Έντυπη Έκδοση

Αθλητισμός

Φιλιππικοί

  • Τα δύο πρόσωπα του Παν. Γιαννάκη

    Μεγαλύτερη, ίσως, σημασία και από την ανάδειξη του Παναθηναϊκού, για ενδέκατη φορά στα 12 τελευταία χρόνια, ως πρωταθλητή στο μπάσκετ, έχει η μεταμόρφωση ενός ανθρώπου.

    Οχι του οποιουδήποτε, αλλά εκείνου που μέχρι και πριν από ενάμιση χρόνο εξέφραζε (με το περιορισμένο, είναι η αλήθεια, λεξιλόγιό του) τα ιερά και τα όσια του εθνικού μας αθλήματος.

    Ο λόγος γίνεται για τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Τον μεγάλο παίκτη που υπηρέτησε όσο κανένας άλλος την εθνική ομάδα και (αργότερα) τον προπονητή που την οδήγησε στις κορυφαίες στιγμές της ιστορίας της. Μα πάνω απ' όλα η συζήτηση αυτή αφορά, το χαρακτήρα και τα πιστεύω του ανδρός που, ειδικά από το 2005 μέχρι και το 2007, είχε εκληφθεί από μεγάλη μερίδα του κόσμου ως κοινωνικό πρότυπο.

    Ο άλλοτε φανατικός εκφραστής του φερ-πλέι λοιπόν, το μόνο που βρήκε να πει μετά τη νέα επικράτηση του Παναθηναϊκού (την 5η κατά σειρά σε Κύπελλο, Πρωτάθλημα και Ευρωπαϊκό επί του Ολυμπιακού από την ημέρα που ο Γιαννάκης έγινε προπονητής του), ήταν ότι παρατήρησε περίεργα πράγματα σε βάρος της ομάδας του, υπενθυμίζοντας επίσης ότι στο πρώτο ματς της τελικής σειράς υπήρξε αλλοίωση αποτελέσματος από τους διαιτητές!

    Καμιά μνεία στην ανωτερότητα του αντιπάλου, ο οποίος μέσα σ' αυτή τη χρονιά σάρωσε τα πάντα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Και καμιά προτροπή προς τη δική του ομάδα του στιλ «πρέπει να μάθουμε να παίζουμε εναντίον τέτοιων ομάδων», όπως έλεγε όχι μόνο έπειτα από ήττες της Εθνικής αλλά και πριν από κρίσιμους αγώνες της, όπως εκείνος με τη Σλοβενία (...) το 2007!

    Πώς άλλαξε έτσι, λοιπόν, ο εθνικός μας ήρωας; Τι απέγινε η μεγαλοψυχία και η ανωτερότητά του, γιατί τον εγκατέλειψε η αρχοντιά του; Θυμάμαι ότι το 2007, στη Μαδρίτη, η διαιτησία είχε πετσοκόψει την Εθνική μας στον αγώνα της με την Ισπανία αλλά ο Γιαννάκης, παρά τις προτροπές του Βασιλακόπουλου, αρνήθηκε να πει δημόσια έστω και μια λέξη για το θέμα.

    Επίσης, θυμάμαι ότι, το 2005, οι Ισραηλινοί είχαν φρικτά παράπονα για τη διαιτησία τού μεταξύ μας αγώνα, αλλά όταν κάποιοι δημοσιογράφοι τους πίεσαν τον Γιαννάκη να πάρει θέση, εκείνος απάντησε με το κλασικό «δεν ασχολούμαι ποτέ με τη διαιτησία»!

    Τώρα, όμως, όχι μόνο ασχολείται αλλά την έχει αναγάγει στο σημαντικότερο ρυθμιστή των αποτελεσμάτων -ειδικά όταν χάνει η ομάδα του. Χωρίς να λαμβάνει υπόψη του αυτός, που κάποτε καλούσε τον κόσμο και ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά να χαρούν το μπάσκετ, ότι έτσι δεν κάνει άλλο τίποτα από το να κουβαλάει νερό στο μύλο του ακραίου οπαδισμού και να σπέρνει την αμφισβήτηση και το μίσος...

    Για να εξηγηθεί το φαινόμενο, θα πρέπει να εντοπιστούν οι διαφορές μεταξύ του τότε (Εθνική) και του σήμερα (Ολυμπιακός). Διαφορές που έχουν να κάνουν με το εκάστοτε περιβάλλον, την αποδοχή του κόσμου, την πίεση για το αποτέλεσμα και το οικονομικό διακύβευμα.

    Σήμερα, λοιπόν, ο Γιαννάκης είναι προφανές ότι δεν χαίρεται αυτό που κάνει, όπως άλλοτε. Γιατί πιέζεται αφόρητα για τη νίκη, που θα του εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη των αφεντικών, την αναγνώριση των οπαδών (που ποτέ δεν τον θεώρησαν δικό τους) και τις μυθικές απολαβές που προβλέπει το συμβόλαιό του. Για όλ' αυτά, λοιπόν, πουλάει την ψυχή του στο διάβολο, ή, αν θέλετε, τώρα αποκαλύπτει το πραγματικό του πρόσωπο.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Βασίλης Σπανούλης
«Ας γίνουν καλύτεροι, για να μας κερδίσουν»
Λεάντρο Γκρατσιάν
«Αυτός που χτυπάει τις καμπάνες»