Έντυπη Έκδοση

Γράμμα από το Λονδίνο

Το Λονδίνο ποτέ δεν σε απογοητεύει. Ηδη από τα μέσα Σεπτεμβρίου ξεκινούν οι νέες εκθέσεις και τα μουσικά ή θεατρικά γεγονότα.

Τις λίγες ημέρες που μένω εδώ πρόλαβα να πάω στην πρεμιέρα της ΕΝΟ (English National Opera) για τη συμπαραγωγή της με τους «La fura del baus», την καταλανική ομάδα «total theatre» που έχουμε απολαύσει δύο φορές στο Φεστιβάλ Αθηνών, πέρσι με τον διαδραστικό «Μπόρις Γκουντούνοφ» στην Πειραιώς και πριν από τρία χρόνια με τη «Μεταμόρφωση» του Φραντς Κάφκα στον Λυκαβηττό.

Θαύμασα την αντι-αντιόπερα με τίτλο «Le grand Macabre» (ο μεγάλος θανατοποιός), τη μοναδική όπερα του ούγγρου συνθέτη Gyorgy Ligeti (1923-2006) που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1978 στη βασιλική όπερα της Στοκχόλμης και βασίζεται στο θεατρικό του 1934, του ελάχιστα γνωστού στην Ελλάδα βέλγου δραματουργού Michel de Ghelderode (1898-1962), υποψήφιου για βραβείο Νόμπελ το 1962. Επηρεασμένος από τον επίσης βέλγο ζωγράφο Pieter Breughel the Elder (1525-1569), τοποθετεί τη δράση σε μία μυθική επικράτεια, την Breugheland, όπου ο ήρωας Nekrozotar καταφτάνει από τον ουρανό. Υπάρχει μία καρναβαλίστικη ατμόσφαιρα, όπου κυριαρχούν η διαστροφή και η σκληρότητα σε μια κοινωνία που παρακμάζει. Η κατάσταση παραπέμπει στο θέατρο του παραλόγου και ιδιαίτερα στον «Βασιλιά Υμπύ» του Albert Jarry, έναν συγγραφέα που ο Ligeti θαύμαζε απεριόριστα. Η παράσταση αξιοποίησε στο έπακρο αυτές τις επιρροές δημιουργώντας έναν ποιητικό εφιάλτη που θύμιζε Αποκάλυψη, συνδυάζοντας μουσική, κινηματογράφο, θέατρο και υπερμεγέθη γλυπτά στο γνώριμο ύφος της ομάδας.

Απέναντι από το «English school of Speech and Drama», έδρα του Sesame Institute of Dramatherapy, το Hampstead Theatre γιορτάζει τα 50 του χρόνια με το έργο του Philip Ridley «The fastest clock in the universe». Πρόκειται για ένα πάρτι γενεθλίων, όπου μέσα από σαδομαζοχιστικές σχέσεις αναδύονται τα προβλήματα του κοινωνικού περίγυρου στις λαϊκές συνοικίες του ανατολικού Λονδίνου και όχι μόνο. Ο Ridley ανήκει στη γενιά των Sara Kein και Mark Ravenhill, εκπρόσωποι όλοι ενός θεάτρου που ονομάστηκε, λόγω της ωμότητάς του, «θέατρο στα μούτρα», όρος παρμένος από τον χώρο του μπάσκετ. Εξαιρετικός ο πρωταγωνιστής Alec Newman στον ρόλο που είχε ερμηνεύσει ο Jude Law στο πρώτο ανέβασμα, το 1992.

Τελικά κατάφερα και είδα αυτή τη φορά τον Kevin Spacey στο ανανεωμένο Old Vic, που διευθύνει, σε μία εξαιρετική κανονική παράσταση, από αυτές που δεν βλέπουμε πια στη χώρα μας, ας όψεται το μεταμοντέρνο και το devised. Ο Trevor Nunn ανέβασε το έργο των Jerome Lawrence και Robert Ε. Lee «Inherit the wind», υποψήφιο για Pulitzer Prize το 1955, όταν γράφτηκε στην Αμερική του Μακάρθι. Η υπόθεση αναφέρεται σε μία πραγματική δίκη του 1925, τη «δίκη του πιθήκου», όπως έμεινε στην ιστορία, και στην οποία ένας νεαρός 24χρονος καθηγητής κατηγορήθηκε επειδή δίδασκε τη θεωρία του Δαρβίνου προκαλώντας την αντίδραση της Εκκλησίας. Την υπεράσπισή του ανέλαβε ο γνωστός, και από άλλες ανάλογες υποθέσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Clarence Darrow (Kevin Spacey), γεγονός που οδήγησε σε έναν θρίαμβο, δικαστικό αλλά και κοινωνικό, ενάντια στον θρησκευτικό συντηρητισμό. Το έργο εμφανίζεται στη λονδρέζικη σκηνή με αφορμή των εορτασμό των 200 χρόνων από τη γέννηση του Δαρβίνου και 150 χρόνων από την έκδοση του έργου του «Η καταγωγή των ειδών», ως ένα σχόλιο για τον σύγχρονο νεο-συντηρητισμό. Η Εκκλησία της Αγγλίας άδραξε την ευκαιρία για να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από τον Δαρβίνο για την παρανόηση της θεωρίας του, γεγονός που, δυστυχώς, επέτρεψε και σε άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.

Αφησα για το τέλος τις δύο εκθέσεις στη National Portrait Gallery. Η πρώτη, με φωτογραφίες της Twiggy από τους πιο επώνυμους φωτογράφους (Beaton, Aventon, MacCartney), αναβιώνει την κουλτούρα και το στυλ των δεκαετιών του '60 και '70 προσφέροντας ρετρό εικόνες και νοσταλγικές αναμνήσεις νεότητας, ενισχύοντας το λονδρέζικο κύρος σήμερα.

Τέλος, στην υποδειγματική έκθεση «Gay Icons» οι διοργανωτές κάλεσαν 9 επώνυμους ανθρώπους της τέχνης να επιλέξουν τα πρόσωπα που θαυμάζουν και τους επηρέασαν, ανεξαρτήτως ερωτικής προτίμησης. Παραλήπτες της ανάθεσης, ο Waheed Ali, ισχυρός άντρας των media και πρόεδρος σε πολλούς εθελοντικούς οργανισμούς, ο Alan Hollinghurst, ο γνωστός μας βραβευμένος με booker prize συγγραφέας, ο Elton John, η βραβευμένη ποιήτρια Jackie Kay, η γνωστή Αμερικανίδα τενίστρια, Billi Jeen King, ο Jan McKellen, ο Chris Smith, πρόεδρος σε πολλά πανεπιστήμια και περιβαλλοντικές οργανώσεις, ο Ben Summerskill, εκδότης εφημερίδων, η Sandi Toksvig, δανέζα σατιρική ηθοποιός και συγγραφέας, και η Sarah Waters, συγγραφέας της χρονιάς για το 2003. Συνειρμικά σκέφτομαι τις αναλογίες με τη χώρα μας, ποιος θα οργάνωνε μια τέτοια έκθεση και ποιοι θα αποδέχονταν την πρόσκληση-πρόκληση.

Το Λονδίνο ξεχωρίζει για τα θεάματά του, όμως αξίζει να το επισκεφθούμε και για τα βιβλιοπωλεία του. Εκτός από τα μικρά και ατμοσφαιρικά, υπάρχουν και οι αλυσίδες από μεγάλα, επιμελώς οργανωμένα, ενημερωμένα και εξυπηρετικά, όπως τα Waterstones, Dillons παλαιότερα. Χώροι όπου στους άνετους δερμάτινους καναπέδες και στις αναπαυτικές πολυθρόνες μπορείς να παραμένεις όλη μέρα για ενημέρωση και διάβασμα.

Παραμένω λοιπόν στο Λονδίνο και δεν επιστρέφω στο Παγκράτι.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Βρετανία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Οσκαρ Ουάιλντ
Οταν το μέλλον παραμονεύει
Διηγήματος τελετουργία
«Κωνσταντινούπολις»
Η εσώτερη Κωνσταντινούπολη
Οι πόλεις του Βορρά και οι απορίες του Νότου δίπλα μας
Ο Κόσμος, ο Θεός, η θάλασσα στο διηνεκές
Τα ποιήματα του Νίκου Δήμου ( 1955-2005)
Ιστορία επιβίωσης με όρους
Ο πρώτος αθλητισμός δεν έχει γήπεδο
Συνέντευξη: Χρ. Χρυσόπουλος
Οι κρυφές όψεις της λογοτεχνίας
Λογοτεχνικό Συμπόσιο
Καβάφεια 2009
Κριτική μουσικής
Στο ντιβάνι του Δισκαναλυτή
Από τις 4:00 στις 6:00
Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά
Για πάντα νέος
Άλλες ειδήσεις
Τηλεφώνημα από την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ
Τα σονέτα του Σαίξπηρ στο Berliner Ensemble
Γράμμα από το Λονδίνο
Apres vous