάδελφος Πονς
Από τις 4:00 στις 6:00
Η επιστροφή του Οδυσσέα
Το «κακό παιδί» των Rolling Stones
Άλλες ειδήσεις
Η επισκέπτρια