Έντυπη Έκδοση

Μοναρχίας θρίαμβος

Το θέαμα που παρακολουθήσαμε στην αίθουσα «Αλ. Τριάντη» την Παρασκευή 28 Ιουνίου 2013 δεν ήταν απλώς μια άρτια παράσταση· ήταν μία ελληνική λυρική παραγωγή που είχε ήδη κερδίσει τη διεθνή αναγνώριση. Πριν από την Αθήνα ο «Αλέξανδρος» είχε ανεβεί στη Γερμανία και τη Γαλλία, στην ιστορική όπερα του Ανακτόρου των Βερσαλιών, απ' όπου και μεταδόθηκε στα πέρατα της φιλόμουσης οικουμένης από το μουσικό κανάλι «Μέτζο».

Από την όπερα «Αλέξανδρος» του Χέντελ, που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής Από την όπερα «Αλέξανδρος» του Χέντελ, που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής Η παράσταση, όπως και η πρόσφατη ηχογράφηση του έργου περίπου από την ίδια ομάδα συντελεστών, απέσπασε τις καλύτερες κριτικές από το διεθνή έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, καθιερώνοντας την Καμεράτα ως μουσικό σύνολο υψηλού επιπέδου και τον αρχιμουσικό Γ. Πέτρου ως έναν από τους σπουδαίους «χαϊντελιανούς» της εποχής μας.

Η όπερα «Αλέξανδρος» του Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ (1685-1759) πρωτοπαρουσιάστηκε στο Λονδίνο το 1726 από το θίασο του συνθέτη και ανήκει στο είδος της ιταλικής σοβαρής όπερας του μπαρόκ, της όπερα σέρια. Ως είδος διέπεται από συγκεκριμένους ηθικούς και αισθητικούς-θεατρικούς κώδικες συμβατούς με τις αξίες της ευρωπαϊκής μοναρχίας, οικείους στο κοινό της εποχής αλλά μάλλον δυσπρόσληπτους από το σύγχρονο θεατή.

Η υπόθεση έχει συνοπτικά ως εξής: ο ηγεμόνας Α Αλέξανδρος είναι μοιρασμένος στον έρωτά του για την πρωταγωνίστρια 1 Ρωξάνη και για την πρωταγωνίστρια 2 Λισαύρα, με την οποία είναι ερωτευμένος και ο ηγεμόνας Β, ο Ινδός Τάξιλος, φίλος πιστός του Αλέξανδρου, που όμως τώρα γίνεται αντίζηλος. Ταυτόχρονα, η επιθυμία του Αλέξανδρου να τον λατρεύουν ως υιό του Διός προκαλεί τριβές μεταξύ των στρατηγών του. Οι αντιπαραθέσεις αυτές οδηγούν σε συγκρουσιακές καταστάσεις, οι οποίες όμως θα λυθούν στο αίσιο τέλος (λιέτο φίνε), όταν τα ζευγάρια Α1 - Β2 ενώνονται, οι αντιφρονούντες συγχωρούνται και η μοναρχία θριαμβεύει.

Καθοριστική για τη γένεση του έργου ήταν η συνύπαρξη στο θίασο του Χέντελ δύο ανταγωνιστριών στην τέχνη και τη ζωή σοπράνο, συνθήκη στην οποία επικεντρώθηκε και η σκηνοθεσία της Λουσίντα Τσάιλντς. Ο κατά Τσάιλντς Αλέξανδρος είναι μια ταινία του βωβού κινηματογράφου με πρωταγωνιστή έναν διάσημο σταρ, για την αγάπη του οποίου μάχονται οι δύο πρωταγωνίστριες, των οποίων οι παρασκηνιακές ίντριγκες εμποδίζουν την ομαλή ροή της κινηματογράφησης.

Η σκηνοθέτις μοίρασε τη δράση σε δύο επίπεδα. Ενα μέρος της, κυρίως οι «δημόσιες» σκηνές, εκτυλίσσεται στα γυρίσματα, τα οποία σπάνια ολοκληρώνονται χωρίς προβλήματα. Γι' αυτές τις σκηνές ο Πάρις Μέξης ετοίμασε λαμπερά και ευφάνταστα σκηνικά και ενδύματα, που παρέπεμπαν εν μέρει στις ψευδο-ιστορικές παραστάσεις της εποχής του Χέντελ και εν μέρει σε εκείνα των ταινιών του βωβού κινηματογράφου. Το μεγαλύτερο μέρος όμως εκτυλίχθηκε στα παρασκήνια, στο γυμνό μαύρο τοίχο των κτηρίων στούντιο, με ρούχα είτε της ταινίας είτε της δεκαετίας '20-'30.

Αντίστοιχα, στις σκηνές γυρίσματος παρουσιάστηκαν μπαρόκ χορογραφίες σε διδασκαλία του Μπρούνο Μπένε, ενώ στο παρασκηνιακό κομμάτι χορογραφίες της Τσάιλντς στο ελεύθερο ύφος του Μεσοπολέμου, οι οποίες υποστήριξαν τη δραματική λειτουργία της μπαρόκ άριας, οπτικοποιώντας την εξωτερίκευση των συναισθημάτων των τραγουδιστών. Τη διττή λογική της σκηνοθεσίας υπηρέτησαν και οι εξαιρετικοί φωτισμοί του Γιώργου Τέλλου.

Το εγχείρημα χαρακτηρίστηκε από εσωτερική συνέπεια και σε γενικές γραμμές λειτούργησε καλά -το μπαράκι του Χέντελ ήταν πραγματικά απολαυστικό. Αμφιλεγόμενη ήταν η διαφαινόμενη επιλογή της Τσάιλντς να εγκαταλείψει οποιαδήποτε προσπάθεια απόδοσης της σοβαρής πλευράς της όπερας. Ο χειρισμός των στιγμών δραματικής έντασης απέσπασε τον αυθόρμητο γέλωτα πολλών θεατών, αλλά και ενόχλησε πολλούς άλλους. Η καλύτερη στιγμή ήταν ίσως αμέσως μετά το διάλειμμα, όταν χωρίς άλλη επέμβαση άφησε τους πρωταγωνιστές να τραγουδήσουν επτά συνεχόμενες άριες.

Τότε ήταν που απολαύσαμε περισσότερο την υπέροχη μουσική και τις εξαιρετικές ερμηνείες. Τόσο οι πρωταγωνιστές Μαξ Εμανουέλ Τσέντσιτς (Αλέξανδρος), Μπλαντίν Στασκιέβιτς (Ρωξάνη), Αδριάνα Κουτσέροβα (Λισαύρα), Ξαβιέρ Σαμπάτα (Τάξιλος) όσο και οι Μακεδόνες στρατηγοί Πάβελ Κουντινόφ (Κλείτος), Χουάν Σάντσο (Λεονάτος) και Νίκος Σπανός (Κλέων), απέδειξαν ότι κατέχουν πλήρως το ύφος και την τεχνική ερμηνείας του μπαρόκ, ενώ δεν υστερούν σε σκηνική παρουσία.

Ο Γιώργος Πέτρου υποστήριξε υποδειγματικά τους τραγουδιστές του, οδηγώντας τους δεξιοτέχνες μουσικούς σε μια ερμηνεία υφολογικά συνεπή που ανέδειξε τα ηχοχρώματα των οργάνων εποχής, με έμφαση στη δραματικότητα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Οπερα
Μέγαρο Μουσικής
Θέατρο
Κλασική μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Hollywood
Καλώς ήλθες ψηφιακό φιλμ
Στα δικαστήρια με τον Κόστνερ
Ο Ντι Κάπριο στο Μιζούρι
Αφιέρωμα
Η θερινή μας αγάπη
Εικαστικά
Κρυφοκοιτάζοντας από την κλειδαρότρυπα
Φοιτητική αισιοδοξία
Οι 100 καρέκλες του.... πλάτωνα
Λογοτεχνία
Στην Αθήνα της Αμερικής
Μουσική
Τραγουδώντας στο λόφο
Τραγουδώντας στο λόφο
Οπερα
Μοναρχίας θρίαμβος
Σινεμά
Κομαντσι με αιρετικό χιούμορ
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΚΗΣ Κινηματογραφιστής
Θρίλερ από το Βορρά
Δείτε πρώτοι τον εχθρό
Μαθήματα από παιδιά
Αφιέρωμα στον Χίτσκοκ
Συγγραφείς/Ποίηση
Ο κοσμός του Μπόρις Βιάν
Φεστιβάλ
Λάμψη παλιού Χόλιγουντ στο Rockwave Festival
Φεστιβάλ Αθηνών
Διαμαρτυρόμενος στην Επίδαυρο
Ο έρωτας της Κόμισσας
Πριγκίπισσα σε άγνοια
Μονομαχία στην Πειραιώς
Μεταμοντέρνο καμπαρέ
Άλλες ειδήσεις
Ενδιαφέρουν