Έντυπη Έκδοση

«Να μη σιωπάμε στα σημαντικά»

Μπορείς να βλέπεις την κοινωνία να υποφέρει, τους θεσμούς να βάλλονται, τη δισκογραφία να ρημάζει και να μένεις σιωπηλός; Μπροστά σε αυτό το ερώτημα ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας έγραψε μερικά από τα πιο «πολιτικά» του τραγούδια.

«Φτάσαμε να πιστεύουμε ότι για όλο αυτό το αδιέξοδο φταίμε εμείς όσο κι αυτοί» λέει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. «Φτάσαμε να πιστεύουμε ότι για όλο αυτό το αδιέξοδο φταίμε εμείς όσο κι αυτοί» λέει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Οι στίχοι ευαίσθητοι, θλιμμένοι, άλλοτε οργισμένοι. Πού και πού κάνει την εμφάνισή του κι ο έρωτας. Δύο άλμπουμ με νέα και παλαιότερα κομμάτια του αγαπημένου τραγουδοποιού προσφέρει η «Κ.Ε.» την επόμενη και τη μεθεπόμενη Κυριακή.

Στον πρώτο δίσκο με τίτλο «Η ενοχή των αμνών» συνυπάρχουν μια διασκευή στον «Ιρλανδό και τον Ιουδαίο» των Μ. Χατζιδάκι- Ν. Γκάτσου, το «Πεθαίνω για σένα» από την ομώνυμη ταινία της Ελένης Ράντου, το «Ούτε ξέρω τι θέλω», που μοιράζεται με τον Λάκη Παπαδόπουλο, αλλά και ολοκαίνουρια κομμάτια, όπως τα «Γιάννης κερνάει», «Η κάπνα», «Τζούλια, το κορίτσι στη ζούγκλα», «Θα είμ' εκεί».

Στο δεύτερο άλμπουμ, με τίτλο «Απελπισμένος ανακαλύπτω την ελπίδα», περιλαμβάνονται παλαιότερες επιτυχίες του τραγουδοποιού, όπως τα «Ρίξε κόκκινο στη νύχτα», «Αγνωστος Χ (Vita Spericolata)», «Λέω να την κάνω σιγά σιγά», «Στα ρουθούνια τους», «Παράθυρα που κούρασε η θέα» αλλά και τα ντουέτα «Να δεις τι σου 'χω για μετά» με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, «Τα φάρμακα» με την Κατερίνα Στανίση, «Μικρασιάτικο» με την Ελευθερία Αρβανιτάκη.

«Μπορείς να μην είσαι πολιτικοποιημένος αυτήν την περίοδο; Δεν γίνεται. Από τη μια βλέπω πως μεγαλώνοντας θέλω περισσότερο να γράφω γι' αυτά που αφορούν τον κόσμο. Από την άλλη, όταν έχεις την πολυτέλεια να μπορείς να πεις αυτά που θες, θα ήταν απρέπεια να μην το κάνεις. Ο κόσμος είναι έτοιμος να σκάσει κι εγώ θα κάνω την πάπια;» λέει ο Λ. Μαχαιρίτσας.

-Πιστεύετε δηλαδή ότι ο μουσικός πρέπει να παίζει και αυτόν τον ρόλο;

«Οχι μόνο πρέπει, αλλά το χρωστά και στους γύρω του. Δεν θέλω να βγω με τα πολυβόλα στον δρόμο, ούτε και να κάτσω σαν χαζός να ακούω τι μου λένε. Θέλω αυτά που αισθάνομαι να τα μετατρέπω σε δημιουργία. Ο στίχος "αυτή η χώρα πώς θα αντέξει το κατενάτσιο της να παίξει" είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα: Μας βομβαρδίζουν από παντού και ψάχνουμε μέχρι το '90, να δούμε πώς θα γλιτώσουμε. Πρόσφατα, δε, μάθαμε ότι η δοκιμασία πιθανόν να πάρει παράταση».

«Ολα ήταν οργανωμένα»

-Την αντίδρασή μας υποθέτω τη θεωρείτε χλιαρή.

«Μα το μόνο πράγμα στο οποίο αντιδράσαμε είναι η απαγόρευση του καπνίσματος».

-Συμφωνείτε με την απαγόρευση;

«Κατ' αρχήν είμαι εναντίον οποιασδήποτε απόλυτης απαγόρευσης. Γύρισα μόλις από το Βέλγιο, όπου καπνίζανε σε όλα τα μπαράκια αλλά απαγορευόταν το κάπνισμα σε όλα τα εστιατόρια. Αυτό είναι λογικό. Μπορείς να φας με το παιδί σου σε έναν καθαρό χώρο και πίνεις το ποτό σου υπό τις συνθήκες που θες».

- Στη χώρα μας γιατί αντιδράμε τόσο;

«Διότι για δεκαετίες στο θέμα του τσιγάρου ήταν όλα παντελώς ελαστικά. Επίσης το γεγονός ότι συνεχώς ετοιμάζουμε νέα πλαίσια για την απαγόρευση, τα οποία δεν τηρούνται, κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Ο τρόπος που προσπαθούμε με περάσουμε την καθολική απαγόρευση είναι λάθος. Εγώ για παράδειγμα ακόμα και στο περίφημο θέμα των ταυτοτήτων που είχε δημιουργηθεί πριν από χρόνια θεωρούσα απαράδεκτη την αφαίρεση του θρησκεύματος. Αν κάποιος θέλει να δηλώνει το θρήσκευμά του, με γεια του με χαρά του. Από την άλλη, όταν σιωπάς σε τόσα άλλα, μου φαίνεται κάπως άτολμο να δημιουργείς τόσο θόρυβο για το κάπνισμα».

- Τι εννοείτε;

«Ολες τις άλλες διαμαρτυρίες οργανωμένα τις κόβουν πριν προλάβουν να εξελιχθούν. Δες για παράδειγμα πριν από λίγους μήνες την πρώτη μεγάλη συγκέντρωση στην Αθήνα: 300.000 άνθρωποι διαδηλώνουν ειρηνικά και κάποιοι επιλέγουν να κάψουν τους ανθρώπους στη Μαρφίν. Κανείς δεν μου βγάζει από το μυαλό ότι όλα ήταν οργανωμένα. Κανείς δεν με πείθει ότι ήταν τυχαίο. Τόλμησε κανείς να ξαναδιαδηλώσει τόσο μαζικά μετά από αυτό; Βγήκε κατ' ευθείαν το καλώδιο από την πρίζα».

- Γι' αυτό μαζεύτηκε ο κόσμος;

«Τρεις είναι οι λόγοι: Ή δεν ιδρώνει το αυτί τους, ή έχουν τρομοκρατηθεί, ή μας έπεισαν ότι είμαστε όλοι συνένοχοι. Είναι φοβερό: φτάσαμε να πιστεύουμε ότι για όλο αυτό το αδιέξοδο φταίμε εμείς όσο κι αυτοί».

- Ο έρωτας πού μπαίνει σε όλη αυτή την περιπέτεια;

«Νομίζω πως ακόμα κι ένας αποτυχημένος έρωτας είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να σε ισορροπήσει. Είναι ικανός να σε κρατήσει σε εγρήγορση και να σου δημιουργήσει την αίσθηση ότι αξίζει να ζεις και να το παλεύεις. Ασε που αν σε έναν δίσκο ακούς μόνο τραγούδια "διαμαρτυρίας" τότε είναι βέβαιο ότι θα καταλήξεις στον ψυχίατρο. Και στα άλμπουμ ο έρωτας λειτουργεί σαν γιατρικό».

Τα κορίτσια του χρήματος

- Το κομμάτι «Γιάννης κερνάει» σε ποιους αναφέρεται;

«Σε όλους εμάς που θα πληρώσουμε την κρίση που μας κέρασαν οι άλλοι: "Σε αυτή τη χώρα που όλοι ξέρουνε τα πάντα/ Και είναι μαζί φασισταριό και Ιντιφάντα/ Σε αυτή τη χώρα που όλοι έχουν τζάμπα γνώμη/ Κανένας πούστης δεν αξίζει τη συγνώμη/ Και ποιος πληρώνει τη βρομιά που έχει γίνει/ Γιάννης κερνά το δηλητήριο και τα πίνει"».

- Υπάρχει, όμως, κι ένα τραγούδι με τίτλο «Τζούλια, το κορίτσι στη ζούγκλα».

«Με πολλή συμπάθεια έγραψα ένα τραγούδι για τον "όρο" Τζούλια. Αναφέρεται σε όλα αυτά τα κορίτσια που ξοδεύουν τα νιάτα τους σε δρόμους που δεν έχουν τίποτα να τους προσφέρουν. Ομορφα κορίτσια, τρυφερά, στην καλύτερή τους ηλικία, που γερνούν ψυχικά προκειμένου να βγάλουν εύκολο χρήμα. Δεν αφορά τη συγκεκριμένη γυναίκα μόνο. Είναι ένα κοινωνικό και εσωστρεφές τραγούδι. Αν δεν έβαζα στον τίτλο το όνομά της, ίσως κανείς δεν θα καταλάβαινε ότι την αφορά».

- Τι λένε οι στίχοι;

«Μέσα στη ζούγκλα ανάβεις μόνη τη φωτιά σου/ Μες στην ανία πειθαρχείς σαν κουρδισμένη/ Κανείς δεν ξέρει ακριβώς το πρόγραμμά σου/ Και συ κανέναν δεν μπορείς να περιμένεις... Μονάχα εκτόνωση του εφήμερου πάθους/ Στην υπερένταση του σίγουρου λάθους/ Ψάχνεις επίμονα μια πόρτα στον τοίχο/ Φωνάζεις μέσα σου "Ξανά θ' αποτύχω"/ Κι η περιφρόνηση σα λάβα σκεπάζει/ Χιλιάδες αγνώστους, μια πόλη που αδειάζει/ Δίνεσαι σε όλους με την ίδια κακία/ Πότε κατάθλιψη και πότε μανία».

Φάνηκε η διαφορά

- Ας περάσουμε στη δισκογραφία: οι καλλιτέχνες που πλέον βρίσκουν καταφύγιο στις εφημερίδες ή στη διακίνηση μέσω Ιντερνετ παίρνουν εκδίκηση από τις δισκογραφικές εταιρείες;

«Αισθάνομαι ότι αυτό έπρεπε να γίνει χωρίς να μεσολαβήσει η περίοδος που το cd είχε 20 ευρώ. Σήμερα που ένα νέο άλμπουμ το πληρώνει ο κόσμος 3 ή 4 ευρώ, καταλαβαίνεις πόσο απαράδεκτη ήταν η τιμή του cd πριν από μερικά χρόνια».

- Τόσα χρόνια, όμως, οι καλλιτέχνες δεν μιλούσατε.

«Νομίζεις ότι ξέραμε όλοι πόσο έβγαζαν οι εταιρείες; Θα ήμουν ευτυχής αν μπορούσα να χαμηλώσω τότε την τιμή για να μην φτάσουμε στο σημείο να θεωρούμε επιτυχία τις 2.000 και τις 3.000 αντίτυπα. Το κακό με τις εφημερίδες είναι ότι πουλάνε μεν πολύ περισσότερο απ' ό,τι η υπόλοιπη δισκογραφία, αλλά οι δίσκοι δεν ακούγονται σε βάθος χρόνου».

- Τα παιδιά που διαλέγουν τον δρόμο των ριάλιτι πώς σας φαίνονται;

«Τα συμπονώ απολύτως. Για να φτάσουν στο σημείο να πάνε εκεί, αντιλαμβάνεσαι πόσο πολύ ποθούν το τραγούδι. Τη μεγάλη αγάπη ή την απόγνωση την καταλαβαίνω πάντα. Αν έχεις στόχο να βρεις ένα νυχτοκάματο και να πάρεις BMW, τι να πω...». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
«Να μη σιωπάμε στα σημαντικά»
Θέατρο
Μια τραγική ιστορία στη σκηνή
Ο ρατσισμός στο σπίτι τους
Κάθε βράδυ χωρίζουν
Κινηματογράφος
Unfair game
Διαδικτυακός κινηματογράφος
Μοτέρ, ποντίκι, πάμε
Βιβλίο
Η δημιουργία ενός δράκου
Ερρίκος για Μπούκερ
Κυνηγοί κεφαλαίου
Συνέντευξη: Γιώργος Διαλεγμένος
«Στριμωχτήκαμε σε μια ήπια κατοχή»
Συνέντευξη: Σαρλότ Ράμπλινγκ
Ανάμεσα σε δύο μεγάλους
Εκθεση
Χαράσσοντας την «Κραυγή»
Εικαστικά
Η χαράκτρια της διαμαρτυρίας
Ο κλασικός της αφαίρεσης
Φωτογραφία
Εκ Παρισίων
Λεύκωμα
Τα τελευταία πλάνα του Βολοντέ
Ψηφιακά βιβλία
e-book: Ερχεται, αλλά σημειωτόν
Στην αναμονή για το i-pad
Άλλες ειδήσεις
Στην κάλπη με νοσταλγία