Έντυπη Έκδοση

Επιστήμη & Τεχνολογία

Μεθοριακά

  • The snake pit

    Επαναλαμβάνομαι διαρκώς... Σαν μαγκανοπήγαδο που ανεβοκατεβαίνει σε ξερό τόπο, διατηρώντας μονάχα μιαν ανάμνηση κίνησης και αντανακλαστικών. Είναι ο καιρός στεγνός, ή μήπως εμείς στεγνώσαμε, ξεραθήκαμε; Τις προάλλες η γειτόνισσα βρήκε ένα μεγάλο αστρίτη στην αυλή της.

    Τον πάτησε καθώς περπατούσε ανάμεσα στα ξερόχορτα φορτωμένη περικοκλάδες, που μάζεψε για τις κότες. Στο ένα χέρι η αρμαθιά με τα χόρτα, στο άλλο ένα καλάμι για μπαστούνι. Το κυνήγησε φωνάζοντας. Με το καλάμι τρύπησε το κεφάλι του, το πέρασε στην άκρη του και το έσερνε γελώντας. Εκείνο σφάδαζε και χτυπιόταν πετώντας αίματα και δηλητήριο από τη διχαλωτή του γλώσσα. Υστερα μαζεύτηκαν γύρω της κι άλλες γειτόνισσες, να το δουν και να τσιρίξουν. Είναι αστρίτης, έχει φαρμάκι, φώναξαν. Μια τολμηρή έφερε από την κουζίνα το γκαζάκι και άρχισε να το καίει απ' την ουρά. Εκείνο σφάδαζε, χτυπιόταν... Μέχρι που έμεινε ακίνητο στην άσφαλτο. Δεν έκαναν τον κόπο ούτε να το μαζέψουν να το πετάξουν στον κάδο με τα σκουπίδια, να το πάρει το αμάξι του δήμου για τη χωματερή. Βρόμισε το φίδι μέρες τώρα εκεί στην άκρη της δημοσιάς και μονάχα τα γατιά και κάτι κοπριτάκια περνάνε, το μυρίζουν, μορφάζουν κάτι σαν «μπλιαχ» και φεύγουν τρέχοντας.

    Στις βραδινές βόλτες το βλέπω πάντα εκεί ακίνητο, φορτωμένο με σκόνες και μερμήγκια, μιλιούνια μερμήγκια λυσσασμένα και αδηφάγα τρώνε αχόρταγα και το φίδι δεν τελειώνει. Πέρασα κι από επάνω του με το ποδήλατο κι ένιωσα το σώμα του νωθρό, μαλακό και άτονο, σαν λάσπη που ξεραίνεται από τον καλοκαιρινό ήλιο...

    Τόσο στεγνή εποχή, τόσο φρυγμένο καλοκαίρι δεν θα ξαναϋπάρξει στο βίο μας, είμαι σίγουρη. Ποτέ άλλοτε τα καλοκαίρια εδώ στο Νότο δεν ήταν τόσο αποτρόπαια, δεν συναναστρέφονταν τόσο προκλητικά με ερπετά και φαρμάκια. Φέτος, από τη μια η κρίση και η ευτέλεια, οι ανοησίες και η φτήνια, οι αφραγκίες κι από την άλλη η επαναστατική γυμναστική. Μια αδιέξοδη περιδίνηση που ζαλίζει, μια διαρκής ζάλη, μόνιμο vertigo, θάμπος στα μάτια, κοντό βήμα.

    Τρέμω κι εγώ από φόβο όταν ανεβοκατεβαίνω σκαλιά μην τσακιστώ· μου φαίνεται, ακόμα και στο χαμηλό πλατύσκαλο της εξώθυρας, ότι θα γκρεμοτσακιστώ.

    Κι όμως... Δεν πάει πολύς καιρός που ανεβοκατέβαινα σκάλες κι ανεμόσκαλες τρεχαλητά, χωρίς φοβίες... Πηδούσα δυο δυο τα σκαλιά, δοκίμαζα ορθοπεταλιές, μακροβούτια στη θάλασσα, κολοτούμπες στο νερό, ξενυχτούσα, κάπνιζα αρειμανίως, ήμουν γεμάτη διεγέρσεις, ιδέες, τολμήματα, όπως αι γενεαί... γύρω μου αι πάσαι...

    Εχουμε χρεοκοπήσει, λοιπόν, από παντού, συμβιώνουμε λες σε λάκκο με φίδια... Ζούμε έναν εφιάλτη που δένει αριστουργηματικά την ιστορία της ταινίας «The Snake Pit» του Anatole Litvak, με την Olivia de Havilland στον κεντρικό ρόλο. (Είχα την τύχη να τη δω στην ΕΡΤ, κάποτε) Μια γυναίκα με «ασταθή συμπεριφορά», που καταλήγει σε ψυχιατρείο. Το μεγαλύτερο «έγκλημά» της, ότι θέλει να διατηρήσει το δικό της τρόπο σκέψης, έξω από νόρμες και στερεότυπα του «ορθού» ρόλου, ας πούμε· του «πολιτικά ορθού», συμπληρώνω. Υπάρχει μια σκηνή στην ταινία που αποτυπώνει τους έγκλειστους από ψηλά, ένα σμάρι ακαθόριστο, σκιές που σέρνονται, μπλέκονται μεταξύ τους σαν ερπετά, δίνοντας εικόνα ενός λάκκου με φίδια. Οσο ο φακός ζουμάρει την εικόνα τόσο καθαρίζει το σχέδιο, αποκαλύπτοντας τα έρποντα, τους έγκλειστους τροφίμους του ιδρύματος, που κινούνται μέσα σε κλειστούς θαλάμους σιωπηλοί, κατατονικοί...

    Ετσι μοιάζει η χώρα, η μεσογειακή μας γειτονιά, έτσι φαινόμαστε καθώς διαπλεκόμαστε σε πλατείες, συγκρουόμενοι με στρατούς, έγκλειστοι σε ουρές, αγορές, στο «ταμείον», έτσι μας δείχνουν τα κανάλια από ψηλά... Ακραίο αλλά τόσο εκφραστικό! Κατά βάθος η κρίση εκεί μας έριξε κι ας μην τολμούμε να ομολογήσουμε τις απαγορευμένες αλήθειες που εμποδίζουν ανέξοδοι κρωγμοί θεσμικών, συστημικών, επικοινωνιακών ιερατείων...

    Μόνες, σφύζουσες από υγεία, έξω από κάδρα, οι φιδοσκοτώστρες γειτόνισσες που έκαψαν τον αστρίτη, με γέλια, χαρές, τσιρίγματα... Εκαψαν και τους ζουρλομανδύες, έχουν δικά τους μέσα για τις μάχες παρόντος και μέλλοντος... Λέω να βρω κι εγώ ένα μυτερό καλάμι και να μπω στο κλαμπ. Να αναρριχηθώ, να ξεφύγω απ' το λάκκο με τα φίδια. Οσοι πιστοί...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Επιστήμη & Τεχνολογία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Επιστήμη & Τεχνολογία της έντυπης έκδοσης
Αρχιτεκτονική
Ενας άσος στο μανίκι για μόνιμη αντισεισμική προστασία των μνημείων
Γεωργία
Μάστιγα για τη γεωργία ο νηματώδης σκώληκας
Περιβάλλον
Το δέντρο που... σβήνει το δάσος
Περιβάλλον & οικολογία
Οικοκαινοτομία για υγιή οικονομία
Συνεντεύξεις/Γνώμες
«Η απαισιοδοξία αναιρεί κάθε πρωτοβουλία»
Υγεία
Ταχύτατη αποκατάσταση με ελληνική υπογραφή
Ανενημέρωτες οι Ελληνίδες και για τον επικίνδυνο HPV