Έντυπη Έκδοση

Μου μοιάζετε όλοι ίδιοι*

Δεν μπορώ να καθήσω μόνος μέσα στο δωμάτιο, μου είπε ένας φίλος. Κάποιοι πολεμάνε τούτη τη φοβία επισκεπτόμενοι έναν γιατρό, άλλοι έχουνε κάπου εκεί κοντά μία καρδιά, δύο ή τρεις, να νιώθουν φύλακες της ανάσας της τα βράδια, κάνουν παιδιά, συμμαζεύουν ζώα.

Θυμήθηκα εκείνη την παλιά ρήση για την προέλευση των ανθρώπινων δεινών. Τώρα, μπορείς να μείνεις μόνος σ' ένα δωμάτιο. Τώρα που από το όνειρο της ευμάρειας ξύπνησες, τώρα που για τόσο καιρό περιόρισες την ιδιωτική σου σφαίρα για τις αχόρταγες ανάγκες μιας στείρας και ματαιόσπουδης κοινωνικότητας θεμελιωμένης στην κατανάλωση, τώρα που ξέχασες να ιδιωτεύεις ψυχωφελώς στον προσωπικό σου χώρο, μπορείς να φέρεις κόσμο και κοσμάκη στο δωμάτιό σου, μπορείς να κάνεις χιλιάδες φίλους στο λεπτό. Αρκεί να μεταμφιεστείς από λίγο έως αρκετά, να κρύψεις, όπως κάνουν τα ζευγάρια τον πρώτο καιρό της σχέσης τους, τα βράχια, τα βράχια πάνω στα οποία θα δοκιμαστεί, κολλητέ, το δεκάλεπτο της φήμης του ευφυούς αμερικανού, ξεχείλωσε, τσιτσιδώσου, φτιασιδώσου και πάτησε το κουμπί. Κι αν κάποια στιγμή δεν αντέξεις αυτή την αποθέωση του φαίνεσθαι, μπορείς να φύγεις, μα ό,τι έκανες, ο ψευδής εαυτός σου θα μείνει για πάντα μέσα εκεί, δεν θα μπορεί να σβηστεί, το προπατορικό αμάρτημα έγινε ηλεκτρονικό, μιλά πια γλώσσα δυαδική, αυτός ο πλαστός εαυτός σου έχει καταγραφεί στα αρχεία των ιδιοκτητών της «ιδιωτικής» σου ζωής κι αυτό που φάνταζε ως ελευθερία, ως ειλικρίνεια, ως πολιτισμός, είναι ένα τατουάζ κάλπικο, που βάρεσες πάνω στο δέρμα της ψυχής. Μ' αυτό το σκεπτικό «βγήκα» από το facebook, όπου, πρόσεξε, είσαι ελεύθερος να φύγεις, εξηγώντας, όμως, πρώτα το γιατί. Οι λόγοι είναι πολλοί. Κυρίως με κούραζε η αδιάλειπτη ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης, η κουταμάρα, η επιδειξιμανία στην πιο ανιαρή της μορφή, το νεοπλουτισμό του πνεύματος, ο «αθώος» χαφιεδισμός, ο παλιός καλός μικροαστισμός, ο μπάτσος, που κυνηγάει την ηδονή. Ετσι κι αλλιώς, με κούραζαν αυτά, η μαζικοποίησή τους μου έλειπε. Ενιωθα πως τα αισθήματά μου και τις σκέψεις μου τα 'ριχνα εκεί μέσα σαν παιδιά μου που δεν τα αγάπησα ποτέ. Επίσης με κούρασε η ανάγκη κάποιων να ακολουθήσουν, να γίνουν οπαδοί κάποιων μεγαλόσχημων κενανθρώπων. Πολλά ζιζάνια φύονται εκεί μέσα. Χάσαμε τα μπράβο έξω και τα ψάχνουμε άψυχοι κι ασώματοι εκεί. Το facebook μου 'βγαζε αρνητικά συναισθήματα, μ' έκανε να παραλογίζομαι, να υποψιάζομαι, θυμίζοντας παρενέργεια ναρκωτικού. Δεν νομίζω πως υπάρχει ουσία εκεί μέσα. Επίσης νομίζω πως υπάρχει ένα ζήτημα ελευθερίας. Τελικά, ίσως το πιο απόρρητο πράγμα θα πρέπει να 'ναι αυτή. Να 'σαι ελεύθερος, αλλά να μη σε νοιάζει αν το γνωρίζουν οι άλλοι. Είναι όλοι τόσο καλοί, τόσο ευαίσθητοι, τόσο πνευματώδεις εκεί μέσα. Γελάς με κάτι τέτοιο, τους μάζεψε όλους το Φατσοβιβλίο λες, γι' αυτό δεν βρίσκεις κανέναν εκεί έξω. Επιστρέφω εκεί έξω ή πιο βαθιά μέσα μου, ένα αυτά τα δύο, χορδή τόξου, και την τεντώνω, τώρα, που, παρ' όλο που ο κόσμος δεν βγαίνει, τα δεινά του πληθαίνουν.

* You all looking the same to me, τίτλος άλμπουμ του βρετανικού συγκροτήματος Archive.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Από τις 4:00 στις 6:00
Το πάθος βοηθά τη μουσική έμπνευση
Ενας θρύλος της μουσικής κάντρι
Αφανής αναγνώστης
Κυνηγώντας το λάθος
Η τρίτη ανάγνωση
Η φιλοσοφία του Αντι Γουόρχολ
Καλύτερα γίνεται
Το σύνδρομο της ψηλής παπαρούνας
Κριτική βιβλίου
Ο Κύριος Γκάτσος
Το καλλιτεχνικό έργο ως απόηχος της Ιστορίας
Τσακισμένα όνειρα
Στο τέλος μένει μόνον η αλήθεια
Ασκήσεις επί χόρτου πάντα
Κριτικές σκέψεις για τέσσερα βιβλία
Γράφοντας στίχους με έκθετη πτώση
Ο γοητευμένος και γητευτής της γραφής
Τυχαία αγγίγματα, αμήχανες κινήσεις
Δαμάζοντας τα κύματα των προκαταλήψεων
Άλλες ειδήσεις
Μου μοιάζετε όλοι ίδιοι*