Έντυπη Έκδοση

«Δεν είμαστε τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας»

Η Μυρτώ Αλικάκη δηλώνει πως δεν είναι εργασιομανής. Παίζει όμως σε δύο θεατρικά, σε μία ταινία, σε ένα σίριαλ της τηλεόρασης και διδάσκει στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης

Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που η Μυρτώ Αλικάκη ενσάρκωσε την πολυσυζητημένη «Αναστασία» στην τηλεόραση. Σήμερα, μοιάζει ακόμα πιο γοητευτική. Μητέρα δύο παιδιών -καρποί του παλαιότερου γάμου της με τον συνάδελφό της Πέτρο Λαγούτη- μικροκαμωμένη και αεικίνητη, με το κράνος της ανά χείρας, εκπέμπει σιγουριά και δυναμισμό. Αυτό το διάστημα παίζει σε δύο θεατρικά και πρωταγωνιστεί σε μία ταινία. Κι όμως στο παρελθόν, όπως μας είπε, δεν δίστασε να κάνει μια γερή παύση αρκετών ετών για να αφοσιωθεί στους γιους της.

Με ένα παιδί συμπρωταγωνιστεί και στην ταινία της Μαρίας Ντούζα «Το Δέντρο και η κούνια» που προβάλλεται αυτές τις μέρες. Ενσαρκώνει μια καθηγήτρια Καρδιολογίας στο Λονδίνο (Μ. Αλικάκη), η οποία έχει αποξενωθεί εδώ και χρόνια από τον πατέρα της (Ηλίας Λογοθέτης), που δυσαρεστήθηκε όταν εκείνη εγκατέλειψε την Ελλάδα. Μια μέρα ο Βρετανός άντρας της μετατίθεται στην Κίνα και της ζητά να τον ακολουθήσει. Αντιμέτωπη με δύσκολα προσωπικά και επαγγελματικά διλήμματα, η Ελένη παίρνει τη δεκάχρονη κόρη της, την Αννα, και έρχονται στην Ελλάδα. Ομως έκπληκτη, βρίσκει στο σπίτι της μια γυναίκα από τη Σερβία με την εντεκάχρονη κόρη της...

Στο ρόλο της μυστηριώδους Σέρβας, η γνωστή μας από τις ταινίες του Κουστουρίτσα Μιριάνα Καρανόβιτς. Ολη η ταινία ωστόσο «πατά» πάνω στην Αλικάκη - που δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία.

Η ηθοποιός μετρά ήδη κάμποσες ταινίες στο ενεργητικό της («Black Out», «Κάτω από τ' άστρα», «Καβάφης», «Επικίνδυνες μαγειρικές», «Κλέφτες»), αλλά και σημαντικούς ρόλους στο θέατρο, ενώ εδώ και τρία χρόνια διδάσκει υποκριτική στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, απ' όπου και η ίδια αποφοίτησε. Τώρα ετοιμάζεται να παίξει σε μία ακόμα ταινία, την «Πόλη των θαυμάτων» της Φωτεινής Σισκοπούλου.

- Η κινηματογραφική σας κόρη έχει θέματα μαζί σας. «Η μαμά όλο δουλεύει», λέει με θυμό. Γιατί δεν το λένε και για τους μπαμπάδες αυτό;

«Πράγματι. Δεν το λένε. Αλλά δεν με ενοχλεί αυτό. Θεωρώ ότι μέχρι κάποια ηλικία, την καθημερινή φροντίδα την έχουν ταυτίσει με τις μαμάδες -αν και υπάρχουν άντρες πιο μαμάδες κι απ' τις μαμάδες».

- Αυτός ο ρόλος δεν επιβλήθηκε στις γυναίκες;

«Ναι, αλλά ομολογώ πως πιάνω τον εαυτό μου να το κάνω. Είμαι λίγο συγκεντρωτική. Μ' αρέσει όταν έρχονται σπίτι τα παιδιά να ξέρουν ότι το φαγητό τους το 'φτιαξα εγώ. Είναι ένας τρόπος να τους δείξω πως τα νοιάζομαι. Ακόμα κι αν χρειαστεί να ξεπατωθώ για να τα καταφέρω».

- Δεν σας ενοχλεί αυτή η αίσθηση ενοχής που ακολουθεί τις γυναίκες που κάνουν καριέρα;

«Εχεις την ευτυχία ότι τα κυοφορείς, τα θηλάζεις. Ε, θα φας το πακέτο αυτό. Οι μπαμπάδες επειδή συνήθως δεν εμπλέκονται σε αυτήν την καθημερινότητα, είναι λίγο στην απ' έξω. Ο μπαμπάς μπορεί κάλλιστα να σκεφτεί: "Ομως δεν του λείπω...". Αρα υπάρχει ένα κόστος σε αυτό. Πάντως, πιστεύω πως κάθε γονιός επιτελεί έργο εξίσου σημαντικό».

- Στην ταινία, άλλη μία φορά, είναι η γυναίκα αυτή που καλείται να εγκαταλείψει τη δουλειά της, για να ακολουθήσει τον άντρα της στην Κίνα. Γιατί σπάνια συμβαίνει το αντίθετο;

«Συχνά, τα στερεότυπα προκύπτουν από τη φύση των πραγμάτων. Απ' τη στιγμή που η γυναίκα φέρνει στον κόσμο το παιδί, μοιραία βρίσκεται εκτός εργασίας, εκτός κυνηγιού. Κι επειδή οι άντρες δεν γεννούν, έχουν μεγάλη ανάγκη να νιώθουν ότι προσφέρουν. Γιατί λοιπόν να τους το στερήσει κανείς; Αν και είμαι εργαζόμενη μητέρα, θεωρώ ότι μια γυναίκα που θα μείνει εκτός δύο χρόνια, δεν θα φρικάρει. Ο άντρας θα φρικάρει...».

- Τελικά, δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα...

«Οχι βέβαια. Ο άνεργος άντρας νομίζει πως χάνει το ρόλο του στην κοινωνία. Πρέπει να γουστάρει τρελά να είναι μπαμπάς για να αντιστραφούν οι ρόλοι».

- Εσείς πάντως δεν διστάσατε να εγκαταλείψετε τα πάντα για ένα διάστημα.

«Ηθελα. Και μπορούσα. Γιατί θα μπορούσα να θέλω, αλλά να μην μπορώ. Δεν είμαι εργασιομανής. Το καλοκαίρι, που κάθομαι δύο μήνες, είναι τεράστια ευτυχία για μένα...».

- Τι σας κέντρισε σε αυτήν την ταινία;

«Πάντα με άγγιζαν οι ιστορίες που αφορούν εσωτερικές διαδρομές, ανθρώπινα τραύματα, την αναμέτρηση με το παρελθόν. Ο τρόπος της Μαρίας είναι στρέιτ. Διηγείται μια ωραία, απλή ιστορία με ειλικρίνεια και δεν προπαθεί να σε εντυπωσιάσει».

- Διακρίνω μια αιχμή για το λεγόμενο «greek weird cinema» ή κάνω λάθος;

«Οχι, δεν έχω τέτοια κωλύματα. Μ' αρέσουν πολύ διαφορετικά πράγματα. Μ' άρεσε ο "Κυνόδοντας", μ' αρέσει ο Τρίερ. Και θεωρώ πολύ καλό που κάποιοι Ελληνες κατάφεραν να βγουν έξω χρησιμοποιώντας έναν βορειοευρωπαϊκό κώδικα αφήγησης. Δεν υπάρχει ένας τρόπος να κάνεις σινεμά. Απλώς η καρδιά μου βρίσκεται σε άλλου είδους ταινίες».

- Τώρα που το σκέφτομαι, η ταινία θίγει πολλές πτυχές της μετανάστευσης. Του χθες και του σήμερα...

«Μιλά για τέσσερις μεταναστεύσεις! Ο πατέρας της ηρωίδας, ο Ηλίας Λογοθέτης, ήταν από τα ορφανά του πολέμου που βρέθηκαν στην Ανατολική Ευρώπη. Η δική της μετανάστευση στο Λονδίνο ήταν μια φυγή από την προβληματική σχέση της με τον μπαμπά της, και από τον θάνατο της μητέρας της. Η Σέρβα Νίνα καταφεύγει στην Ελλάδα σε αναζήτηση μιας καλύτερης μοίρας κι ενός κρυφού παρελθόντος. Και ο Αγγλος Χάρι αναγκάζεται να μεταναστεύσει λόγω κρίσης: κλείνει ο κολοσσός στον οποίο εργαζόταν στο Λονδίνο και η μόνη του επιλογή είναι να πάει στην Κίνα».

- Στο αγγλικό νοσοκομείο, ένας φοιτητής λέει μάλλον υποτιμητικά στην ηρωίδα: «It sounds greek to me». Νιώθετε πως υπάρχει ένα αρνητικό κλίμα πια έξω για τη χώρα μας;

«Σίγουρα υπάρχει ένα ανθελληνικό ρεύμα. Οτι είμαστε οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας. Το θεωρώ άδικο. Δεν τραβάμε ό,τι τραβάμε λόγω των ελαττωμάτων μας. Πάντως, διάβασα κάτι που είπε ο Ματθαίος Γιωσαφάτ. Οτι η ελληνική κοινωνία είναι πολύ προστατευτική απέναντι στα παιδιά της. Κι ότι αυτό δεν τους επιτρέπει να ενηλικιωθούν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Πράγματι, έξω, ένας τριαντάρης δεν νοείται να ζει με τους γονείς του, όπως εδώ. Αλλά κι εδώ δεν νοείται ότι θα ξεμείνεις και οι δικοί σου θα σ' αφήσουν έτσι».

- Πώς ήταν να έχεις τον Ηλία Λογοθέτη μπαμπά;

«Ηταν μια απίστευτα ευτυχής συγκυρία. Εχω χάσει τον μπαμπά μου, με τον οποίο είχαμε πολύ στενή σχέση. Του είχα μεγάλη αδυναμία. Μου λείπει τρομακτικά. Και ο Ηλίας, επειδή είναι τρυφερός, μου γεννούσε ένα αυθεντικό συναίσθημα πατέρα-κόρης».

- Τελευταία, οι ελληνικές ταινίες απεικονίζουν παιδιά χωρίς τα ταμπού του παρελθόντος: αυτοκτονίες, αρρώστιες, βιασμοί. Πώς το βλέπετε αυτό;

«Εχω μια ευαισθησία σε σχέση με τη συμμετοχή παιδιών σε ταινίες. Βέβαια, αν όλοι σκέφτονταν όπως εγώ, δεν θα είχαν γυρίσει όλα αυτά τα αριστουργήματα με παιδιά. Εγώ πάντως πιστεύω πως τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν με την ησυχία τους, μακριά από δουλειές, έστω κι αν πρόκειται για μια ταινία. Και η συμμετοχή τους σε αυτήν απαιτεί πολύ ειδικό χειρισμό, διαφορετικά ίσως όλο αυτό αποβεί μια τραυματική εμπειρία. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι μαγικό, αλλά εμένα με νοιάζει και το τι θα απογίνει το παιδί που παίζει».

- Και στην ταινία σας, η μικρή Ιρις έχει μια δύσκολη σκηνή.

«Ναι. Ξυπνά μέσα στη νύχτα έντρομη και δεν αναγνωρίζει τη μητέρα της. Εχουν συμβεί και στ' αλήθεια τέτοια περιστατικά. Δυσκολεύτηκε πολύ το παιδί να την παίξει αυτήν τη σκηνή».

- Αυτές τις μέρες μπορούμε να σας απολαύσουμε και στην παράσταση «Μέγκελε» στο Faust. Περί τίνος πρόκειται;

«Ο Μέγκελε, ως γνωστόν, ήταν ένας γιατρός στο Αουσβιτς που έκανε πειράματα σε Εβραίους - κυρίως σε παιδιά και ιδιαίτερα σε δίδυμα. Και μόνο που το σκέφτομαι παθαίνω. Προσπαθούσε να αλλάξει το χρώμα των ματιών τους ώστε να τους κάνει Αριους, τα έραβε για να τα κάνει σιαμαία, έκοβε τα γεννητικά τους όργανα, προσπαθούσε να γονιμοποιήσει γυναίκες με σπέρμα ποντικών. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των θυμάτων του, ήταν μειλίχιος και ευγενικότατος. Δηλαδή, ο σατανάς ο ίδιος. Είναι τρομακτικό».

- Πώς πιάνει την περίπτωσή του ο Θανάσης Τριαρίδης;

«Ενας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται στο βαγόνι ενός τρένου. Ομως γίνεται διακοπή ρεύματος και μένουν εγκλωβισμένοι. Ετσι, αρχίζουν ένα παιχνίδι ρόλων. "Αν είσαι, είμαι...". Αν είμαι λοιπόν ο Μέγκελε θα είσαι η Εσθήρ, η εγγονή ενός θύματος του Μέγκελε. Με αυτόν τον τρόπο οι δύο αυτοί άνθρωποι προσπαθούν να έρθουν κοντά. Παίζω όμως και στο "Αγγέλων Βήμα". Στο έργο "Αυτός που θα έσωζε τον κόσμο" του Χάρη Ρώμα που κάνει μια αξιοσημείωτη στροφή στην καριέρα του. Μιλά για την πάλη μεταξύ καλού-κακού».

- Και τηλεόραση δεν κάνατε;

«Ναι, μια ελληνοκυπριακή σαπουνόπερα, το "Βαλς με 12 Θεούς". Ηταν κουραστικό γιατί πηγαινοερχόμουν στην Κύπρο. Να 'ναι καλά οι άνθρωποι - γιατί έβγαλα κάποια λεφτά...».

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Ηθοποιοί
Συνεντεύξεις
Ταινίες/Σήριαλ/Παραγωγές
Κινηματογράφος
Σχετικά θέματα: Συνεντεύξεις
Χαρτογραφώντας το αδιέξοδο
Την Εδέμ τη χάσαμε διά παντός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνεντεύξεις
Χαρτογραφώντας το αδιέξοδο
«Δεν είμαστε τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας»
Την Εδέμ τη χάσαμε διά παντός
Μυθιστορήματα
Εκρυβε τον συγγραφέα στο σάκο τού ποδοσφαιριστή
Αρχαιολογία
Μέγιστες οι Μικρές Κυκλάδες
Βιβλίο
Λάτρης του μεσογειακού φωτός
Ψυχροπολεμική δολοφονία
Χένρι Κίσινγκερ Κτηνώδης προς δικούς του και ξένους
Ο νόμος για την ελευθερία στις πληροφορίες
Μουσική
Συγκινημένη και συγκινητική!
Εκθέσεις
Αρμονική συνύπαρξη