Έντυπη Έκδοση

ΜΠΑΡΜΠΕΡΗΔΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Αλλο haircut και άλλο κούρεμα

Ταπεινή διακόσμηση, καλοτροχισμένα ψαλίδια, χειροκίνητες μηχανές, φρεσκοπλυμένες λευκές πετσέτες στα ντουλάπια. Ενα παραβάν ίσα ίσα να χωράς στη μικρή αποθήκη. Στους πάγκους κάτω από τον καθρέφτη φτηνή κολόνια λεμόνι, πούδρα «Σπλέντιντ», λευκό σαπούνι τριμμένο για αφρό, ξυραφάκια «Αστορ», λάμες που βουτιούνται στο «Ντετόλ». Χιλιοδιαβασμένες εφημερίδες και περιοδικά για να περάσει η ώρα αναμένοντας τη σειρά σου. Μαθητές, συνταξιούχοι, κάθε λογής μεροκαματιάρηδες που περιμένουν την ευγενική, καλόκαρδη φιγούρα του κουρέα. Ο κουρέας φορούσε άσπρη ποδιά, απολύμανε τη φαλτσέτα του, έφερε την αύρα του γιατρού.

Παλαιότερα στα κουρεία υπήρχαν και γυάλες με βδέλλες που έριχναν την πίεση των πελατών. Φυσικά και πτυελοδοχεία, έως και τη δεκαετία του '50 και ταμπέλες «απαγορεύεται το πτύειν». Η τέχνη του κουρέα απαιτούσε να ξέρει να «σβήνει» τον σβέρκο και να ξυρίζει, αφού «παπούτσι και κεφάλι αποτελούν τη βιτρίνα του άνδρα».

Μπαρμπέρικα -από το γαλλικό barbe, που σημαίνει «γένι», «μούσι»- που αντιστέκονται στη λεηλασία του ψευτομοντέρνου, της φρέσκιας μνήμης, της ανθρωπιάς, της γενναιόδωρης χειραψίας των ανθρώπων που μπήκαν στα κλεφτά για ένα φρεσκάρισμα με διπλωμένα τα λεφτά στο ανοιχτό πουκάμισο. Φλύαρη τάξη οι κουρείς, παροιμιώδης η πολυλογία τους. Ο Πλούταρχος παραθέτει στα αποφθέγματα το περιστατικό με τον Αρχέλαο, που ο κουρέας τον ρώτησε «πώς σε κείρω;» για να εισπράξει την απάντηση «σιωπών». Πόσα μας θυμίζει το ελληνικό μπαρμπέρικο του Γιάννη Τσαρούχη Νέα Ιωνία 24-10-46. Πλακάκια χάμω, μαργαρίτες στο μπουκάλι, η λάμπα στον τοίχο, το μπουκαλάκι με το οινόπνευμα στο τραπεζάκι.

Η Ζωή Ε. Ρωπαΐτου, λαογράφος της Ακαδημίας Αθηνών και συγγραφέας, ετοιμάζει αυτόν τον καιρό το βιβλίο «Τα μπαρμπέρικα. Η πορεία τους στο πέρασμα του χρόνου κα αφηγήσεις κουρέων», εκδόσεις Φιλιππότη. Η ίδια μάς εξηγεί πώς ασχολήθηκε με αυτό το θέμα: «Κατ' αρχήν στα γυμνασιακά μου χρόνια "είχα διατελέσει" ερασιτέχνης κουρέας, όσον αφορά το ένα σκέλος του επαγγέλματος, που είναι το ξύρισμα, αφού κάθε Σάββατο, με ιεροτελεστία, έκανα το ξύρισμα του παππού μου. Την ίδια εποχή ο αδελφός μου, παιδάκι του Δημοτικού σχολείου τότε, στις διακοπές (Χριστούγεννα, Πάσχα, θέρος) κέρδιζε το χαρτζιλίκι του εργαζόμενος ως βοηθός σ' ένα μπαρμπέρικο στον Βοτανικό. Μιλάμε για το τέλος της δεκαετίας του '60. Επιπλέον, όμως, το κουρείο, ως αποκλειστικά αντρικό στέκι, πάντα με γοήτευε. Μου άρεσαν, επίσης, τα γυάλινα βάζα με τις κολόνιες και τα βρυσάκια και τα νικέλινα αξεσουάρ, καθώς και η μυρωδιά που τύλιγε τον χώρο».

Γιώργος Κολλάρος, οδός Απόλλωνος, Πλάκα

«Τη δουλειά την έμαθα δωδεκάχρονο παιδί, μόλις είχα έρθει από την Τήνο, κοντά στον Γεώργιο Νάζο, συμπατριώτη μου, που είχε ένα από τα καλύτερα κουρεία της Αθήνας, στην οδό Βουλής. Από τον Οκτώβριο του '70 είμαι εδώ, στην Απόλλωνος. Εχω πελάτες απ' όλη την Ελλάδα. Πρεσβευτές, εκδότες, δημοσιογράφους. Εχω όμως και οδοκαθαριστές και λούστρους και με το ίδιο μεράκι θα κουρέψω τον οδοκαθαριστή και τον υπουργό».

Σοφοκλής Πάνου, οδός Λασκάρεως

«Γεννήθηκα το 1948 στο χωριό Αρσος Λεμεσού. Ο παππούς μου, Πέτρος Πάνου, ήταν κουρέας εκεί και τον διαδέχτηκε ο πατέρας μου Αντρέας Πάνου και μετά εγώ. Παράλληλα, πηγαίναμε και στα χωράφια. Το 1976 ήρθαμε με τη γυναίκα μου στην Αθήνα. Για τέσσερα χρόνια δούλεψα μάστορας σε διάφορα κουρεία. Από το '80 έχω αυτό το μαγαζί. Στη δουλειά με βοηθάει η γυναίκα μου, στο ταμείο, στα τηλέφωνα κ.λπ. Μεγαλώσαμε και σπουδάσαμε δύο παιδιά από το κουρείο».

Χρήστος Παυλάτος, οδός Ρόμβης

«Εχω γεννηθεί στην Αθήνα όπως και ο πατέρας μου Νίκος, που μετά το Δημοτικό σχολείο μπήκε παραγιός, σ' ένα κουρείο στην οδό Κτενά. Στην αρχή ξεσκόνιζε τους πελάτες, αλλά σιγά σιγά μπήκε στο πνεύμα της δουλειάς και έφτασε να γίνει πρώτος και να παίρνει βραβεία σε πανελλήνιους διαγωνισμούς. Ο Δημήτρης Τσεκούρας, το αφεντικό του, το 1978 τού έγραψε την επιχείρηση... Εγώ τέλειωσα και τη Σχολή Κάμερ, Πειραιώς 4. Κακά τα ψέματα όμως. Τη δουλειά τη μαθαίνεις στην πράξη. Με τον πατέρα μου δούλεψα δεκαεπτά χρόνια. Ο πατέρας και μετά τη συνταξιοδότησή του δεν ξεχνάει το μαγαζί. Περνάει πολύ συχνά. Αλλωστε, εγώ είμαι ο κουρέας του».

Κωνσταντίνος Σάρρας, οδός Αγ. Σοφίας Βύρωνας

«Η δουλειά αυτή είναι ένα με μένα, γιατί, λόγω του πατέρα μου, από την ώρα που γεννήθηκα τη ζω και με ζει. Από το 2002 μού έγραψε το κουρείο ο πατέρας μου Χρήστος. Εχω πτυχίο Γεωλογίας και όταν διάβαζα καμιά φορά και μου έλεγε ο πατέρας μου να πάω στο μαγαζί να βοηθήσω η μάνα μου τον μάλωνε που το έκανε αυτό. Ολα αυτά ήταν μαθήματα ζωής για μένα».

Αντώνης Φρατζελόπουλος, οδός Πλουτάρχου

«Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Η καταγωγή μου είναι από την Κωνσταντινούπολη. Εμαθα την τέχνη κοντά στον θείο μου, Αλέξανδρο Παπαδόπουλο, που είχε έρθει από την Πόλη, έτοιμος κουρέας. Το 1924, ο θείος μου άνοιξε κουρείο, στην οδό Τσιμισκή 54, εδώ στη Θεσσαλονίκη, όπου πήγα στα δώδεκα χρόνια μου, παραγιός, να μάθω την τέχνη. Το 1960 με 1970 υπήρχαν πάνω από 500 κουρεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Κάθε δρόμος κεντρικός είχε κουρεία. Και η Τσιμισκή είχε πολλά και η Αγίας Σοφίας. Σκεφτείτε, 500 ήταν τα κουρεία και τα κομμωτήρια καμιά πενηνταριά μόνο. Τώρα συμβαίνει το αντίθετο. Εφυγαν οι παλιοί κουρείς, τα παιδιά πήγανε στα γράμματα».

Ηλίας Παρίσης, οδός Σταδίου στη Στοά

«Στα Δαμιά (Β. Εύβοια) κούρευα μικρά παιδάκια σαν παιχνίδι, παιδί κι εγώ τότε. Μετά το στατιωτικό ξενιτεύτηκα. Είκοσι χρόνια στο Βανκούβερ. Εκεί πήγα πρώτα σε σχολείο για τη γλώσσα και μετά σε σχολή για την τέχνη του κουρέα. Μαζί με άλλους δύο Ελληνες ανοίξαμε ελληνικό κουρείο. Ο κόσμος εκεί είναι πιο απλός από μας. Είχαμε πολλή δουλειά. Μπαίνανε μέσα και λέγανε: "Ι want a greek cut". Είμαι εδώ δεκαοκτώ χρόνια. Ο ένας μου γιος, σπουδαστής στη Σχολή του Αμάραντου, σε λίγο καιρό θα αρχίσει δουλειά μαζί μου». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Επιχειρήσεις
Οικονομική κρίση
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
27 αλλαγές στους δήμους
100.000 υπάλληλοι επί Καλλικράτη κρεμάμενοι
Facebook
Face to face με τα δισ.
Γλωσσολογία
«Αρχαία» θεματικά πάρκα στην Τουρκία και βρετανικό «χιούμορ»
Διόδια
33% αύξηση για Μαλιακό - Κλειδί
Εκπαίδευση
Με όρους ελεύθερης αγοράς τα φροντιστήρια, δηλαδή χωρίς όρους
Ετσι καταργούν την ανεξαρτησία του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Στο φως το νομοσχέδιο
Μεταλλαγμένα στην Ε.Ε.
Κερκόπορτα για μεταλλαγμένα
Ο κουρέας και η κρίση
Αλλο haircut και άλλο κούρεμα
Σύγχυση αρμοδιοτήτων για τα δάση
Πας ανήρ ξυλεύεται