Έντυπη Έκδοση

Η θερινή μας αγάπη

Ηταν μια εποχή που, μόνο στη Δάφνη, λειτουργούσαν κάθε καλοκαίρι η «Νανά», η «Γαρδένια», η «Αλίντα», ο «Ερμής», η «Οαση» -και όχι μόνο. Για ν' αναφερθούμε σε μια από τις πολλές αθηναϊκές συνοικίες. Ηταν η εποχή, στις δεκαετίες του '50 και του '60, που στο διάλειμμα της προβολής έβγαινε ο βοηθός από το μπαρ με τον ξύλινο δίσκο και διαφήμιζε φωναχτά «σάμαλι, παστέλι, κοκ, φιστίκια, πασατέμπο, λεμονάδες, πορτοκαλάδες, μπιράλ, για να περνάει η ώρα».

Οι ταινίες παίζονταν τότε με την υπόκρουση ενός συνεχούς υφέρποντος θορύβου που δεν ενοχλούσε κανέναν, αφού όλοι έσπαγαν με τα δόντια τους τα σπόρια. Ηταν τότε μια εποχή εν πολλοίς ασπρόμαυρη, αλλά είχε γούστο και τη γλένταγε ο κόσμος, όταν τα βράδια μύριζε το γιασεμί, το νυχτολούλουδο, η γαρδένια και το αγιόκλημα, μέσα στη σχετική δροσιά, μετά τη ζέστη της μέρας, που ακόμα δεν είχε γίνει καύσωνας, όπως σήμερα.

Πώς και πώς περίμεναν όλοι ν' ανοίξουν τα θερινά τα σινεμά, που έπαιζαν ταινίες σε δεύτερη προβολή, αλλά έδιναν σε πρώτη χαρά για τον κοσμάκη. Εβλεπες κάτι βραδιές ολόκληρη γειτονιά παρούσα, τα πειράγματα και οι φάρσες είχαν την τιμητική τους, οι άνθρωποι γνωρίζονταν, δεν είχε έρθει ακόμα ο καιρός της αντιπαροχής.

Τυπικό στήσιμο του ταμπλό με τις φωτογραφίες- «κράχτες» Τυπικό στήσιμο του ταμπλό με τις φωτογραφίες- «κράχτες» Τα «Θερινά σινεμά» (εκδόσεις «Τεθλασμένη») έρχεται ακριβώς να μας ξανασυστήσει ένα λεύκωμα που υπογράφουν φωτογραφικά ο Γιάννης Ασημακόπουλος και ο Δημήτρης Τσεβάς. Με φωτογραφίες από σινεμά που ακόμα είναι ανοιχτά σ' όλη την Ελλάδα, από την Καβάλα μέχρι την Κρήτη, προϊόν τεσσάρων περιόδων δουλειάς. Με τον Τσεβά να καδράρει στους εργαζομένους, μηχανικούς, ταξιθέτες κι άλλους και τον Ασημακόπουλο να δουλεύει πάνω στις αρχιτεκτονικές φόρμες.

Οι δύο φωτογράφοι, με δικά τους έξοδα, κάτι σημαντικό που δείχνει το πάθος και τη διάθεση, έκαναν αρχικά το 2006 το ρεπεράζ τους και στη συνέχεια επί τρία καλοκαίρια όργωσαν την Ελλάδα.

«Δώσαμε θεματικά έμφαση στους παλιούς θερινούς κινηματογράφους. Σε παρεμβάσεις τύπου λάιφ στάιλ κατεβάζαμε τις μηχανές», λέει ο Τσεβάς.

Το τελικό αποτέλεσμα έδωσε φωτογραφίες από περίπου εβδομήντα κινηματογράφους, οι περισσότεροι εκ των οποίων βρίσκονται στην Αθήνα. Ειδικά για τη Θεσσαλονίκη, σημειώνουν πως αναλογικά με το μέγεθός της έχει τους λιγότερους.

Αν θελήσουμε να αναφερθούμε σε αριθμούς, στη δεκαετία του '50 υπήρχαν χοντρικά στην Ελλάδα περί τα 1.500 θερινά. Σήμερα, βγάζοντας ένα μηδενικό, υπολογίζονται σε εκατόν πενήντα. Και σημειώστε πως το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό, όπως κάποτε ήταν ευρέως παραδεκτό.

Πιτσιρικάδες σκαρφαλωμένοι στη μάντρα βλέπουν την ταινία τζάμπα Πιτσιρικάδες σκαρφαλωμένοι στη μάντρα βλέπουν την ταινία τζάμπα Θερινά σινεμά υπάρχουν στο Μεξικό, στην Κύπρο, στη Βόρεια Αφρική, στη Σικελία. Αυτό που χαρακτηρίζει τους κινηματογράφους των προαναφερόμενων χωρών είναι η δόμηση. Γιατί και στη Γαλλία ή στην Αγγλία μπορεί να γίνονται προβολές ταινιών το καλοκαίρι, αλλά σε μια οθόνη που θα στηθεί για ένα βράδυ σ' ένα πάρκο.

Ενα δεύτερο χαρακτηριστικό των θερινών είναι πως κατά κανόνα πάνε από πατέρα σε γιο. Το επάγγελμα είναι κληρονομικό. Τέλος, ανάμεσα στους πολλούς κλειστούς θερινούς, λόγω του ότι έχουν κριθεί διατηρητέοι, κάποιοι έγιναν γκαράζ. Δεν μπορούσαν-που δεν μπορούσαν να τους γκρεμίσουν (ευτυχώς), τους χρησιμοποίησαν διαφορετικά.

Με τίτλο «Νύχτες καλοκαιριού» γράφει στο λεύκωμα η πανεπιστημιακός Αννα Λυδάκη: «Εκεί, τις νύχτες του καλοκαιριού, κάτω από το πολύαστρον του αιθέρος και το σεληνόφως, παρακολουθούμε στην οθόνη ανθρώπους που συνάπτουν σχέσεις αγάπης ή μίσους, να χαίρονται ή να λυπούνται, να αντιμετωπίζουν διλήμματα και προβλήματα, να εκπληρώνουν ή να χάνουν τα όνειρά τους. Κι εμείς, θεατές αυτού του κόσμου που προβάλλεται προ ομμάτων, απομακρυνόμαστε από τα τρέχοντα, παρακολουθούμε τα γεγονότα που αφηγούνται οι εικόνες και οι ήχοι... Και αυτό απελευθερώνει συναισθήματα, υπενθυμίζει βιωμένα που νομίζαμε ότι είχαμε ξεχάσει, μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε καταστάσεις ή προσφέρει μια παραμυθία, όμοια μ' εκείνη των αφηγητών του παλιού καιρού».

Οι θερινοί κινηματογράφοι όπως διαμορφώνονται πλέον με τραπεζάκια ανάμεσα στα καθίσματα Οι θερινοί κινηματογράφοι όπως διαμορφώνονται πλέον με τραπεζάκια ανάμεσα στα καθίσματα Η επίσης πανεπιστημιακός Πηνελόπη Πετσίνη, αφού αναφέρεται στη χρήση του ασπρόμαυρου φιλμ (και) στο λεύκωμα, καταλήγει: «Εν τέλει, οι ίδιες ιστορικές μας αναμνήσεις είναι ασπρόμαυρες και σε αυτό μετατρέπονται σταδιακά τα ελληνικά θερινά σινεμά: σε αναμνήσεις. Είναι ακόμα εδώ, αλλά ήδη τα νοσταλγούμε».

Τα νοσταλγούμε όντως; Μα όχι αυτά, αλλά αν θέλετε την εποχή της ακμής τους, οι κάπως μεγαλύτεροι. Οι νέοι τα βιώνουν μια χαρά. Μια επίσκεψη, ας πούμε, στο «Θησείο», στην «Αίγλη» ή στο «Βοξ» θα σας πείσει. Τα θερινά, έστω και λίγα πια, εξακολουθούν κάτω από άλλες συνθήκες και να έχουν το κοινό τους και να προσφέρουν χαρά.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Αθήνα
Σινεμά
Αφιέρωμα
Καλλιτεχνικό ρεπορτάζ
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Hollywood
Καλώς ήλθες ψηφιακό φιλμ
Στα δικαστήρια με τον Κόστνερ
Ο Ντι Κάπριο στο Μιζούρι
Αφιέρωμα
Η θερινή μας αγάπη
Εικαστικά
Κρυφοκοιτάζοντας από την κλειδαρότρυπα
Φοιτητική αισιοδοξία
Οι 100 καρέκλες του.... πλάτωνα
Λογοτεχνία
Στην Αθήνα της Αμερικής
Μουσική
Τραγουδώντας στο λόφο
Τραγουδώντας στο λόφο
Οπερα
Μοναρχίας θρίαμβος
Σινεμά
Κομαντσι με αιρετικό χιούμορ
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΚΗΣ Κινηματογραφιστής
Θρίλερ από το Βορρά
Δείτε πρώτοι τον εχθρό
Μαθήματα από παιδιά
Αφιέρωμα στον Χίτσκοκ
Συγγραφείς/Ποίηση
Ο κοσμός του Μπόρις Βιάν
Φεστιβάλ
Λάμψη παλιού Χόλιγουντ στο Rockwave Festival
Φεστιβάλ Αθηνών
Διαμαρτυρόμενος στην Επίδαυρο
Ο έρωτας της Κόμισσας
Πριγκίπισσα σε άγνοια
Μονομαχία στην Πειραιώς
Μεταμοντέρνο καμπαρέ
Άλλες ειδήσεις
Ενδιαφέρουν