Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Στο ψευδοκράτος των Αθηνών

  • Η αριστερά της NASA

    Η σημερινή κρίση δεν είναι μια μεταβατική περίοδος που θα μας οδηγήσει σε μια ευημερούσα κοινωνία και ένα καλύτερο μέλλον.

    Οπότε όλοι θα λέγαμε, χαλάλι οι θυσίες μας, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα ζήσουν καλύτερα από μας. Είναι το πρελούδιο μιας εντονότερης κρίσης. Και αυτή θα μας εισαγάγει σε μια ακόμα μεγαλύτερη. Και τα πράγματα θα πηγαίνουν έτσι όσο κυριαρχεί ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός του καζίνου, με υπηρετικό προσωπικό τις εκλεγμένες κυβερνήσεις. Το αίτημα για ένα άλλο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό μοντέλο τίθεται επιτακτικά. Τα κόμματα και οι οργανώσεις της κομμουνιστογενούς Αριστεράς είναι πια τόσο πολύ πρωτοποριακά που μαζί με τη NASA ταξιδεύουν στο Διάστημα και απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τον πλανήτη Γη.

    Και το αξιοσημείωτο είναι πως όσο πιο μικρή είναι μια οργάνωση της Αριστεράς τόσο πιο επαναστατική είναι σε σύγκριση με τις άλλες, που είναι «ρεφορμιστικές». Και αυτό μας αποδίδει συχνά και κάποιον αυτόκλητο «Μαρξ» που έχει πάντα το απόλυτο «κοπιράιτ» του σωστού. Και όποιος δεν συμφωνεί μαζί του, παίρνει δικαιωματικά μια θέση στον Καιάδα. Κάποιο αναρχικό σύνθημα είχε θέσει το ερώητημα: «Υπάρχει ζωή πριν από το θάνατο;». Και ένα άλλο έδινε τη συμβουλή: «Μη ζεις, είναι επικίνδυνο. Μπορεί να πεθάνεις». Θα μπορούσαμε να τα παραφράσουμε. Υπάρχει Αριστερά πριν από την ταφή της; Την απάντηση μας την έχει δώσει ο Λένιν, που για πολλές δεκαετίες παρέμεινε βαλσαμωμένος. Αν και μούμια, πολλοί πήγαιναν και τον λάτρευαν.

    Ευτυχώς, η ζωή έχει άμυνες και δημιουργεί τις δικές της αντιστάσεις, που δεν χρειάζεται να είναι άμεσα πολιτικές, αλλά σε τελική ανάλυση γίνονται. Και αυτό είναι η δημιουργία σε όλες τις δυνατές της μορφές. Από φιλοσοφία και επιστήμη μέχρι τέχνες και γράμματα. Στη δημιουργία εντάσσω και την υπεράσπιση της γης και της σωστής καλλιέργειας. Και φυσικά περιττεύει να μιλήσω για μονοθεματικές δραστηριότητες: ανθρώπινα δικαιώματα, μετανάστες, γυναίκες κ.λπ. Θα μου πείτε, ο αγροίκος χωριάτης, καλλιτέχνης; Κάτι παραπάνω. Ζωοδότρια δύναμη. Ο,τι τρώμε μας το δίνουν οι αγρότες. Ή μάλλον μας το έδιναν. Σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα κυριαρχούν οι μεγάλες αγροτοδιατροφικές μονάδες, αντικαθιστώντας τους φεουδάρχες, μετατρέποντας το γεωργό σε παρία.

    Οι εντατικές καλλιέργειες, τα μεταλλαγμένα, τα φυτοφάρμακα αποτελούν απειλή για τον πλανήτη (φυτοφάρμακα ανιχνεύονται σε πιγκουίνους και πολικές αρκούδες). Το 5% των εκπομπών αερίων οφείλεται στη βιομηχανοποιημένη γεωργία. Αλλά υπάρχουν και οι Γαλάτες που αντιστέκονται. Είναι οι βιοκαλλιεργητές που δεν καλλιεργούν τη γη, αλλά τη χαϊδεύουν. Και αυτή κρατάει όλη τη βιοποικιλότητα που έχει καταστρέψει η μονοκαλλιέργεια. Χωρίς να είμαστε Αυστρία, Ελβετία ή Φινλανδία, πρωτοπόρες χώρες στην οργανική καλλιέργεια, έχουμε και στην Ελλάδα μια ομοσπονδία βιοκαλλιεργητών που ζητάει το αυτονόητο: αγορές για να πουλάει τα προϊόντα της. Συναντηθήκε με τους αρμόδιους του υπουργείου Εμπορίου, κατέθεσε μια πληρέστατη μελέτη, επνευσμένη από το ιταλικό μοντέλο, αλλά ουδέποτε πήρε απάντηση, αν και έχουν περάσει αρκετοί μήνες. Η Ιταλία έχει δώσει το 40% των αγορών στους βιοκαλλιεργητές, ενώ η Ελλάδα μόνο το 5%.

    Η απευθείας διάθεση των προϊόντων από τους καλλιεργητές είναι συμφέρουσα και για τον καταναλωτή. Δεν υπάρχει το κέρδος του μεσάζοντα και έτσι κάνει καλό και στην τσέπη του και στην υγεία του. Εισάγουμε το 40% της τροφής που καταναλώνουμε και η διατροφική μας αυτάρκεια είναι χαμηλή (60%) και μειώνεται σταθερά. Και όμως, η γη εγκαταλείπεται και οικοπεδοποιείται. Οι αγρότες είναι ξεκρέμαστοι και όλες τους οι κινητοποιήσεις πήγαν στο βρόντο. Και μπορεί το κράτος να νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, αλλά τι κάνουν οι ίδιοι οι αγρότες που επιπλέον τους τσακίζουν οι καρκίνοι (έχοντας υψηλά ποσοστά σε σύγκριση με άλλες κοινωνικές ομάδες);

    Και το πρόβλημα δεν είναι τι κάνει ο καθένας μόνος. Το θέμα είναι τι κάνουμε όλοι εμείς, γεωργοί και καταναλωτές, μια που τα συμφέροντά μας είναι κοινά. Οι συνεταιρισμοί ήταν κάποτε μια λύση. Σήμερα ελάχιστοι λειτουργούν. Και όμως, τα κοινωνικά προβλήματα δεν λύνονται με ατομικές προσπάθειες. Λύνονται με συλλογικότητες. Μπορούμε όμως; Ή μήπως είμαστε η αναπαραγωγή του καπιταλισμού;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
«Ποιος έπεται για διάσωση»
Για αλυσιδωτή κρίση στην Ε.Ε. ετοιμάζεται το ΔΝΤ
Δήμος Ζαχάρως
Συνεχίζεται το σίριαλ
Δανεισμός του Δημοσίου
Κρας τεστ την Τρίτη για τον δανεισμό
Ελληνοτουρκικές σχέσεις
«Ή θα τα βρούμε ή πάμε στη Χάγη»
Πεταλωτής: Σενάρια φαντασίας και παραμύθια η συνεκμετάλλευση
Αβραμόπουλος: Ατυχείς διπλωματικές κινήσεις
ΔΗΜ.ΑΡ.: Αιωρούνται σενάρια
«Φωτογράφισαν» τη Μακεδονία με άδεια!
Κυβέρνηση
Πάνε και για νέο ψαλίδι σε μισθούς και συντάξεις
Κυπριακό
Συνάντηση Χριστόφια και Ερογλου
Οικονομικά των κομμάτων
ΣΥΝ: Ανάγκη ελεγκτικών μηχανισμών για πόθεν έσχες
ΔΗΜΑΡ: Πλήρης διαφάνεια των οικονομικών κομμάτων
Φράχτης στον Εβρο
«Οχι» της Αριστεράς για το φράχτη