Έντυπη Έκδοση

Η φιλοσοφία του Αντι Γουόρχολ

Στο βιβλίο αυτό υπάρχει και ένας άλλος τίτλος: «Από το Α στο Β και ξανά πίσω». Νομίζω ότι σ' αυτή τη φράση κρύβεται όλο το ζουμί της άποψης του συγγραφέα για τον εαυτό του.

Και βέβαια το σωστό είναι να λαμβάνει κανείς υπ' όψιν του, πρώτα τι λέει ο ίδιος και μετά όλοι οι άλλοι γι' αυτόν -και είναι πολλοί. Οταν έφτασε στο Β, είδε ότι δεν υπήρχε μέλλον, και αν υπήρχε κάποιο, έπρεπε να δουλέψει πολύ σκληρά, όπως κάθε άλλος καλλιτέχνης, ανεξαρτήτως ποσότητας ταλέντου. Να δουλέψει όμως γιατί; Για κάτι αγνώστου αποτελέσματος; Ενώ με το Α είπε ό,τι έχει να πει, και σε σχέση με τα εικαστικά και με τις ταινίες του. Οσοι τον αποδέχτηκαν του ήταν αρκετοί.

Εκτός αυτού, διαπίστωσε πως το να ασχολείσαι με τους άλλους (κάτι λιγότερο κουραστικό) ήταν κι αυτό μια τέχνη που λίγοι τη γνώριζαν σωστά. Πολλοί, στο παρελθόν, έκαναν το ίδιο και ορισμένοι απ' αυτούς ορίστηκαν ως φιλόσοφοι. Υπάρχει ευγενέστερος ορισμός; Ή πιο κυριλάτος; Ετσι, του προέκυψε μια ποπ αρτ φιλοσοφία τσέπης, όπου διαβάζοντας κανείς τη γνώμη του συγγραφέα, ας πούμε για τη Λιζ Τέιλορ, μπορεί να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα για τον κόσμο γύρω του, και όχι μόνο για τους σταρ. Εξάλλου ο Γουόρχολ πιστεύει ότι μέσω των σταρ, μπορεί κανείς να φτάσει στη μεταφυσική, πεδίο που καμία φιλοσοφία δεν το απέφυγε μέχρι σήμερα, ακόμα και η πλέον επιστημονική. Οι πάντες μπορεί να γίνουν σταρ έστω και για λίγο. Αυτό το λίγο, ορίζει την αληθινή τους προσωπικότητα και τον λόγο ύπαρξης ολόκληρης της γης, που δεν αποκλείεται να είναι και παντελώς ανούσιος. Η μεταφυσική του βρίσκεται ακριβώς στο γράμμα Β. Το παρακάτω. Αξίζει να περάσεις από κει μόνο και μόνο για να διαπιστώσεις ότι σε ξεπερνάει. Είναι μοιραίο το Β να κυριαρχήσει κάποτε, είναι ένα είδος Δευτέρας Παρουσίας. Γι' αυτό και λέει σ' ένα σημείο ότι «ο μεγαλύτερος αναχρονισμός της εποχής μας είναι η εγκυμοσύνη»... Το μέλλον γι' αυτόν δεν είναι παρά ένα κουτί σοκολατάκια, που άπαξ και αρχίσεις να τα τρως, δεν σταματάς μέχρι να τελειώσουν. Το άδειο κουτί είναι ο τελικός σκοπός, όπως ο κενός χώρος. Ο κάθε είδους κενός χώρος μπορεί να είναι το απαύγασμα της καλλιτεχνικής έκφρασης. Ο ίδιος την ορίζει ως μια τρύπα σ' έναν τοίχο. Η τρύπα είναι που μετράει, δηλαδή το κενό, που μας απορροφά. Ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να δει κανείς εκεί μέσα.

Δεν έχει να κάνει με καμία ανατρεπτική διάθεση, με κανένα σνομπισμό, με καμία ζορισμένη πρωτοτυπία. Εδώ βρίσκεται η αξία αυτού του κειμένου. Οτιδήποτε λέει, το εννοεί πέρα για πέρα, και είναι απόλυτα κατανοητό. Είναι η Βίβλος της διασκεδαστικής ανάγνωσης, γεμάτη ρήσεις που γράφτηκαν για να μείνουν. Αναφέρω μία στην τύχη: «Αγαπώ τα εγγλέζικα (γλώσσα, προϊόντα κ.λπ.), όπως αγαπώ οτιδήποτε άλλο είναι αμερικάνικο...».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Λογοτεχνία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Από τις 4:00 στις 6:00
Το πάθος βοηθά τη μουσική έμπνευση
Ενας θρύλος της μουσικής κάντρι
Αφανής αναγνώστης
Κυνηγώντας το λάθος
Η τρίτη ανάγνωση
Η φιλοσοφία του Αντι Γουόρχολ
Καλύτερα γίνεται
Το σύνδρομο της ψηλής παπαρούνας
Κριτική βιβλίου
Ο Κύριος Γκάτσος
Το καλλιτεχνικό έργο ως απόηχος της Ιστορίας
Τσακισμένα όνειρα
Στο τέλος μένει μόνον η αλήθεια
Ασκήσεις επί χόρτου πάντα
Κριτικές σκέψεις για τέσσερα βιβλία
Γράφοντας στίχους με έκθετη πτώση
Ο γοητευμένος και γητευτής της γραφής
Τυχαία αγγίγματα, αμήχανες κινήσεις
Δαμάζοντας τα κύματα των προκαταλήψεων
Άλλες ειδήσεις
Μου μοιάζετε όλοι ίδιοι*