Έντυπη Έκδοση

Ελλάδα

Μέσα & Media

  • Ο αργός θάνατος των FM

    Το ραδιόφωνο ήταν πάντοτε η παρέα μας, ένας φίλος, το στήριγμα στις δύσκολες στιγμές. Σήμερα, που η πλεϊλίστα έχει «φάει» τον παραγωγό και ο σπόνσορας το... αυτί του ακροατή, οι τελευταίοι εραστές των ερτζιανών αισθάνονται σαν συγγενείς σε... κηδεία

    Ακούς ραδιόφωνο στα FM; Ακούω ραδιόφωνο στα FM! Σ' αρέσει ν' ακούς ραδιόφωνο στα FM; Μ' αρέσει ν' ακούω ραδιόφωνο στα FM! Σ' αρέσει ν' ακούς το ραδιόφωνο που ακούς; Εξαρτάται απ' την περίπτωση. Ετσι όπως έχει σήμερα το πράγμα, το ραδιοφωνάκι φροντίζει συχνά να σε διώχνει αντί να σε προσελκύει. Και πόσο πια μπορείς να στρέφεσαι σε έναν και μοναδικό σταθμό που δεν σε προσβάλλει, σε μία και μοναδική φωνή ραδιοφωνική που δεν σε αδικεί; Κάποια στιγμή θέλεις ποικιλία, θέλεις και κάτι διαφορετικό. Κι αυτό το διαφορετικό είναι κάπως δύσκολο να το βρεις στο σημερινό τοπίο των FM. Ιδίως τώρα που σίγησαν τα δημόσια ραδιόφωνα...

    Οι αιτίες; Πολλές και διάφορες, αλλά αν ήθελα να σταθώ στις τρεις μεγάλες κατηγορίες, θα έκανα λόγο για τις πλεϊλίστες, τους σπόνσορες και τους ίδιους τους παραγωγούς. Οι πρώτες εξοντώνουν κάθε μουσικό αισθητήριο, οι δεύτεροι απαξιώνουν κάθε ροή προγράμματος και λόγο και οι τρίτοι μοιάζουν σαν να βρίσκονται σε άλλον πλανήτη και να ασχολούνται μόνο με όλα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη αυτόν.

    Να τα πάρω με τη σειρά; Να τα πάρω με τη σειρά. Η πλεϊλίστα δεν είναι ένα φαινόμενο καινούργιο, την εισαγωγή της τη χρωστάμε στον Νίκο Μαστοράκη, το γνωστό τηλεοπτικό παραγωγό και σκηνοθέτη. Οταν αποφάσισε να μπλεχτεί με το ραδιόφωνο, έκανε αυτό που πάντοτε τον βοήθησε στην καριέρα του, εισαγωγή δηλαδή από την Αμερική. Και επειδή υπηρετούσε ένα συγκεκριμένο μοντέλο, αυτό των oldies but goodies, ήρθε κι έδεσε το γλυκό και έφερε αποτελέσματα. Εκτοτε κάθε ραδιοσταθμός μαζικής στόχευσης που σέβεται τον εαυτό του, το μπάτζετ του και την τσέπη του αφεντικού του, έχει υποκύψει στη γοητεία της πλεϊλίστας.

    Πράγμα που δεν είναι απαραίτητα κακό και δαιμονικό. Αμα, για παράδειγμα, διασχίσετε τις πρωινές ώρες τον κάμπο της δυτικής Θεσσαλίας και πέσετε πάνω στον Kiss FM της Καρδίτσας, θα δείτε ότι κάποιος, κάπου, κάποτε είχε τη φιλοτιμία να ταιριάξει στη λίστα τραγούδια σχετικώς ομοειδή, κοντινά σε ρυθμούς και ύφος. Το αντίθετο παράδειγμα; Ο νεότευκτος Easy 97,2 στην Αθήνα, που αντικατέστησε τον Antenna. Ενώ τα περισσότερα από τα τραγούδια που μεταδίδει είναι από αξιοπρεπή έως αξιόλογα, η σειρά είναι που καταστρέφει το πρόγραμμά του. Μοιάζει σαν να επιλέχθηκαν σωστά τα άσματα κι ύστερα να τα έβαλε στη σειρά ένας μεθυσμένος εγκέφαλος. Ή ένα σαραβαλιασμένο μίξερ, που χάνει στροφές αγκομαχώντας. Υπάρχει τρόπος να ακουστούν στην ίδια εκπομπή οι Simon and Garfunkel και η Amy Winehouse, αρκεί να περνάς από το ένα είδος στο άλλο με προσοχή και ευαισθησία κι όχι τυχαία μέσω αλγορίθμων.

    Εδώ είναι βέβαια που έχει υποβαθμιστεί πλήρως ο ρόλος του παραγωγού. Δεν διαλέγει τα τραγούδια, δεν διαλέγει τι θα πει, δεν διαλέγει πότε θα το πει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά του βάζουν στο στόμα και τα λόγια του σπόνσορα. Εξηγούμαι, για να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις: άλλο το διαφημιστικό σποτάκι, άλλο το σπόνσορσιπ. Το πρώτο παίζει στην ώρα του, είναι διακριτό, το καταλαβαίνεις τι θέλει να πει και τι εξυπηρετεί. Ο σπόνσορας, από την άλλη, έχει την απαίτηση να εξυπηρετείται από τον παραγωγό της εκπομπής και μάλιστα ο παραγωγός να δίνει όλο του το είναι κατά τη διάρκεια της πράξεως. Και εκεί που κάποιος σου μιλάει για πολιτισμό και συναυλίες και εκδηλώσεις, έρχεται η κινητή τηλεφωνία, το παγωτό, η μπίρα, το αφρώδες αναψυκτικό και συντρίβει εις τα εξ ων συνετέθη οποιαδήποτε επικοινωνιακή μαγεία του ραδιοφώνου. Ο σπόνσορας μπορεί να το ευχαριστιέται, αλλά ο ακροατής κατεβάζει καντήλια...

    Και ο παραγωγός χάνει αφ' ενός το ηθικό πλεονέκτημα και αφ' ετέρου σταματάει να είναι η παρέα μας. Διότι το ραδιοφωνάκι το δόλιο έτσι επέζησε ανά τις δεκαετίες μέσα στην τηλεοπτική κυριαρχία. Γιατί είναι μια παρέα, ένας φίλος, ένα στήριγμα στη δύσκολη στιγμή. Και οι παραγωγοί είναι οι άνθρωποί μας. Ή, μάλλον, συνήθιζαν να είναι οι άνθρωποί μας, μια και τώρα μοιάζουν να απασχολούνται περισσότερο με θέματα δικά τους και των κολλητών τους και όχι της μάζας, του ευρέος κοινού. Δείχνουν απομονωμένοι σε ένα σύμπαν περίκλειστο, πολύ ικανοποιημένοι με τους εαυτούς τους και με την επιτυχία τους να βρίσκονται μπροστά στο μικρόφωνο. Κάπως έτσι βέβαια απομακρύνονται οι εραστές του ραδιοφώνου από τα ερτζιανά και καταφεύγουν στο Ιντερνετ. Αν βρεθεί συντόμως κι ένα κόλπο να παίζει διαδικτυακό ραδιόφωνο στα αυτοκίνητα, προβλέπω τον αργό και βασανιστικό θάνατο των FM. Υπερβολικό; Μην ξεχνάτε ότι κάποτε κραταιά ήταν τα βραχέα...

  • Μύρισε Ελλάδα το... χαρτί

    Διαφημιστικές καταχωρίσεις με γιαούρτια, παγωτά και φέτα σε ξένα περιοδικά Και ξαφνικά τα αμερικανικά περιοδικά γέμισαν Ελλάδα! Οχι επειδή τους προέκυψε καμιά αγάπη για τον τουρισμό μας ή επειδή τους εξόφλησε ο ΕΟΤ (λέμε τώρα...), αλλά γιατί διαφημίζονται στις σελίδες τους ελληνικά γαλακτοκομικά.

    Η καταχώριση της Athenos για τη φέτα της Η καταχώριση της Athenos για τη φέτα της Ή μάλλον, μισό λεπτό να το βάλω αυτό το ελληνικά σε εισαγωγικά, εντάξει λοιπόν προϊόντα που διαφημίζουν κάποιου είδους «ελληνική» γεύση. Με μια μίνι διασύνδεση μιντιακή, που τα διαπλέκει ακόμη περισσότερο.

    Οι καταχωρίσεις είναι δύο ειδών. Η μία αφορά τα γιαουρτοπαγωτά της φίρμας Ben & Jerry's και η άλλη τη φέτα μάρκας Athenos. Δεν είναι κανούργιες οι καμπάνιες τους, παίζουν εδώ και μήνες στα αμερικανικά έντυπα, απλώς πρώτη φορά συμπίπτουν και πρώτη φορά έρχονται τόσο κοντά στην Ελλάδα έστω και από σπόντα. Η πρώτη μέσω της Ελληνοαμερικανίδας σταρ του Χόλιγουντ Τίνα Φέι και η δεύτερη μέσω μιας όχι και τόσο καλοκάγαθης γιαγιάκας -ή καλύτερα της yiayia, για να το πω στη γλώσσα του διαφημιζόμενου.

    Να κάνουμε αρχή με το γιαουρτοπαγωτό. Η Ben & Jerry's έχει κυκλοφορήσει ώς τώρα οκτώ εδέσματα του είδους, τα εξής: Strawberry Shortcake, Blueberry Vanilla Graham, Raspberry Fudge Chunk, Banana Peanut Butter, Vanilla, Pineapple Passionfruit, Vanilla Honey Caramel και το πλέον πρόσφατο Liz Lemon. Το τελευταίο είναι και το πιο ενδιαφέρον, αφού αποτελεί φόρο τιμής στην ίδια τη Λιζ Λέμον, στον τηλεοπτικό χαρακτήρα δηλαδή που έχτισε και υποδύθηκε στη σειρά «30 Rock» η Τίνα Φέι. Με δυο λόγια, όχι μόνο είναι greek το γιαουρτοπαγωτό, αλλά αναφέρεται και σε μία Greek, μια και η Τίνα Φέι δεν προσπάθησε ποτέ να κρύψει τις ρίζες της. Οσο για τη γεύση, τι άλλο από λεμόνι με ολίγη λεβάντα και βατόμουρα για συνοδεία.

    Η έτερη καταχώριση έχει, όπως έγραψα και πιο πάνω, πρωταγωνίστρια μια yiayia ελαφρώς στριμμένη και τσαμπουκαλεμένη. Αυτή τη φορά δίνει συνταγή για σαλάτα φέτας (εξ Ουισκόνσιν ορμώμενης, αν έχετε απορίες...) με καρπουζάκι. Μια συνταγή που ξεκινάει από οργάνωση υποχρεωτικού γάμου για την κόρη, συνεχίζει με τρίψιμο φέτας πάνω απ' το καρπούζι, πάει πιο κάτω με κλήση ιερέα για την κόρη άμα προβάλει αντίσταση, ακολουθούν ολίγος δυόσμος και αγγούρι στο μπολ της σαλάτας, βάλε και εξορκισμό από τον παπά και καταλαβαινόμαστε υποθέτω. Οσο πιο αυθεντική η yiayia (βάλτε κι εδώ όσα εισαγωγικά θέλετε), τόσο πιο αυθεντική η γεύση της αμερικανικής φέτας. Αναρωτιέμαι μόνο από πού πήραν την ιδέα. Παλαιότερα, βλέπετε, πριν σκάσει μύτη το Huffington Post, στήλη συμβουλών με μια yiayia διατηρούσε στο μπλογκ της η Αριάνα Χάφινγκτον...

    Τα γιαουρτοπαγωτά τής Ben & Jerry's (φωτ. Αρχείο «Ε») Τα γιαουρτοπαγωτά τής Ben & Jerry's (φωτ. Αρχείο «Ε»)

  • 3 ερωτήσεις

    Απαντά ο ΝΙΚΟΛΑΣ ΧΑΤΖΗΣ, web director στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα newpost.gr

    * Τι είναι αυτό που αιχμαλωτίζει το μάτι του κυβερνοναύτη;

    - Στην Ελλάδα αυτό που προσελκύει κυρίως είναι ο καλός και έξυπνος τίτλος και από πλευράς περιεχομένου το παρασκήνιο! Σίγουρα παίζει σημαντικό ρόλο η φωτογραφία και φυσικά η εγκυρότητα των πληροφοριών του ρεπορτάζ. Στο εξωτερικό υπάρχουν άλλα κριτήρια γιατί υπάρχει άλλη κουλτούρα και νοοτροπία. Οχι απαραιτήτως καλύτερη...

    * Τι είναι αυτό που λείπει από τις ελληνικές ιστοσελίδες;

    - Νομίζω η γενικότερη βελτίωση της αισθητικής είναι μείζονος σημασίας θέμα, με ταυτόχρονη, όμως, καλύτερη προσέγγιση στο περιεχόμενο. Ισως χρειάζεται να στραφούμε περισσότερο στην ουσία και λιγότερο στη δημιουργία εντυπώσεων. Εκτιμώ ότι αυτό καταφέραμε και με το καινούργιο design -σε συνδυασμό με την αναβάθμιση του περιεχομένου- του newpost.gr. Καθαρές γραμμές και πολλά... λευκά, για να μην κουράζουμε τον αναγνώστη.

    * Μετά τα blogs τι;

    - Κρίσιμη ερώτηση. Στην Ελλάδα πιστεύω ότι το έχουμε παρακάνει λίγο. Αρκετοί με ενθουσιασμό δημιούργησαν blogs, αλλά τελικά οι περισσότεροι στο τέλος τα εγκατέλειψαν. Και από όσα απέμειναν, τα περισσότερα είναι πολύ καλά. Πιστεύω ότι το επόμενο βήμα θα είναι η δημιουργία διαδραστικών sites. Μια άμεση επικοινωνία με την κοινωνία. Θα είναι το μεγάλο μας στοίχημα!

  • Μέσα και media

    ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ η κυβέρνηση και δεν προβλέπεται να πέφτει τους αμέσως επόμενους μήνες, λογικό είναι να περνάει απ' το μυαλό κάποιων το ντιλάρισμα. Σου λένε «θα περάσει το νομοσχέδιο, θα έρθουν στη Βουλή και οι τροπολογίες, θα παρθούν αποφάσεις θέλοντας και μη». Και όσο να 'ναι έχουν δίκιο, ακόμη και σε αυτό το σκορποχώρι που λέγεται κυβέρνηση μερικά πράγματα προχωράνε.

    Εστω και για τα μάτια της τρόικας. Ηδη λοιπόν στο Ραδιομέγαρο ακούγονται πολλά και διάφορα για κόσμο που διαπραγματεύεται πίσω από τις πλάτες των υπολοίπων, για κατηγορίες εργαζομένων που ζητούν να θυσιαστούν άλλες κατηγορίες εργαζομένων μπας και τη βγάλουν καθαρή, για πρόσωπα που έχουν ήδη κατοχυρώσει θέσεις στο νέο φορέα και λειτουργούν διαλυτικά και ύποπτα, για πολλά και διάφορα. Πλέον, είναι ορατό το πρώτο ρήγμα ανάμεσα στους δημοσιογράφους και στην ΠΟΣΠΕΡΤ, που δείχνουν να κινούνται προς διαφορετικές κατευθύνσεις με διαφορετική φιλοσοφία πλεύσης. Μην ξεχνάμε ότι οι πρώτοι στην αναλυτική ανακοίνωσή τους έκαναν λόγο έως και για εθελουσία έξοδο, ενώ η ΠΟΣΠΕΡΤ ακολουθεί τη γνώριμη τακτική «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά». Εχει σημασία και ποιος συνεννοείται με ποιον και ποιος επίσης εκπροσωπεί ποιον -κρατήστε το αυτό το τελευταίο για μελλοντική χρήση.

    ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ το νομοσχέδιο για τη ΝΕΡΙΤ που κατατέθηκε την Πέμπτη ήταν ίδιο ακριβώς με το νομοσχέδιο που είχε δώσει στη δημοσιότητα στις 12 Ιουνίου ο Σίμος Κεδίκογλου. Νέα στοιχεία ήταν μόνον η έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους και η Εκθεση Αξιολόγησης Συνεπειών Ρυθμίσεων. Εκεί διάβασα ότι η ΕΡΤ υπέκειτο σε πολιτικο-κομματικό έλεγχο όσον αφορά τους εργαζομένους της, τις σχέσεις της με τους προμηθευτές της, και ακόμη τις σχέσεις της με τους ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Σαν να κυβέρνησε, δηλαδή, από το 2004 έως το 2009 ένα κόμμα αγνώστου προελεύσεως και καταλήξεως στο οποίο δεν ανήκαν τα σημερινά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Οσο για την έτερη επισήμανση ότι «εξυγιαίνεται ένα από τα πιο σπάταλα πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου», ας το πούνε καλύτερα στο ΛΑΓΗΕ και στα 75 εκατομμύρια ευρώ που επρόκειτο φέτος να μασουλήσει από την ΕΡΤ...

    ΤΟ ΕΙΧΑ ΓΡΑΨΕΙ και παλαιότερα για την επικείμενη αποχώρηση του ΔΟΛ από το Χ.Α.: Μια φορά κι έναν καιρό το Χρηματιστήριο ήταν πανάκεια για όλες τις ασθένειες. Τώρα που οι επενδυτές μετακόμισαν στο φεγγάρι, για ποιο λόγο κάποιος να σπάει τα νεύρα του με τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα, γιατί να βρίσκεται διαρκώς κάτω από το μικροσκόπιο των ανταγωνιστών του και να είναι υποχρεωμένος να δίνει λογαριασμό για την παραμικρή κίνηση; Ιδίως όταν διακρίνεται ανά τα έτη για τη μυστικοπάθειά του, όπως ο Σταύρος Ψυχάρης.

    ΣΤΟΝ «ΑΕΡΑ» είναι πλέον οι 7imeres (www.7imeres.gr), η νέα ηλεκτρονική εφημερίδα που σχεδίασε και τρέχει ο έμπειρος δημοσιογράφος Θοδωρής Καλούδης. Με έμφαση στο σχόλιο και στην ανάλυση προσπαθεί να σταθεί περισσότερο στο κλίμα της ημέρας, στο γιατί συμβαίνει κάτι, παρά να κυνηγάει την είδηση. Ευχές για καλή επιτυχία.

    ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ με την πλευρά του Γιώργου Κουρή αποφάσισαν στις συνελεύσεις τους την περασμένη Παρασκευή τόσο οι δημοσιογράφοι όσο και οι τεχνικοί του Alter. Το κλίμα ήταν ευνοϊκό για να λειτουργήσει ξανά το κανάλι, έστω κι αν χρειαστεί να γίνουν υποχωρήσεις που υπό άλλες συνθήκες δεν θα γίνονταν δεκτές. Και μια και μιλάω για τον Γιώργο Κουρή, να υπενθυμίσω μια παλιά ιστορία. Μια ιστορία τριάντα χρόνων, από τότε που η «Αυριανή» υποστήριζε ότι θα επιστρέφει στους αναγνώστες της με κουπόνια ένα τάλιρο από την τότε υποχρεωτική τιμή των 15 δραχμών για τις εφημερίδες. Τότε, λοιπόν, είχε εμφανιστεί ένα πολύ ενδιαφέρον πόρισμα της ΙΣΤ' Οικονομικής Εφορίας (αριθ. πρωτ. 382/18.1.1983), που έκανε λόγο για πλαστογραφίες και απάτες εις βάρος του Δημοσίου. Κρίμα που οι υπουργοί Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ εκείνο τον καιρό δεν είχαν διόλου ασχοληθεί με αυτή την ιστορία. Ούτε καν ο Γεράσιμος Αρσένης, που διακρινόταν για τη μαχητικότητά του...

    ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ κυκλοφορίες κυριακάτικων εφημερίδων στις 30 Ιουνίου: Πρώτο Θέμα: 108.190 (από 130.310 στις 23/06), Εθνος: 82.350 (90.060), Βήμα: 78.550 (91.150), Real News: 77.720 (87.000), Ελεύθερος Τύπος: 20.410 (23.430), Ριζοσπάστης: 19.470 (19.020), Δημοκρατία: 19.110 (16.010), Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία: 13.410 (15.770), Espresso: 10.410 (13.030), Αυγή: 7.750 (6.010).

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Proton Bank
Το κινητό «καίει» Λαυρεντιάδη
Τα απόνερα του σκανδάλου
Διαχείριση απορριμμάτων
Αρχές - εργολάβοι θέλουν τη... ρεβάνς στην Κερατέα
Δικαστικό ρεπορτάζ
Το σκεπτικό του βουλεύματος για τη νέα 6μηνη παράταση
Δικαστικό ρεπορτάζ,Αστυνομικό ρεπορτάζ
Προφυλάκιση... μέχρι θανάτου
Εκπαίδευση
Κατόπιν εντολής η «εξαφάνιση» των αριστούχων
Η σφαγή των εκπαιδευτικών οδηγεί σε... ανθρωποφαγία
Ελευθεροτυπία
Πρόσκληση ενδιαφέροντος ...
Εργασιακά θέματα
Απολύσεις με πατέντα ΕΡΤ
Από τον εργαζόμενο στον «απασχολήσιμο»
«Κρεατομηχανή έγινε η αγορά εργασίας»
Εργασία, μισθός και απολύσεις στην ελληνική... ΕΟΖ
Οργανώσεις/Κινήματα
Ούτε βία ούτε και υπακοή...
Τουρισμός
Athens tour στην... ανέχεια