Έντυπη Έκδοση

Το σύνδρομο της ψηλής παπαρούνας

Οταν ο Περίανδρος έστειλε αγγελιαφόρο να ζητήσει τη συμβουλή του Θρασύβουλου για την καλή και ασφαλή διακυβέρνηση του τόπου, εκείνος άρχισε να περπατάει σκεπτικός στο χωράφι του σιταριού, κόβοντας νευρικά τους ψηλότερους και άρα πιο πλούσιους καρπούς.

Στη συνέχεια, χωρίς να πει τίποτε, έστειλε τον αγγελιαφόρο πίσω στον Περίανδρο, ο οποίος την ερμήνευσε ως παραίνεση να σκοτώσει όσους από τους συμπολίτες του ήταν εξαιρετικοί σε ικανότητες ή επιρροή (Ηροδότου Ιστορίες, Βιβλίο 5). Ο Τίτος Λίβιος περιγράφει μια παρόμοια ιστορία. Οταν ο Ρωμαίος βασιλιάς Λούκιος Ταρκίνος έλαβε αγγελιαφόρο από τον γιο του ζητώντας συμβουλές διακυβέρνησης, βγήκε στον κήπο με ένα ραβδί και, συμβολικά, τον σάρωσε «αποκεφαλίζοντας» τις ψηλότερες παπαρούνες που φύτρωναν εκεί. Λαμβάνοντας το μήνυμα, ο γιος του αποκεφάλισε όλους τους υψηλά ιστάμενους της πόλης. Αυτό ονομάστηκε στην πολιτική Σύνδρομο της Ψηλής Παπαρούνας.

Από τότε που η θρησκεία μας εισήγαγε την έννοια της ταπεινότητας ως το αντίπαλο δέος της υπεροψίας -ξεχνώντας τη σημασία του μέτρου, όπως το εννοούσαν στην αρχαιότητα- υιοθετήσαμε και ως κοινωνία το σύνδρομο της ψηλής παπαρούνας. Αυτό το σύνδρομο δυστυχώς διακατέχει και πολλούς από εμάς στην προσωπική μας ζωή.

Πόσες φορές έχετε μειώσει την ένταση ή τουλάχιστον την ένδειξη της χαράς ή του ενθουσιασμού σας για να ταιριάξετε στο κοινωνικό περιβάλλον σας ή για να μη στενοχωρήσετε κάποιον που βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από εσάς; Πόσες φορές έχετε αποκρύψει κάτι χαρμόσυνο από τους γύρω σας για να μη σας «ματιάσουν», να μη ζηλέψουν, να μη σας «γκαντεμιάσουν»;

Εχετε παρατηρήσει τις αντιδράσεις του κόσμου σε μη αναμενόμενες απαντήσεις; Αν στην απλή ερώτηση «Τι κάνεις;» απαντήσεις με ένα κουρασμένο «Καλά», όλοι συνεχίζουν τον δρόμο τους καθησυχασμένοι. Αν όμως απαντήσεις γεμάτος ενθουσιασμό «Φανταστικά!», τότε σε κοιτάνε με καχυποψία και σε ρωτάνε «-Ναι, ε; Τι έγινε;» Αν η απάντηση είναι «-Τίποτα ιδιαίτερο, απλά τα βρίσκω όλα υπέροχα», θα εισπράξετε στην καλύτερη περίπτωση ένα ειρωνικό χαμόγελο και στη χειρότερη ένα ραντεβού με ψυχίατρο. Ειδικά στις μέρες μας που καθημερινά υφιστάμεθα πλύση εγκεφάλου σχετικά με το πόσο ανυπέρβλητα είναι τα προβλήματα, πόσο δύσκολη η κατάσταση, πόσο δυσοίωνο το μέλλον.

Κι έτσι, σιγά σιγά, ξεχνάμε να νιώθουμε καλά και να γιορτάζουμε τα μικρά αλλά και τα μεγάλα που φτιάχνουν τη ζωή μας.

Πόσες φορές έχετε επιτρέψει στον εαυτό σας να γιορτάσει πραγματικά με κάποια σας επιτυχία ή απλώς να εκδηλώσετε το πόσο ωραία νιώθετε χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο; «Μην προκαλείς», έλεγαν οι παλιοί. Φοβάμαι ότι ο μέσος όρος έχει πάρει στις μέρες μας περισσότερη αξία απ' ό,τι του πρέπει. Σκεφτείτε: πότε ήταν η τελευταία φορά που βγήκατε στους δρόμους ουρλιάζοντας από χαρά και αγκαλιάσατε χοροπηδώντας όποιον βρήκατε μπροστά σας; Για τη συντριπτική πλειονότητα ήταν όταν κερδίσαμε το Euro ή τέλος πάντων κάποια άλλη αθλητική διοργάνωση. Δεν είναι περίεργο; Η μόνη φορά που είναι κοινωνικά αποδεκτό να ξεχειλίζουμε από χαρά και περηφάνια -και να το δείχνουμε δημόσια!- είναι όταν δεν έχουμε κάνει απολύτως τίποτα εκτός από το να κοιτάμε κάποιους άλλους να ιδρώνουν και να τρέχουν. Αλλά για όλες τις δικές μας μικρές και μεγάλες επιτυχίες, για τα δικά μας προσωπικά γκολ, χαμηλώνουμε τα μάτια με μετριοπάθεια (σιχαίνομαι αυτή τη λέξη), κυρτώνουμε τους ώμους και προσπαθούμε κανείς να μην αντιληφθεί ότι είμαστε ψηλές, υπέροχες, κατακόκκινες παπαρούνες. Ισως όχι στα μάτια όλων, αλλά σίγουρα στα δικά μας!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Από τις 4:00 στις 6:00
Το πάθος βοηθά τη μουσική έμπνευση
Ενας θρύλος της μουσικής κάντρι
Αφανής αναγνώστης
Κυνηγώντας το λάθος
Η τρίτη ανάγνωση
Η φιλοσοφία του Αντι Γουόρχολ
Καλύτερα γίνεται
Το σύνδρομο της ψηλής παπαρούνας
Κριτική βιβλίου
Ο Κύριος Γκάτσος
Το καλλιτεχνικό έργο ως απόηχος της Ιστορίας
Τσακισμένα όνειρα
Στο τέλος μένει μόνον η αλήθεια
Ασκήσεις επί χόρτου πάντα
Κριτικές σκέψεις για τέσσερα βιβλία
Γράφοντας στίχους με έκθετη πτώση
Ο γοητευμένος και γητευτής της γραφής
Τυχαία αγγίγματα, αμήχανες κινήσεις
Δαμάζοντας τα κύματα των προκαταλήψεων
Άλλες ειδήσεις
Μου μοιάζετε όλοι ίδιοι*