Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

ΑΝ-ΕΞΟΔΟΣ

  • Κρουαζιέρα θα σε πάω

    ΑΝΤΙ ν' ανέβω τη σκάλα προς το σαλόνι, έκανα το «λάθος» και τρύπωσα στο γκαράζ για να πάρω εκείνη την παράξενη μυρουδιά που κρατά μέσα της αλμύρα κι εξατμίσεις και που τόσο πολύ έχω συνδυάσει με διακοπές. Κι ύστερα, όταν με έδιωξαν κακήν κακώς, πάλι απέφυγα το σαλόνι και ανέβηκα στο πάνω κατάστρωμα, για να νιώσω τη ζέστη ενός αφιλόξενου ήλιου και να χαζέψω ένα γλάρο που μας συντρόφευε.

    Σε λίγο το βαθύ Αιγαίο θ' άρχιζε να ξετυλίγει το μπλε του κοβάλτιου κι ακόμα πιο μετά η ξεραΐλα των νησιών θα εμφανιζόταν διάστικτη από λευκούς κύβους. Σπίτια που γύρευε ποιος Θεός ανοίγοντας την παλάμη του σκόρπισε παντού τυχαία. Το καλοκαίρι κάνει την Ελλάδα τόπο ραστώνης. Από πάντα. Κάποτε μ' ένα σκέτο σακίδιο, μετά με το μηχανάκι, πιο ύστερα με τ' αυτοκίνητο. Και μ' ένα χέρι στην παλάμη σου, μ' ένα χαμόγελο ν' αντικρίζει το δικό σου χαμόγελο, με μια γραμμή αλάτι που ξεραίνεται στην πλάτη σου, μ' ένα δροσερό σεντόνι, που φωτίζει το δωμάτιο με τα κλειστά σκούρα.

    «Το πλοίο θα σαλπάρει το βραδάκι/ πάρε το μετρό για Πειραιά/ Μέσα στο γλυκό καλοκαιράκι/ να πάμε κρουαζιέρα στα νησιά...» του Γερμανού, μην πούμε και για το άλλο: «Sapore di sale/ sapore di mare...» («Γεύση από αλάτι/ γεύση από θάλασσα...») του Τζίνο Πάολι. Καλοκαιρινοί εθνικοί ύμνοι διαφορετικών γενιών, αλλά τι έχει να κάνει; «Θέλετε σκιά για τη σκηνή, καθαρή θάλασσα και δύο κρύες μπίρες. Ετσι δεν είναι;», μας είχε ρωτήσει σ' ένα κάμπινγκ στη Σικελία ο τύπος στην είσοδο, όταν μας είδε να φτάνουμε κάθιδροι ζαλωμένοι τα σακίδια. Τα χρόνια περνούν και σκέφτομαι πως η ευτυχία συμπυκνώνεται στο να κατεβαίνεις από ένα λεωφορείο, να περπατάς σ' ένα χωματόδρομο κι ύστερα, όταν παρανταλάς πια από τη ζέστη, να σου κάνουν την παραπάνω ερώτηση. Εν ολίγοις ευτυχία είναι τα νιάτα και το να μπορείς να τα διατηρείς μέσα σου. Ειδικά το καλοκαίρι, εποχή που βγάζει τη γλώσσα σ' όποιον είναι ή σ' όποιον αισθάνεται σοφός γέροντας. Κι ακόμα, για να φτάσουμε στα καθ' ημάς, το καλοκαίρι κατεβαίνει από το μεσαιωνικό καλντερίμι προς τη Μηλίνα, κάνει στάση στο άγιασμα για να δροσιστεί, διασχίζει το μικρό κάμπο με το χωριό κι ύστερα ίσα που προλαβαίνει να βγάλει το μακό πριν πέσει στο νερό. Αν είσαι τυχερός, που είσαι συνήθως, όλο και κάποιος φίλος εποχούμενος θα βρεθεί για να σε πάει πίσω, διαφορετικά υπάρχει και το λεωφορείο. Εν ολίγοις, χρυσά μου, το καλοκαίρι δεν θέλει χρήματα, αλλά ψυχή. Διότι αν δεν το φέρεις μέσα σου, ακόμα και τον Αύγουστο σαν Φλεβάρη θα τον περάσεις.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Hollywood
Καλώς ήλθες ψηφιακό φιλμ
Στα δικαστήρια με τον Κόστνερ
Ο Ντι Κάπριο στο Μιζούρι
Αφιέρωμα
Η θερινή μας αγάπη
Εικαστικά
Κρυφοκοιτάζοντας από την κλειδαρότρυπα
Φοιτητική αισιοδοξία
Οι 100 καρέκλες του.... πλάτωνα
Λογοτεχνία
Στην Αθήνα της Αμερικής
Μουσική
Τραγουδώντας στο λόφο
Τραγουδώντας στο λόφο
Οπερα
Μοναρχίας θρίαμβος
Σινεμά
Κομαντσι με αιρετικό χιούμορ
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΚΗΣ Κινηματογραφιστής
Θρίλερ από το Βορρά
Δείτε πρώτοι τον εχθρό
Μαθήματα από παιδιά
Αφιέρωμα στον Χίτσκοκ
Συγγραφείς/Ποίηση
Ο κοσμός του Μπόρις Βιάν
Φεστιβάλ
Λάμψη παλιού Χόλιγουντ στο Rockwave Festival
Φεστιβάλ Αθηνών
Διαμαρτυρόμενος στην Επίδαυρο
Ο έρωτας της Κόμισσας
Πριγκίπισσα σε άγνοια
Μονομαχία στην Πειραιώς
Μεταμοντέρνο καμπαρέ
Άλλες ειδήσεις
Ενδιαφέρουν