Έντυπη Έκδοση

Τηλεφώνημα από την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ

(Ο Μπομπ Ντίλαν τώρα)

Κινήσεις σαν ιερατικές. Μετρημένες ακόμη και οι αναπνοές του. Αργός, πειθαρχημένος στο σχέδιό του βηματισμός στα δεξιά και κάποτε στο κέντρο της σκηνής. Ψηλόλιγνο τοτέμ, κινούμενος στόχος ερασιτεχνών σκοπευτών ή πιλότος αυτόματος;

Κι αυτοί οι πυρακτωμένοι στίχοι, τα γνωστά από την εφηβεία μας συνθήματα μιας ανεπαρκώς σχεδιασμένης έσω επανάστασης, οι αιφνιδιαστικές μνείες των ερώτων εκείνων που ματαίωσαν πρόσκαιρα τη φθορά. Απαστράπτον κοστούμι στρατηγού των Βορείων του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου -ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Η μουσική της εξοχής, η δήθεν απλοϊκή country music, ηχεί ήδη απειλητικά. Λες και αναγγέλλει ένα τσουνάμι πάσης φύσεως. Στο μεταξύ, τα ιδιαίτερα έντονα ροκ στοιχεία δεν έχουν ισοπεδώσει τα πάντα στον δρόμο τους, όπως θα περίμεναν πιθανότατα οι ανυποψίαστοι. Αντιθέτως, πρόλαβαν να γεμίσουν με παραδειγματική ετοιμότητα τα κενά του λυρισμού, καθιστώντάς τον έτσι περισσότερο πειστικό. Η βία των ποιημάτων εντέλει παρηγορεί. Πρόκειται για το περιώνυμο οξύμωρο που παράγει το συγκεκριμένο μουσικό υβρίδιο. Περιττό να τονίσω ότι το κοινό ήταν ήδη ηλεκτρισμένο προτού καν ακουστεί το πρώτο τραγούδι-άσμα του φίλιου δαίμονα: 17 Νοεμβρίου, παρευρίσκομαι σε άλλη μια δημόσια, δίωρη και πλέον εκδοχή των απρόοπτων πλην όμως ιδιοφυών μουσικών αποκλίσεων του Μπομπ Ντίλαν. Στο λαμπρό «United Palace Theater», κόσμημα όντως της νεοϋρκέζικης αρχιτεκτονικής, το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά στη Γέφυρα του Τζορτζ Ουάσιγκτον, στη δυτική πλευρά του Μανχάταν, στη Λεωφόρο Μπρόντγουει, στους 175 δρόμους, ο Μπομπ Ντίλαν εκπέμπει αρμονία και σοφία. Ασφαλώς «η πραγματικότητα είναι πάντα αναχρονιστική», όπως φρονεί ο Μπόρχες. Γι' αυτό και ό,τι συμβαίνει εδώ, αυτές τις πολύσημες στιγμές, είναι προ πολλού Μουσείο. Αλλά και γοητεία μαζί. Προορισμένη για το ηλικιακά μεσόκοπο κυρίως κοινό, η παράσταση συνιστά ασφαλώς ένα μοναδικό είδος ακουστικά αυξημένης Ουτοπίας. Το διάσημο κομμάτι Οπως μια πέτρα που κυλάει συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο το δράμα του αμερικανικού ψυχισμού στο σύνολό του: τύψη και ενοχή, πάθος και ελπίδα αυθυπέρβασης, καθ' υπερβολήν αυτοπεποίθηση και χαρμολύπη μαζί, σε ατομικό και κοινωνικό μάλιστα επίπεδο, θέλουν να καταστούν κανόνες ομορφιάς. Φεύγοντας, σκέφτομαι αυτό που απέδιδε μετά βεβαιότητος στο ιερό Κοράνιο ο Εφέντι Μεχμέτ Τσελεμπί, ο παράδοξος πρέσβης του σουλτάνου Αχμεντ, ότι δηλαδή «ο κόσμος είναι η φυλακή του πιστού και ο Παράδεισος του απίστου». Ισως γιατί η παραπληρωματική μουσική που με κατέκλυσε λίγο πριν, χωρίς να με αμφισβητήσει τελείως ως ύπαρξη ή να με υποτάξει στους πάμπολλους μύθους της, έχει κάτι από μια δύναμη ισχυρού πνευματικού μέσου-φίλτρου, το οποίο κάνει αμέσως «φυλακές» και «παραδείσους» να μοιάζουν παιχνιδάκια στα χέρια ενός πολύτροπου αισθητή.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Οσκαρ Ουάιλντ
Οταν το μέλλον παραμονεύει
Διηγήματος τελετουργία
«Κωνσταντινούπολις»
Η εσώτερη Κωνσταντινούπολη
Οι πόλεις του Βορρά και οι απορίες του Νότου δίπλα μας
Ο Κόσμος, ο Θεός, η θάλασσα στο διηνεκές
Τα ποιήματα του Νίκου Δήμου ( 1955-2005)
Ιστορία επιβίωσης με όρους
Ο πρώτος αθλητισμός δεν έχει γήπεδο
Συνέντευξη: Χρ. Χρυσόπουλος
Οι κρυφές όψεις της λογοτεχνίας
Λογοτεχνικό Συμπόσιο
Καβάφεια 2009
Κριτική μουσικής
Στο ντιβάνι του Δισκαναλυτή
Από τις 4:00 στις 6:00
Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά
Για πάντα νέος
Άλλες ειδήσεις
Τηλεφώνημα από την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ
Τα σονέτα του Σαίξπηρ στο Berliner Ensemble
Γράμμα από το Λονδίνο
Apres vous