Έντυπη Έκδοση

«Στριμωχτήκαμε σε μια ήπια κατοχή»

Μας υποδέχεται στον Βοτανικό, σ' έναν χώρο μαγικό. Η αυλή είναι πνιγμένη στην πρασινάδα. Το σπίτι, φτιαγμένο μέσα κι έξω από τα χέρια του, είναι γεμάτο από δεκάδες μικρά και μεγάλα πολύχρωμα αντικείμενα, άπειρες φωτογραφίες και αγάλματα με προεξάρχουσα τη συλλογή του από σίδερα του σιδερώματος, για την οποία είναι περήφανος.

Ο Γιώργος Διαλεγμένος μόλις έχει επιστρέψει από το Αγκίστρι, όπου βρίσκεται το σπίτι και το μνήμα του -ναι, το μνήμα του- που έχει κατασκευάσει από τώρα. Και, αφού μας ξεναγεί στο καταφύγιό του, αρχίζουμε την κουβέντα. Αφορμή, η επιστροφή του στη σκηνή ως ηθοποιού μετά από χρόνια, αντικαθιστώντας τον Πάνο Σκουρολιάκο στο «Μάνα, μητέρα, μαμά» στο θέατρο «Βεάκη». Ο ίδιος αισθάνεται τυχερός που υπήρξε ορφανός. Αυτό, άλλωστε, δεν τον εμπόδισε να αποτυπώσει αποκαλυπτικά την αθάνατη ελληνική οικογένεια στο «Μάνα, μητέρα, μαμά», ένα από τα σημαντικότερα και δημοφιλέστερα έργα του. Στη σκηνή φέτος γίνεται ο Σωτήρης, με μαλλί μισοβαμμένο και... έξτρα γνάθο για να γυαλίζουν τα ασημένια δόντια, δίπλα στους Ντίνα Κώνστα, Ελισάβετ Μουτάφη, Γιώργο Νινιό και Βάσω Γουλιελμάκη.

«Επρεπε να γίνουν λίγο μαύρα τα μαλλιά μου, δεν γινόταν να έχω την ίδια ηλικία με τη γριά» εξηγεί. «Ο κόσμος θα αναρωτιόταν ποιος χρειάζεται γηροκομείο, η μάνα ή ο γιος; Μου έρχεται να τα αφήσω έτσι, αλλά σκέφτομαι ότι θα γίνω σαν αυτούς που κοροϊδεύω, άσε που γκρινιάζει η γυναίκα μου, η Σοφία. Ο αξιόλογος Σωτήρης Χατζάκης, πέρσι, είχε τρεις δουλειές, με αποτέλεσμα να μην πέσει με τα μούτρα στην παράσταση. Η φετινή έσφιξε και τονίστηκαν κάποιες λεπτομέρειες. Τώρα δεν ντρέπομαι να πω στους φίλους μου να τη δουν. Ο Νινιός, εξαιρετικό πλάσμα, μου έδειξε την κίνηση, γιατί από τότε που το έπαιζα με τον Βουτέρη πέρασαν χρόνια. Η Ντίνα Κώνστα κάνει τη διαφορά απ' όσες έχουν παίξει τη μάνα. Υπάρχει καλή σχέση μεταξύ μας. Κοιταζόμαστε στα μάτια, όχι πλαγίως».

- Ξανά στη σκηνή, λοιπόν, μετά από δώδεκα χρόνια. Αλήθεια, γιατί σταματήσατε να παίζετε;

«Τελευταία φορά που έπαιξα ήταν με τον Ρηγόπουλο, πάλι σε δικό μου έργο. Μετά σταμάτησα. Είπα: Τι θέλω τώρα εγώ, ένας ακόμα ανάμεσα σε 12 χιλιάδες ηθοποιούς; Ούτε το όνομα με ενδιέφερε ούτε οι δημόσιες σχέσεις. Μόνο το γράψιμο. Αν και το τελευταίο έργο δεν εννοώ να το τελειώσω. Κάθε φορά ορκίζομαι στη γυναίκα μου ότι θα το τελειώσω, αλλά πάνε 4-5 χρόνια που την κοροϊδεύω. Δεν βιάζομαι».

- Δεν τα πάτε καλά με τους σκηνοθέτες. Γιατί;

«Αν ακούς συνεχώς τους σκηνοθέτες, γίνεσαι καλός διεκπεραιωτής, όχι όμως καλός καλλιτέχνης. Ο σκηνοθέτης, επάγγελμα των τελευταίων χρόνων, επιβλήθηκε ως εξής: Καθόταν ένας ηθοποιός στην πλατεία για ν' ακούσει την πρόβα: «Μανώλη, πιο πίσω, κρύβεις τη Μαρία» έλεγε. Μ' αυτά και μ' αυτά μπήκε στην παράσταση απ' το παράθυρο... Στην πραγματικότητα είναι ο υπεύθυνος για την οργάνωση μιας δουλειάς. Οι σκηνοθέτες μπορεί να έχουν σπουδές και κουλτούρα, αλλά λένε και πολλές μαλακίες, τις οποίες εγώ αρνούμαι να φάω στη μάπα μόνο και μόνο για να έχω δουλειά».

- Γι' αυτό η συνεργασία σας με τον Λευτέρη Βογιατζή είναι πάντα τόσο επώδυνη;

«Οι σκηνοθέτες θέλουν να κάνουν διδασκαλία. Αλλά ποιος σκηνοθέτης μπορεί να πιάσει τον χαρακτήρα που έχει γράψει ο συγγραφέας; Αλλωστε είναι όλα μέσα στο κείμενο. Κάποτε ο Αντώνης Αντύπας σκηνοθετούσε ένα έργο με πρωταγωνιστή τον Αγγελο Αντωνόπουλο. Ο ηθοποιός όμως δεν καταλάβαινε, δεν υπάκουε, το έβλεπε αλλιώς, βρε αδελφέ. Μετά από τριών μηνών πρόβες, ο Αντύπας του λέει "συγνώμη, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε". Κι έτσι ο Αντωνόπουλος έμεινε χωρίς δουλειά. Μετά από καιρό, είπα στον Αντύπα: "αν εγώ είμαι στην παράστασή σου και βλέπω ότι δεν μ' αρέσεις, μπορώ να σε διώξω;" Η σχέση μου με τον Βογιατζή είναι συγκρουσιακή. Ως ισχυρές προσωπικότητες που αγαπάμε με τρόπο ακραίο το θέατρο, είναι επόμενο να σκοτωνόμαστε. Ενα βράδυ σε μια ταβέρνα μου λέει: "Πρέπει οι δυο μας να παίξουμε Σέξπιρ. Εσύ τον Αμλετ κι εγώ τον Κλαύδιο". "Αγάπη μου", του λέω, "δεν θα προλάβουμε. Μετά από μια εβδομάδα, οι εφημερίδες θα γράφουν: αριστερά το θύμα και δεξιά ο φονιάς"».

«Μόνο τον εαυτό μου φοβάμαι»

- Είμαι περίεργη τι θα ψηφίσετε.

«Δεν ψηφίζω εδώ και 25 χρόνια. Ποιον να διαλέξω μεταξύ κομπιναδόρων και απατεώνων; Κάποτε στο σπίτι της Μελίνας πιάνουμε την πολιτική συζήτηση. Κάποια στιγμή της λέω: "Καλά, αυτός ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήταν που μας έλεγε ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο;" Και τι μου απαντά με κείνο το χαρακτηριστικά αργόσυρτο, κυνικό της ύφος; "Κι εσύ τον πίστεψες;" Ασπάζομαι την άποψη που είχε ο Βασίλης Φωτόπουλος: Ν' αλλάξει ο νόμος. Να ψηφίζουν μόνον οι εκλεκτοί. Ποιοι είναι αυτοί, θα το βρούμε».

- Προς το παρόν, την κυβέρνηση Παπανδρέου πώς τη βλέπετε;

«Εγώ τον γέρο Καραμανλή, τον περίφημο "εθνάρχη", δεν τον ψήφισα ποτέ, αλλά καλά να πάθω. Γιατί στη συνέχεια, από τον Ανδρέα μέχρι τον μπουχέσα τον ανιψιό Καραμανλή, κατάντησε η χώρα σ' αυτά τα χάλια. Αμ, ο Γιωργάκης; Που πήγε κι έκανε κολεγιά -θα το πληρώσει αυτό- με έναν απ' τους μεγαλύτερους εγκληματίες του 21ου αιώνα, τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, τον μισητό Νετανιάχου; Από αυτό και μόνο τον σιχάθηκα. Τον θεωρώ εντελώς ηλίθιο».

- Καταλαβαίνετε ότι δεν μπορώ να μεταφέρω μια ύβρη.

«Δεν θέλω να αποσιωπήσεις ή να εξευγενίσεις τον λόγο μου, γιατί τότε δεν θα είμαι εγώ. Μην πέσει στα χέρια μου πολιτικός που έχει κυβερνήσει, γιατί αλίμονό του. Τι θα κάνω; Εμπιστευθείτε τη φαντασία μου. Θα με γράψουν οι εφημερίδες. Ο μόνος άνθρωπος που έχω φοβηθεί είναι ο εαυτός μου. Δεν ξέρω να σταματάω. Αλλιώς τα έχω όλα λυμένα. Μέχρι και το κλειδί του τάφου μου πάνω μου το κουβαλάω. Αλλά κουβαλάω και μαχαίρι μέσα απ' το μανίκι».

- Και γιατί κουβαλάτε μαχαίρι;

«Γιατί, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να με σκοτώσουν για δέκα ευρώ οι ξένοι που μας μάζεψαν εδώ Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να βρεθεί κάποιος που θα τους πετάξει όλους έξω. Ακόμα και όσους έχουν χαρτιά και όσους ήρθαν για να δουλέψουν, γιατί παίρνουν μεροκάματα συμπατριωτών μας. Εγώ ο ίδιος πήρα σε δουλειές μου Αλβανούς, γιατί έπαιρναν λιγότερα λεφτά. Αλλά είναι δίκαιο αυτό για τους δικούς μας μαστόρους; Εχουν χαλάσει όλα τα επαγγέλματα. Ακόμα και οι δικές μας οι πουτάνες δεν δουλεύουν. Επαιρναν 25 ευρώ και τώρα οι ξένες το κατέβασαν στα 20. Μας έχουν κατακτήσει χωρίς να ρίξουμε μια τουφεκιά».

- Αυτά λέει και ο ΛΑΟΣ. Εσείς μάλλον τα λέτε και χειρότερα!

«Απλώς συμπίπτουμε. Ο Καρατζαφέρης τα λέει για να κονομήσει ψήφους. Εγώ δεν θέλω τίποτα από κανέναν. Δεν έτυχε να σου χώσουν το μαχαίρι στον λαιμό, όταν περπατάς αμέριμνη στην 3ης Σεπτεμβρίου, γι' αυτό είσαι άνετη. Εγώ όμως γνωρίζω δεκάδες που τους συνέβη. Μη νομίζεις ότι είμαι αναίσθητος ή δεν βοηθάω. Απλώς με κατάντησαν διχασμένη προσωπικότητα. Απ' τη μια η ανθρώπινη ευαισθησία κι απ' την άλλη το καπέλωμα. Ούτε ρατσιστής είμαι. Απλώς αγαπώ τη χώρα μου».

«Το λίκνο της κλεψιάς»

- Ολοι μιλούν για τις συνέπειες της κρίσης. Εσείς ανησυχείτε;

«Σου δίνω τον λόγο μου, δεν είχα ποτέ λεφτά στην τράπεζα. Μ' ένα γιαούρτι είμαι εντάξει. Για μένα, πλούσιος είναι αυτός που δεν χρωστάει, που έχει ήσυχο το κεφάλι του. Σε λίγο θα ζητήσουν απ' τους συνταξιούχους να φορέσουν στον ώμο περιβραχιόνιο με το "Σ". Είναι κρίμα που πέρσι οι νέοι δεν έκαψαν τη Βουλή. Μόνο για τα μαγαζιά που καταστράφηκαν λυπάμαι. Ποιο λίκνο της δημοκρατίας; Το λίκνο της κλεψιάς και της απατεωνιάς είναι. Οσο για το επιχείρημα "αν τα κάψουμε όλα, τι θα γίνει μετά;" απαντώ: "Τι μας νοιάζει τι θα γίνει μετά; Ας σκοτώσουμε το θηρίο και βλέπουμε". Τώρα σου απαγορεύουν το κάπνισμα. Εγώ δεν καπνίζω, αλλά δεν δικαιούται ο καπνιστής να κουμαντάρει τον πνεύμονά του; Εχουμε στριμωχτεί μέσα σε μια ήπια κατοχή».

- Κι εμείς δεν φταίμε καθόλου γι' αυτό;

«Τον Ελληνα δεν τον δαμάζεις, δεν τον καλουπώνεις, τα θέλει όλα. Είδα κορίτσι στο τρένο με τρία κινητά. Εχω φίλο που κάλυψε την πισίνα του με τάβλες κι έστρωσε από πάνω γκαζόν για να μη φαίνεται από το ελικόπτερο! Αφησε μόνο ένα μικρό άνοιγμα για να βουτάει. Αυτός είναι ο Ελληνας: Με κλέβεις κράτος; Με αναγκάζεις να ασφαλίζομαι σε εταιρείες, ενώ με γδέρνεις στους φόρους και στις κρατήσεις για χρεοκοπημένα ταμεία; Τώρα θα σου δείξω! Ποιος θα γίνει Ευρωπαίος; Εδώ παρκάρει πάνω στο μαγαζί του άλλου και, όταν του λένε ότι θα φάει 30 ευρώ πρόστιμο, απαντά "στο γκαράζ θα πλήρωνα 25". Μία είναι η λύση: Μόλις γεννιέται το παιδί, να σκοτώνεις τους γονείς του, για να μην προλάβουν να το κάνουν σαν τη μούρη τους. Ας το παίρνει μετά ένα ίδρυμα για να το εκπαιδεύει...» *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
«Να μη σιωπάμε στα σημαντικά»
Θέατρο
Μια τραγική ιστορία στη σκηνή
Ο ρατσισμός στο σπίτι τους
Κάθε βράδυ χωρίζουν
Κινηματογράφος
Unfair game
Διαδικτυακός κινηματογράφος
Μοτέρ, ποντίκι, πάμε
Βιβλίο
Η δημιουργία ενός δράκου
Ερρίκος για Μπούκερ
Κυνηγοί κεφαλαίου
Συνέντευξη: Γιώργος Διαλεγμένος
«Στριμωχτήκαμε σε μια ήπια κατοχή»
Συνέντευξη: Σαρλότ Ράμπλινγκ
Ανάμεσα σε δύο μεγάλους
Εκθεση
Χαράσσοντας την «Κραυγή»
Εικαστικά
Η χαράκτρια της διαμαρτυρίας
Ο κλασικός της αφαίρεσης
Φωτογραφία
Εκ Παρισίων
Λεύκωμα
Τα τελευταία πλάνα του Βολοντέ
Ψηφιακά βιβλία
e-book: Ερχεται, αλλά σημειωτόν
Στην αναμονή για το i-pad
Άλλες ειδήσεις
Στην κάλπη με νοσταλγία