Έντυπη Έκδοση

Ο εικαστικός Κωστής Γεωργίου μιλά για την έλλειψη παιδείας και για την τέχνη χωρίς όρια

Την Εδέμ τη χάσαμε διά παντός

Από τους καταξιωμένους Ελληνες εικαστικούς της σύγχρονης γενιάς, ο Κωστής Γεωργίου αποτελεί μία ξεχωριστή περίπτωση δημιουργού καθώς κινείται με χαρακτηριστική άνεση μεταξύ ζωγραφικής, γλυπτικής και μουσικής, μετρώντας μεταξύ άλλων ενενήντα ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής και γλυπτικής σε σημαντικά μουσεία και γκαλερί ανά τον κόσμο.

Με αφορμή την ατομική έκθεση γλυπτικής που πραγματοποιεί στο Μουσείο Μπενάκη υπό τον τίτλο «Hortus Clausus» («Κλειστός Κήπος»), συναντήσαμε τον Κωστή Γεωργίου και συζητήσαμε για τη γλυπτική «Εδέμ» που εκθέτει στο αίθριο του Μουσείου. Για τη δυσχερή κοινωνική πραγματικότητα αλλά και τη θέση που οφείλει να έχει ένας καλλιτέχνης μέσα σε αυτή. Για την ανεπάρκεια της πολιτείας στο χώρο της Τέχνης και την απουσία των εικαστικών από την ελληνική εκπαίδευση.

- Η έκθεσή σας παραπέμπει σε ένα είδος προστασίας ή ακόμη και περιχαράκωσης. Ποια θεωρείτε ότι πρέπει να είναι η σχέση ενός καλλιτέχνη με την κοινωνία;

«Ο καλλιτέχνης αποτελεί a priori τον κερματοδέκτη του κόσμου με την ευρύτερη έννοια. Είναι εντεταλμένος να παρατηρεί με οξύ μάτι όσα συμβαίνουν γύρω του και να τα φιλτράρει προκειμένου να τα επιστρέφει στο κοινό αποκαθαρμένα. Καμιά φορά όμως και να τα υπερτονίζει. Και στις δύο περιπτώσεις σκοπός είναι να δημιουργεί δονήσεις και αντιδράσεις. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνεις έργα για να είσαι αρεστός. Η Τέχνη δεν πρέπει να υποβάλλεται από τον κόσμο. Δημιουργείς πρωτίστως για τον εαυτό σου. Αν τα ερεθίσματα και η δημιουργική διαδικασία είναι αληθινά τότε όταν κοινωνήσεις το έργο σου θα βρεις ανταπόκριση από το κοινό».

- Πού θα βρούμε την «Εδέμ»;

«Την Εδέμ τη χάσαμε διά παντός. Ζούμε σε μια εποχή που στηρίζεται σε μια στρεβλή εξέλιξη που οδηγεί στην καταστροφή. Τι θα συμβεί μετά από πολλά χρόνια, ο Θεός και η ψυχή μας που λέει και ο θυμόσοφος λαός. Τα πράγματα δυστυχώς δεν είναι καλά και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ελλάδα αλλά γενικότερα στον κόσμο και αυτό συμβαίνει γιατί η ζωή μας έχει σχεδόν ταυτιστεί με την οικονομία».

- Δεν είστε αισιόδοξος;

«Είμαι φύσει αισιόδοξος και θεωρώ ότι δεν πρέπει να είμαστε μοιρολάτρες. Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να ακυρώσουμε την πραγματικότητα και να μη βλέπουμε την αλήθεια κατάματα, που τη δεδομένη χρονική στιγμή μοιάζει να είναι πολύ σκληρή».

- Πώς κρίνετε τη σχέση των Ελλήνων με τα εικαστικά;

«Ο Ελληνας δεν έλαβε ποτέ ουσιαστική εικαστική παιδεία. Τα εικαστικά κατ' ουσίαν απουσιάζουν από τη σχολική εκπαίδευση. Παρ' όλα αυτά, από άποψη φυσικού τοπίου, ζούμε σε μια χώρα έμπλεη ομορφιάς που μας εμπνέει. Συγκριτικά με το παρελθόν όμως θεωρώ ότι τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα. Στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο διακρίνονται πολλές κατηγορίες ανθρώπων που ασχολούνται με την Τέχνη. Η μία κατηγορία είναι οι Εραστές της Τέχνης που ζουν και αναπνέουν γι' αυτόν τον έρωτά τους. Μια άλλη είναι οι άνθρωποι που εκτιμούν την Τέχνη και προσπαθούν να την κατανοήσουν έστω και ανεπιτυχώς. Υπάρχουν όμως και ορισμένοι αστοί που επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν την αστική τους υπόσταση μέσα από την αγορά έργων Τέχνης».

- Η πολιτεία στέκεται στο ύψος των περιστάσεων;

«Οχι βέβαια, τους απασχολούν άλλα πράγματα. Αν διέθεταν όσα χρήματα διαθέτουν επί παραδείγματι σε μία μεγάλη συναυλία, θα μπορούσαμε να στείλουμε 100 δημιουργούς σε δέκα Μπιενάλε. Ξέρεις τι είναι να βραβεύεσαι στο εξωτερικό, να καλείται ο Ελληνας πρέσβης, και αντ' αυτού να προτιμά να παρευρίσκεται σε μια κοσμική βεγγέρα; Αυτό και μόνο είναι ενδεικτικό για την αντιμετώπιση που επιφυλάσσουν στην Τέχνη. Τέτοιες συμπεριφορές είναι καρφί στο μάτι του δημιουργού. Παρ' όλα αυτά έχουμε σπουδαίους και καταξιωμένους καλλιτέχνες, αλλά και νέους που τους χαίρομαι μιας και το κάνουν με την ψυχή τους».

- Είστε από τους λίγους γλύπτες που είστε ταυτόχρονα και τεχνίτης των έργων σας.

«Οταν δίνεις τη μακέτα σε ένα καλό συνεργείο τεχνιτών θα δημιουργηθεί ένα έργο τεχνικά άψογο αλλά νεκρό. Δεν θα έχει τη σφραγίδα του δημιουργού. Η δημιουργία δεν ολοκληρώνεται στο σχεδιασμό. Την ώρα του πλασίματος ένας γλύπτης μπορεί να οδηγηθεί σε διαφορετικές κατευθύνσεις από αυτές που είχε σχεδιάσει. Δεν οδηγείς εσύ το έργο, αυτό σε οδηγεί. Είναι απορίας άξιο πώς επιτρέπουν μερικοί να κατασκευάζουν άλλοι τα γλυπτά τους».

- Από τη γλυπτική και τα χρώματα του καμβά στα ηχοχρώματα της μουσικής. Ποια είναι η κοινή συνισταμένη τους;

«Το κεφάλαιο μουσική δεν μπορώ να το διαχωρίσω από τις δύο άλλες Τέχνες. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι. Προκύπτει από την κοινή εσωτερική αγωνία στο χώρο της Τέχνης, όπου βρίσκω νέα στοιχεία ώστε να εκφραστώ ευρύτερα. Ενα πολύτιμο εργαλείο που με αποσυμπιέζει και μου προσφέρει νέες διόδους έκφρασης. Οταν ασχολείσαι τέσσερις δεκαετίες στο χώρο της Τέχνης έχεις εντρυφήσει στον κώδικα της δημιουργίας. Το μόνο που οφείλεις να κάνεις είναι να μάθεις να χειρίζεσαι τα μέσα. Καθετί έχει λόγο ύπαρξης αν εμπεριέχει την αλήθεια και τα φορτία που φέρει εντός του ένας καλλιτέχνης».

- Εχετε σκεφθεί ενδεχομένως να συνδυάσετε σε μια κοινή εγκατάσταση την εικαστική σας δουλειά με την αντίστοιχη μουσική;

«Μπορεί και να γίνει στο μέλλον. Δεν πρέπει να υπάρχουν όρια στην Τέχνη».

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Συνεντεύξεις
Εικαστικά
Εκθέσεις
Γλυπτική/Κεραμική/Εργα Τέχνης
Σχετικά θέματα: Συνεντεύξεις
Χαρτογραφώντας το αδιέξοδο
«Δεν είμαστε τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας»
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνεντεύξεις
Χαρτογραφώντας το αδιέξοδο
«Δεν είμαστε τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας»
Την Εδέμ τη χάσαμε διά παντός
Μυθιστορήματα
Εκρυβε τον συγγραφέα στο σάκο τού ποδοσφαιριστή
Αρχαιολογία
Μέγιστες οι Μικρές Κυκλάδες
Βιβλίο
Λάτρης του μεσογειακού φωτός
Ψυχροπολεμική δολοφονία
Χένρι Κίσινγκερ Κτηνώδης προς δικούς του και ξένους
Ο νόμος για την ελευθερία στις πληροφορίες
Μουσική
Συγκινημένη και συγκινητική!
Εκθέσεις
Αρμονική συνύπαρξη