Έντυπη Έκδοση

Μια τραγική ιστορία στη σκηνή

Πρωτοείδαμε το έργο με ερμηνεύτρια την Κάτια Δανδουλάκη, το 1993 και το 2000. Τώρα ήρθε η σειρά μιας νέας ηθοποιού, βραβευμένης με το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη», της Μαρίνας Ασλάνογλου, να ερμηνεύσει έναν συγκλονιστικό μονόλογο από τις 26 του μηνός στο θέατρο «Αμιράλ» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη: το «Τζόρνταν» των Αννας Ρέινολντς και Μόιρα Μπουφίνι αφορά την αληθινή ιστορία της Σίρλεϊ Τζόουνς, κατηγορούμενης για τη δολοφονία του παιδιού της.

Η Σίρλεϊ, μεγαλωμένη σε φτωχή οικογένεια, με έναν πατέρα που κακοποιούσε τη μητέρα της, αναζητεί τρόπο διαφυγής. Νομίζει ότι τον βρίσκει στο πρόσωπο ενός άντρα και τον ακολουθεί. Εκείνος σύντομα γίνεται βίαιος. Τη χτυπάει και φέρνει στο μικρό τους δωμάτιο άλλες γυναίκες, ενώ η Σίρλεϊ είναι έγκυος. Κι όταν γεννά, χωρίς χρήματα και χωρίς καμία προστασία, αποφασίζει να ξαναφύγει. Αλλά ο πρώην εραστής και η Πρόνοια θέλουν να της πάρουν το παιδί εκτιμώντας ότι είναι ανίκανη να το μεγαλώσει. Οταν όλοι οι δρόμοι κλείνουν, η Σίρλεϊ πνίγει το μωρό της και κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Θα επιζήσει όμως, θα συλληφθεί και θα οδηγηθεί στη φυλακή, στην πτέρυγα των ψυχοπαθών, όπου προσπαθεί ξανά και ξανά να τερματίσει τη ζωή της. Την ιστορία της εξομολογείται στη συγκρατούμενή της, η οποία αργότερα θα τη μεταφέρει στο θέατρο. Το 1987 η Σίρλεϊ αποφυλακίζεται και την πρώτη μέρα της ελευθερίας της αυτοκτονεί...

Το έργο ανεβάζεται απολύτως ρεαλιστικά. Βλέπουμε την ηρωίδα να περιφέρεται με μια κούπα καφέ σε μια γκρίζα αίθουσα αναμονής δικαστηρίου με σκληρό φωτισμό και μαύρους καναπέδες (σκηνικός χώρος Μανόλη Παντελιδάκη). Οσο περιμένει αφηγείται την τραγική ιστορία της.

Η Μαρίνα Ασλάνογλου αντιμετώπισε τον ρόλο ως πρόκληση: Εκοψε τα μαλλιά της, τα πατίκωσε και τα φούντωσε για να φαίνονται βρόμικα. Φόρεσε ό,τι αταίριαστο φτηνό ρούχο βρήκε μπροστά της. Το μαύρο ρίμελ τρέχει μαζί με τα δάκρυά της μουντζουρώνοντας το πρόσωπό της.

«Είμαι μια απεριποίητη, χαλασμένη γυναίκα. Στην εμφάνιση, στην κίνηση, στον λόγο, στους τρόπους. Αντιμετωπίζω δημιουργικά τη μοναξιά της σκηνής με συμπαίκτες τα σκηνικά αντικείμενα. Ψάχνοντας σ' ένα βιβλιοπωλείο με έργα θεατρικά στο Λονδίνο έπεσα πάνω στο "Τζόρνταν". Το αγόρασα, το διάβασα, ενθουσιάστηκα, αλλά το άφησα στην άκρη. Ηταν μονόλογος και ήξερα ότι το ανέβασμά του απαιτούσε έναν ταλαντούχο σκηνοθέτη. Δηλαδή τον Νίκο Μαστοράκη. Του τηλεφώνησα, τον πέτυχα στην Ταϊλάνδη, πρότεινα το έργο και -ευτυχώς- δέχτηκε. Ο Νίκος διασκεύασε τη μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη κάνοντας το έργο πιο σκληρό, πιο νευρικό. Προσπαθώ να κατανοήσω την ηρωίδα, να βρω το κίνητρο που όπλισε το χέρι της, ώστε να "δικαιολογήσω" την πράξη μέσα μου, άρα και πάνω στη σκηνή. Στόχος είναι να βγει η σπαραχτική κραυγή της Σίρλεϊ». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Σχετικά θέματα: Θέατρο
Ο ρατσισμός στο σπίτι τους
Κάθε βράδυ χωρίζουν
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
«Να μη σιωπάμε στα σημαντικά»
Θέατρο
Μια τραγική ιστορία στη σκηνή
Ο ρατσισμός στο σπίτι τους
Κάθε βράδυ χωρίζουν
Κινηματογράφος
Unfair game
Διαδικτυακός κινηματογράφος
Μοτέρ, ποντίκι, πάμε
Βιβλίο
Η δημιουργία ενός δράκου
Ερρίκος για Μπούκερ
Κυνηγοί κεφαλαίου
Συνέντευξη: Γιώργος Διαλεγμένος
«Στριμωχτήκαμε σε μια ήπια κατοχή»
Συνέντευξη: Σαρλότ Ράμπλινγκ
Ανάμεσα σε δύο μεγάλους
Εκθεση
Χαράσσοντας την «Κραυγή»
Εικαστικά
Η χαράκτρια της διαμαρτυρίας
Ο κλασικός της αφαίρεσης
Φωτογραφία
Εκ Παρισίων
Λεύκωμα
Τα τελευταία πλάνα του Βολοντέ
Ψηφιακά βιβλία
e-book: Ερχεται, αλλά σημειωτόν
Στην αναμονή για το i-pad
Άλλες ειδήσεις
Στην κάλπη με νοσταλγία