Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Δυο ματιές την εβδομάδα

  • «Δώσ' τα όλα», «όλα τα λεφτά» και μετά Χριστόν προφήτες

    Γέμισε ο τόπος με μετά Χριστόν προφήτες.

    Ξαφνικά εκατοντάδες, χιλιάδες (ίσως και εκατομμύρια) Ελληνες ανακάλυψαν όλα τα στραβά και τα ανάποδα της χώρας όπου ζουν. Δεν της βρίσκουν τίποτα καλό πια, λοιδορούν το «πολιτικό σύστημα», αυτό που ψήφιζαν επί 35 χρόνια και έφερε τη χώρα ώς εδώ. Με τα καλά της και τα κακά της. Ομως, οι μετά Χριστόν προφήτες σήμερα βρίσκουν μόνο τα κακά.

    Αυτοί οι προφήτες μάς είναι άχρηστοι. Αλλα έλεγαν χθες, άλλα σήμερα. Και άλλα θα λένε αύριο, αν αλλάξουν οι συνθήκες. Αξία έχει ο λόγος όσων «προφήτευαν» και προειδοποιούσαν εγκαίρως ότι κάποια πράγματα έπρεπε να γίνουν κι ας ήταν «αντιλαϊκά». Ομως, τότε έπεφταν πάνω σε ένα τείχος λαϊκισμού, που απαξίωνε τον ορθό λόγο και δεν επέτρεπε να ληφθούν αποφάσεις αναγκαίες και μέτρα επιβαλλόμενα από την αντικειμενική πραγματικότητα.

    Υπάρχουν, διαχρονικά, χαρακτηριστικά παραδείγματα για όλα αυτά. Πριν από είκοσι και πλέον χρόνια το «Τσοβόλα δώσ' τα όλα» του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσε μια κατεύθυνση που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα, για την ακρίβεια μέχρι και πέρσι, όταν έγινε κοινή συνείδηση η επερχόμενη χρεοκοπία. Ακόμη κι αν ο μακαρίτης δεν το εννοούσε έτσι, έτσι έμεινε. Οτι μπροστά στο εκλογικό συμφέρον δεν υπάρχει φραγμός. Τα δίνουμε όλα. Οι εκλογές χάθηκαν.

    Καμιά δεκαπενταριά χρόνια αργότερα, όταν μας κυβερνούσε η Ν.Δ. του εξαφανισμένου σήμερα Καραμανλή, μεγαλούργησε το σύνθημα «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά». Ο υπουργός Γεωργίας Σ. Χατζηγάκης βάλθηκε να το κάνει πράξει, μοιράζοντας πακέτα εκατομμυρίων, για να εξευμενίσει τους αγρότες των μπλόκων. Παρά ταύτα κι αυτές οι εκλογές χάθηκαν. Οι ψηφοφόροι, που πιστεύουν σε τέτοια συνθήματα, μετακινούνται στον αντίπαλο, για να πάρουν (περισσότερα) κι από εκείνον.

    Φυσικά, για όλα αυτά την πρώτη ευθύνη φέρουν οι πολιτικοί εκείνοι που συνειδητά εργάστηκαν για τον εκμαυλισμό των πολιτών ή όσοι δεν αντέδρασαν. Αλλά δεν τα έκαναν μόνοι τους. Πρόθυμοι διοικητές οργανισμών και κρατικών επιχειρήσεων και ανεύθυνοι συνδικαλιστές συνήργησαν για να φτάσουν στα όρια της χρεοκοπίας οι επιχειρήσεις αυτές. Και άλλοι, που εμπόδισαν κάθε εξυγιαντικό μέτρο. Τα δισεκατομμύρια των κοινοτικών επιδοτήσεων σπαταλήθηκαν στην κατανάλωση, οι συνεταιρισμοί κατέρρεαν από τη διαφθορά και την κακοδιαχείριση και ελάχιστοι μιλούσαν ή έγραφαν κάτι.

    Το ασφαλιστικό σύστημα κατέρρεε και η μοναδική απόπειρα να γίνει κάποιο συμμάζεμα, το 2001, κατέρρευσε επίσης.

    Φυσικά φταίει η τότε κυβέρνηση που υποχώρησε, αλλά βρήκε μπροστά τείχος αντιδράσεων. Ελάχιστοι τότε τόλμησαν να πάνε κόντρα στο ρεύμα, επισημαίνοντας τους κινδύνους από την αδράνεια.

    Ακόμα και πριν από ενάμιση χρόνο, όταν τα σημάδια της επερχόμενης κατάρρευσης ήταν ορατά, ελάχιστοι μιλούσαν. Ολα κινούνταν γύρω από το Βατοπέδιο και τη Ζίμενς, ο Καραμανλής σχεδίαζε την απόδρασή του για να μη φορτωθεί τη χρεοκοπία και οι οικονομικοί υπουργοί του κορόιδευαν εαυτούς και αλλήλους.

    Ελάχιστοι, επίσης, προειδοποιούσαν το οδηγούμενο στην εξουσία ΠΑΣΟΚ και τον Γ. Παπανδρέου να είναι φειδωλοί σε υποσχέσεις, γιατί αυτό που θα έβρισκαν μπορεί να τους υποχρέωνε να τις καταπιούν. Οπως και έγινε. Φευ, αυτοί οι ελάχιστοι δεν εισακούστηκαν. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα.

    Σ' αυτό το σήμερα βολοδέρνουμε πλέον όλοι. Και αυτοί που είχαν έγκαιρα μιλήσει, αλλά δεν εισακούστηκαν. Και αυτοί που σήμερα παριστάνουν τους παντογνώστες και τους τιμητές, δηλαδή οι μετά Χριστόν προφήτες, συνήθως με τάσεις μηδενισμού των πάντων. Είναι προφανές ότι αυτοί οι δεύτεροι είναι άχρηστοι.

    Διότι οι «προφητείες» τους κρύβουν μόνο ιδιοτέλεια. Τα λάθη και η ανικανότητα είναι στοιχεία συνυφασμένα με τη δράση. Θεμιτή η απόπειρα δικαιολόγησής τους. Ομως, όσοι «πέφτουν από τα σύννεφα», όσοι παριστάνουν ότι δεν ήξεραν τίποτα για το διαρκές έγκλημα, ενώ ήταν συμμέτοχοι (άλλοι πολύ, άλλοι λίγο) κρύβουν την ιδιοτέλεια μέσα στην υποκρισία τους. Τουλάχιστον τώρα να σωπάσουν. Υπάρχει και η οδός του αναστοχασμού και της αυτογνωσίας.

    Οι αριθμοί λένε

    Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, πέντε και πλέον εκατομμύρια φορολογούμενοι δηλώνουν εισοδήματα κάτω από το αφορολόγητο. Δηλαδή δεν πληρώνουν ευρώ τσακιστό. Μεταξύ αυτών είναι το 80% των ελεύθερων επαγγελματιών. Είναι αυτοί που σήμερα χαλάνε τον κόσμο επειδή ήρθε η ώρα να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματά τους. Είναι αυτοί που έτρεξαν μαζικά (περίπου 600 χιλιάδες) να κάνουν «περαίωση», την οποία οι πάντες στην αρχή είχαν καταγγείλει ως «ληστρικό» μέτρο. Τι δηλοί ο μύθος; Φοροδιαφυγή. Μεγάλη και εκτεταμένη. Οσοι δεν τα έφαγαν μαζί με τον Πάγκαλο δικαίως φωνάζουν. Οσοι έκλεβαν, με την ανοχή του, σκασμός.

  • Η κρίση, το Μνημόνιο και οι πρόωρες εκλογές

    Η κρίση έφερε το Μνημόνιο και το Μνημόνιο φέρνει εκλογές.

    Με αυτή την απλή σκέψη πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα αναγκαστεί να προχωρήσει το συντομότερο σε μια εκλογική αναμέτρηση. Και αυτό είτε για να αποφύγει μια παταγώδη ήττα εφ' όσον κάνει εκλογές κοντά στην ολοκλήρωση της τετραετίας, είτε για να προσπαθήσει να αποκτήσει συμμάχους στην πολιτική που εφαρμόζει. Ηδη κάποιοι έχουν προκρίνει και τους «πρόθυμους». Εκ δεξιών γίνεται λόγος για τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη και εξ αριστερών για τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη. Ως γνωστόν, όμως, όποιος κάνει προβλέψεις στην πολιτική είναι πιθανόν να πέσει έξω, αφού υπάρχουν και οι απρόβλεπτοι παράγοντες. Οπότε ας σταθούμε στα προφανή.

    Μια ματιά στις δημοσκοπήσεις και στα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων τα τελευταία 15 χρόνια είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανείς ότι η κυβέρνηση δεν έχει κανένα λόγο -για την ώρα- να προχωρήσει σε εκλογές. Και το λέμε αυτό παρά την πεποίθησή μας ότι οι δημοσκοπήσεις παράγουν κυρίως επικοινωνία και ελάχιστη πολιτική. Αλλωστε, όσοι προσπάθησαν να κυβερνήσουν ή να ασκήσουν πολιτική μέσω των δημοσκοπήσεων απέτυχαν παταγωδώς. Στην Ελλάδα το πιο πρόσφατο παράδειγμα τέτοιου είδους αποτυχίας είναι η κυβέρνηση της Ν.Δ. με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή. Ελάχιστη πολιτική, πολλή επικοινωνία για πεντέμισι χρόνια.

    Τι λένε λοιπόν οι πολίτες που απαντούν στα ερωτήματα των δημοσκόπων; Οτι είναι απογοητευμένοι από το πολιτικό σύστημα. Δηλαδή από τους πολιτικούς, τα κόμματα, τη Βουλή και τα ΜΜΕ. Δεν τρέφουν πολλές ελπίδες για το μέλλον και θεωρούν υπεύθυνα τα δύο μεγαλύτερα κόμματα για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα. Καταλήγουμε σε όσα γνωρίζουμε, χωρίς την ανάγκη επίκλησης δημοσκοπήσεων. Κατόπιν αυτών, θα περίμενε κανείς οι πολίτες να δηλώνουν έτοιμοι να εμπιστευτούν κάποιο άλλο μικρότερο κόμμα και με τον τρόπο τους να δείξουν πόσο δυσαρεστημένοι είναι. Κι όμως, αυτό δεν συμβαίνει.

    Αν λάβουμε υπ' όψιν το αποτέλεσμα των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, οι εκλογείς επέλεξαν τους τοπικούς άρχοντες με τα ίδια κριτήρια που τους επέλεξαν και στο παρελθόν. Στην επαρχία, ανάλογα με την «τοπική» αναγνώριση ή προσφορά και στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, διατηρώντας όπως πάντα πολλές επιφυλάξεις, δεν επέλεξαν βάσει των «αντιμνημονιακών» πολιτικών. Γι' αυτό και τελικά για άλλη μια φορά, κέρδισαν (και έχασαν) όλοι.

    Συνυπολογίζοντας τη μεγάλη αποχή, κυρίως στην Αττική, το συμπέρασμα για τα μικρότερα κόμματα είναι ότι δεν κατάφεραν να επωφεληθούν της κρίσης των μεγαλύτερων. Αντίθετα, υπέστησαν τις δικές τους «ήττες», αφού στο χώρο της Αριστεράς εμφανίστηκαν δυνάμεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στερώντας ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως αντίστοιχα συνέβη και στην ακροδεξιά με το κόμμα του Γ. Καρατζαφέρη να χάνει δυνάμεις, παρά την ξενοφοβική πολιτική επένδυση που έκανε.

    Μελετώντας, από την άλλη, το φαινόμενο της αποχής στις βουλευτικές εκλογές από το 1996 και μετά, θα διαπιστώσει κανείς ότι ένα σοβαρό μέρος των εκλογέων (φτάνει μέχρι και 7%) δεν έχει σταθερή πολιτική έκφραση, καθώς άλλες φορές ψηφίζει κάποιο κόμμα και άλλες απέχει.

    Το τι θα ψηφίσουν οι εκλογείς στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση δεν μπορεί να το προβλέψει ουδείς. Μπορεί όμως να συμπεράνει ότι με διάφορες επιλογές που θα κάνουν όλοι θα υποστούν κάποιου είδους φθορά. Η ψήφος διαμαρτυρίας στο «σύστημα» που τους περιλαμβάνει όλους, κόμματα, βουλευτές, υπουργούς, πολιτευτές, τα φερέφωνά τους και κάθε μορφή εξουσίας, δεν μπορεί να προβλεφθεί. Και όποιος προσπαθήσει να το κάνει διακινδυνεύει να πέσει έξω. Αυτοί είναι κάποιοι από τους πιθανούς λόγους, για τους οποίους η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου δεν έχει λόγους να βιαστεί και να προχωρήσει σύντομα και πάντως σίγουρα όχι εντός του 2011 σε εκλογές. Υπάρχει όμως πάντα και ο απρόβλεπτος παράγοντας. Και αυτός μπορεί να φανεί καθοριστικός για να ανατρέψει και τα προφανή.

    Εκκλησία υπό διωγμόν

    Μία από τις κατακτήσεις των δυτικών κοινωνιών είναι ότι τα μέλη τους μπορούν να πιστεύουν σε όποιον θεό θέλουν ή να μην πιστεύουν καθόλου. Αυτό όμως δεν ισχύει στην περίπτωση των χριστιανών κοπτών της Αιγύπτου. Η έκρηξη βόμβας έξω από το ναό της Αλεξάνδρειας από φανατικούς την παραμονή της Πρωτοχρονιάς φέρνει στην επιφάνεια το μίσος που σπέρνουν κάποιοι με αφορμή τα θρησκευτικά πιστεύω. Και χρησιμοποιείται ως άλλοθι απ' όσους επιθυμούν να εμφανίσουν το Ισλάμ σαν ακραία θρησκεία. Στην Ελλάδα αυτό χρησιμεύει σ' εκείνους που εκφράζονται κατά της ανέγερσης τζαμιού και επενδύουν στην ξενοφοβία.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
«Ποιος έπεται για διάσωση»
Για αλυσιδωτή κρίση στην Ε.Ε. ετοιμάζεται το ΔΝΤ
Δήμος Ζαχάρως
Συνεχίζεται το σίριαλ
Δανεισμός του Δημοσίου
Κρας τεστ την Τρίτη για τον δανεισμό
Ελληνοτουρκικές σχέσεις
«Ή θα τα βρούμε ή πάμε στη Χάγη»
Πεταλωτής: Σενάρια φαντασίας και παραμύθια η συνεκμετάλλευση
Αβραμόπουλος: Ατυχείς διπλωματικές κινήσεις
ΔΗΜ.ΑΡ.: Αιωρούνται σενάρια
«Φωτογράφισαν» τη Μακεδονία με άδεια!
Κυβέρνηση
Πάνε και για νέο ψαλίδι σε μισθούς και συντάξεις
Κυπριακό
Συνάντηση Χριστόφια και Ερογλου
Οικονομικά των κομμάτων
ΣΥΝ: Ανάγκη ελεγκτικών μηχανισμών για πόθεν έσχες
ΔΗΜΑΡ: Πλήρης διαφάνεια των οικονομικών κομμάτων
Φράχτης στον Εβρο
«Οχι» της Αριστεράς για το φράχτη