Έντυπη Έκδοση

Στο ντιβάνι του Δισκαναλυτή

Ο Demis Roussos συνεχίζει στον δρόμο που τράβηξε πριν από σχεδόν 50 χρόνια, με σημαντικότερες στάσεις στον παρισινό Μάη του '68 επί των ημερών των Aphrodite's Child και μια λαμπρή καριέρα που θα ζήλευαν πολλά ποπ είδωλα απ' όλες τις μεριές του πλανήτη.

Διόλου τυχαίο που το ολοκαίνουριο άλμπουμ του, με τίτλο το όνομά του, διαρκεί μόλις 37 λεπτά, όπως τα αγαπημένα βινίλια του παλιού καλού καιρού. Στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή η Λένα και ο bosko ακούνε τα δέκα τραγούδια που έγραψαν για τη φωνή του Ρούσσου οι J. Piccinini, D. Algranti, L. Gatlin και Ν. Barbulovic.

SEPTEMBER (Ι'Μ ΟΝ ΜΥ WAY)

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ (ΕΙΜΑΙ ΚΑΘ' ΟΔΟΝ)

Ο ήρωας έχει πάρει απόφαση να βρει νέο τρόπο για να κατοικήσει, ν' αφήσει τη δουλειά του, ακόμη και να παίξει. Προσκαλεί την αγαπημένη του, χωρίς αντιρρήσεις, να τον ακολουθήσει. Υποδόρια όμως την καταπιέζει. Μουσικά, είναι ένα rhythm'n' blues κομμάτι, με την ερμηνεία του Ρούσσου να παραπέμπει ευθέως, λόγω ωριμότητας, στον σημερινό Joe Cocker.

ΟΝ ΜΥ PILLOW (ΣΤΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙ ΜΟΥ)

Η μοναξιά του επιτυχημένου καλλιτέχνη σε όλο της το μεγαλείο - το λέει και ο ίδιος, Lonely at the top, φράση δάνεια από τον Randy Newman. Υποφέρει από ερωτική μοναξιά και στο king size κρεβάτι του νιώθει ένας μοναχικός king (βασιλιάς), μόνος στην κορυφή. Μουσικά πρόκειται για ένα απλό rock τραγούδι, που μας πηγαίνει πίσω στις δεκαετίες του 1960 και του '70.

LOVE IS (Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ)

Love is... δίνονται χίλιες δυο εξηγήσεις που αντιστρατεύονται η μία την άλλη. Ισως γιατί η αγάπη είναι το παν! Ενα δοξαστικό rock τραγούδι, με όμορφα χορωδιακά φωνητικά.

WHAT ΤΗΕΥ SAY (ΤΙ ΛΕΝ' ΑΥΤΟΙ)

Ενας καταθλιπτικός ασθενής που αναρρώνει και αναλογίζεται την περιπέτεια της ασθένειάς του και προπαντός το γεγονός ότι δεν έχει το δικαίωμα να σταματήσει να προχωράει στη ζωή. Σπουδαίοι οι στίχοι του τέλους «ό,τι πρέπει να κάνεις είναι να παίξεις τον ρόλο σου, απλώς ένα παιχνίδι, ούτε ανάγκη ούτε τέχνη» και έρχονται σαν επίλογος αυτού του τραγουδιού αυτογνωσίας. Μια ματιά στην πραγματικότητα με καθαρότητα. Ενα mainstream rhythm'n' blues τραγούδι, χαριτωμένο και κάπως περιπαιχτικό, που πετυχαίνει να αλαφρώσει το βαρύ στιχουργικό του μήνυμα.

HELLO HELLO (ΓΕΙΑ ΣΑΣ, ΓΕΙΑ ΣΑΣ)

Μουσικά θα χαρακτηριζόταν ένα κομμάτι-αναδρομή στη δεκαετία του '60, με αναφορές στους Beatles και με ωραία οργανικά μέρη. Ο ήρωας περιγράφει τον εαυτό του να τριγυρνάει αεροπορικώς στην Ευρώπη, προφανώς για τις τουρνέ του. Αφού μπορεί και ταξιδεύει, είναι υγιής ψυχικά, εκεί που περιέγραφε μια άσχημη κατάστασή του στο προηγούμενο κομμάτι. Αν το δούμε σαν συνέχειά του, ο καλλιτέχνης ύστερα από τη θεραπεία του αποφασίζει να φορέσει πανοπλία νοητή, ώστε να μην τον διαπερνούν οι υψηλές συναισθηματικές συχνότητες, αντιμετωπίζοντας την τέχνη σαν ένα παιχνίδι.

ΗΙΤ ΜΕ (ΧΤΥΠΑ ΜΕ)

Ενα ερωτικό αδιέξοδο μέσα από συμπαθείς γρήγορους rhythm'n' blues δρόμους, που μας οδηγούν κατευθείαν στη δεκαετία του '70 και που πατάνε σε δοκιμασμένα χνάρια.

Ι' LL ΒΕ ΗΟΜΕ (ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ)

Ενα σύγχρονο σπιρίτσουαλ, με τον ήρωα να δηλώνει την απεριόριστη αγάπη του και τη διαθεσιμότητά του απέναντι στη σύντροφο του. Μια όμορφη διασκευή στη σύνθεση του Randy Newman και με εξίσου όμορφα γυναικεία φωνητικά.

SPOILED BRAT

Τα είχε όλα στη ζωή του, από τόνους παιχνιδιών μέχρι την επιτυχία, αλλά του έλειπε η αγάπη, και γι' αυτό τώρα αισθάνεται από κενός έως και ψυχοπαθής. Η μουσική του, τώρα, μας έκανε να μπούμε στο youtube και ν' ακούσουμε καμιά εικοσαριά τραγούδια, από Grand Funk, Uriah Heep, Focus, Jethro Tull κ.ά.

HELP ΜΕ (ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ)

Εδώ η φωνή του Ρούσσου ακούγεται γοητευτικά χιλιοσπασμένη, μια και υπάρχουν μόνο δύο κιθάρες, μία slide και μία ακουστική. Μας θύμισε λίγο τις τελευταίες ηχογραφήσεις του Johnny Cash. Πρόκειται για μία προσευχή, όπου ο ήρωας παρακαλεί τον Θεό να τον αγγίξει με τη χάρη του, ώστε να μπορέσει να βαδίσει στον δρόμο της ζωής του.

WHO GIVES Α FUCK (ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΔΕΚΑΡΑ)

«Χρησιμοποίησαν το μυαλό μου για να σχηματίσουν σύνορα», ένας ενδεικτικός στίχος από το πιο ενδιαφέρον, μουσικά και στιχουργικά, κομμάτι που κλείνει το cd. Εδώ ο Ρούσσος αποδεσμεύεται από τα vintage μουσικά πισωγυρίσματα και καταθέτει ένα έπος θα λέγαμε, με πολιτικές αιχμές (το τραγούδι αφιερώνεται στον Γκάντι, ενώ ακούμε και samples με τη φωνή του) και με καθαρή ψυχεδελική ατμόσφαιρα. Ταιριαστή η συμμετοχή του σιτάρ και των tamplas. Τα φωνητικά του Ρούσσου στο τέλος φανερώνουν ότι κρατάει ακόμη τις παλιές του φωνητικές ικανότητες κι ότι ενδεχομένως ηθελημένα είχε χαμηλώσει τις οκτάβες του σε όλα τα προηγούμενα κομμάτια. Εν κατακλείδι, ακούσαμε έναν συμπαθέστατο vintage δίσκο από έναν Ρούσσο που καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να δώσει καλές ερμηνείες, με τη φωνητική πρώτη ύλη που διαθέτει αυτή τη στιγμή. Ενας καλλιτέχνης με πάθος κι ένας μαχητής που δεν το βάζει κάτω.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Κριτική μουσικής
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Οσκαρ Ουάιλντ
Οταν το μέλλον παραμονεύει
Διηγήματος τελετουργία
«Κωνσταντινούπολις»
Η εσώτερη Κωνσταντινούπολη
Οι πόλεις του Βορρά και οι απορίες του Νότου δίπλα μας
Ο Κόσμος, ο Θεός, η θάλασσα στο διηνεκές
Τα ποιήματα του Νίκου Δήμου ( 1955-2005)
Ιστορία επιβίωσης με όρους
Ο πρώτος αθλητισμός δεν έχει γήπεδο
Συνέντευξη: Χρ. Χρυσόπουλος
Οι κρυφές όψεις της λογοτεχνίας
Λογοτεχνικό Συμπόσιο
Καβάφεια 2009
Κριτική μουσικής
Στο ντιβάνι του Δισκαναλυτή
Από τις 4:00 στις 6:00
Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά
Για πάντα νέος
Άλλες ειδήσεις
Τηλεφώνημα από την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ
Τα σονέτα του Σαίξπηρ στο Berliner Ensemble
Γράμμα από το Λονδίνο
Apres vous