Έντυπη Έκδοση

Συγκινημένη και συγκινητική!

Είδαμε την Ελευθερία Αρβανιτάκη στο Carnegie Hall

Με διστακτική φωνή, ενδεικτική του δέους που πρέπει να αισθάνθηκε όταν μπήκε στον ιστορικό αυτό χώρο, η Ελευθερία Αρβανιτάκη ευχαρίστησε το κοινό που κατέκλυσε το Carnegie Hall.

Το τρακ διήρκεσε μόνον ελάχιστα λεπτά προτού η μοναδική ερμηνεύτρια βρει τον εαυτό της, απελευθερωθεί και αρχίσει σιγά σιγά να παρασύρει και το κοινό μακριά από τις συμβάσεις του χώρου για να γίνει και αυτό μέτοχος και συμπρωταγωνιστής της συναυλίας.

Το τρακ ήταν μάλλον περιττό. Η Ελληνίδα τραγουδίστρια διαθέτει σίγουρα τη φωνή αλλά και την παρουσία που απαιτείται για έναν τέτοιο χώρο, αφού οι ικανότητές της ως «performer» είναι αποδεδειγμένες και καθόλου προσποιητές αλλά αυθεντικές, σε απόλυτη αρμονία με τα μουσικά είδη που υπηρετεί πιστά για δεκαετίες πλέον.

Η συναυλία άνοιξε με επιλεγμένες προσωπικές επιτυχίες και συνεχίστηκε με κάποια παλαιότερα λαϊκά τραγούδια με αναφορές στην ξενιτιά, στη Μελίνα Μερκούρη και τη Νέα Υόρκη. Από αυτά ξεχώρισε «Η Μισιρλού» του Νίκου Ρουμπάνη, που ενώ η μελωδία της έγινε παγκοσμίως αναγνωρίσιμη ως η μουσική τίτλων της ταινίας Pulp Fiction, λίγοι θυμούνται ότι είχε πρωτοηχογραφηθεί στη Νέα Υόρκη το 1931.

Υπέροχοι μουσικοί

Οι επτά εξαιρετικά επιλεγμένοι μουσικοί κάθισαν ημικυκλικά στη μεγάλη σκηνή αφήνοντας το κέντρο για την τραγουδίστρια. Προτιμήθηκε, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως στο Stern Auditorium, τα φώτα να είναι ιδιαίτερα χαμηλά, με αποτέλεσμα ο πραγματικά εξαιρετικός έγχρωμος φωτισμός της σκηνής να δημιουργεί μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα. Η ποιότητα των μουσικών ήταν εντυπωσιακή και καθένας από αυτούς αναλάμβανε περισσότερες από μία αποστολές.

Ο Γιάννης Κυριμκυρίδης αρκετές φορές άφηνε τα πλήκτρα του για να απολαύσει το υπέροχο Steinway του Carnegie Hall, ενώ ο Θωμάς Κωνσταντίνου διακρίθηκε σε μια σειρά νυκτών (μαντολίνο, μπουζούκι, λαούτο). Επιπλέον, συνόδευε ενίοτε ως δεύτερη φωνή την ερμηνεύτρια. Ο Γιώργος Γεωργιάδης στο μπάσο και ο Αλέξανδρος Κτιστάκης στα κρουστά έκαναν εκπληκτική δουλειά στη «θεμελιώδη» μουσική αποστολή τους.

Οπως σε ορισμένες στιγμές η Αρβανιτάκη με τη σιωπή της έδινε τη σκυτάλη, είτε στο κοινό είτε στους σολίστες της ορχήστρας, έτσι και εκείνοι ενίοτε, όπως στο σπαρακτικό δίπτυχο «Παράπονο» - «ξενιτιά», άφηναν μόνο τη φωνή της να ηχήσει υπέροχα στο χώρο με την υπέροχη ακουστική.

«Τραγούδια λέω αρμένικα»

Η συνέχεια είχε ως κέντρο το δίσκο «Τα κορμιά και τα μαχαίρια» προς τιμήν του ιδιαίτερου προσκεκλημένου, του επί χρόνια συνεργάτη της, αρμενικής καταγωγής κατοίκου της Νέας Υόρκης Ara Dinkjian. Κατά την υποδοχή του, η ερμηνεύτρια αναφέρθηκε στη μακρόχρονη σχέση της με το συνθέτη. Ο Dinkjian παρέμεινε στη σκηνή για το υπόλοιπο της συναυλίας επιδεικνύοντας τις δεξιοτεχνικές του αρετές σε μια σειρά από παραδοσιακά όργανα.

«Σου στέλνει η Ανατολή πικρό φιλί»

Πέρα όμως από την αρμενική παράδοση, προς το τέλος επελέγησαν να κυριαρχήσουν βιρτουόζικα περάσματα από ανατολίτικους δρόμους και ηχοχρώματα. Σε αυτό συνέβαλαν ιδιαίτερα και διακρίθηκαν οι τρεις άλλοι μουσικοί της ορχήστρας. Με απόλυτη ακρίβεια, και στις μεταξύ τους διφωνίες, οι δύο «πνευστοί», ο Δημήτρης Τσάκας στο σαξόφωνο (που νωρίτερα έπαιξε και κιθάρα) και ο Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος στο κλαρίνο και στο φλάουτο, κυριάρχησαν στη δημιουργία μιας κατανυκτικής ατμόσφαιρας.

Ο Κώστας Μερετάκης με τα παραδοσιακά κρουστά του ήταν η ψυχή της μεταφοράς της ανατολίτικης παράδοσης στο κάστρο της δυτικής μουσικής.

Η φρεσκάδα και η ζωντάνια της σκηνικής της παρουσίας και η εμφάνιση της Ελευθερίας έκαναν το 1986, όταν κυκλοφόρησε η πρώτη μεγάλη επιτυχία της Αρβανιτάκη, το «Κόκκινο φουστάνι» (στο δίσκο του Σταύρου Κουγιουμτζή «Τρελοί και άγγελοι» με τον Γιώργο Νταλάρα), να φαντάζει σαν χθες.

«Η ξενιτιά που γίνεται πατρίδα»

Οι θεατές συμμετείχαν ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του καθενός στο μουσικό γίγνεσθαι, άλλοι χειροκροτώντας, άλλοι σιγοτραγουδώντας, άλλοι προσπαθώντας να χορέψουν στις θέσεις τους, ενώ άλλοι ζούσαν σιωπηλά τα συναισθήματα νοσταλγίας, συγκινημένοι μέχρι δακρύων. Εκτός από τη σαφώς υπερισχύουσα ελληνοαμερικανική κοινότητα, στο κοινό συναντούσε κάποιος και σπουδαστές της ελληνικής γλώσσας και Ιστορίας στα μεγάλα πανεπιστήμια της αμερικανικής μητρόπολης καθώς και πολλούς άλλους, «συνήθεις υπόπτους» στις ελληνικού ενδιαφέροντος εκδηλώσεις, φίλους της χώρας μας. Αυτοί σίγουρα θα βρουν ενδιαφέρον και στον καινούργιο δίσκο της Αρβανιτάκη, που έχει αναδρομικό χαρακτήρα και απευθύνεται και στο μη ελληνόφωνο κοινό, αφού θα συνοδεύεται με μεταφράσεις των στίχων, κάτι που δεν υπήρχε, πάντως, στο πρόγραμμα της συναυλίας.

Το συναίσθημα της νοσταλγίας κορυφώθηκε προς το τέλος όταν η ερμηνεύτρια, με διακριτική συνοδεία της ορχήστρας και τη φωνή της να κυριαρχεί, ερμήνευσε το «Τζιβαέρι» και αντίθετα από την πατρίδα που γίνεται ξενιτιά στα «Κορμιά και τα μαχαίρια», η ξενιτιά ζέστανε για λίγο σαν πατρίδα.

«Δυνατά, δυνατά»!

Η συναυλία έκλεισε με μια καλοδεχούμενη από το εντελώς απελευθερωμένο πια κοινό, που χόρευε μπροστά από τη σκηνή, επανάληψη του «Δυνατά, δυνατά». Το γενικό πρόσταγμα της «αντισυμβατικής» συμπεριφοράς είχε από την πρώτη σειρά η Ρίκα Βαγιάνη.

Κάποιος Ελληνοαμερικανός πίσω μου, με σαφή αναφορά στην κρίση, εξηγούσε στους φίλους του το παιχνίδι της Λίνας Νικολακοπούλου με τη διττή σημασία της λέξης «δυνατά», που μεταφράζεται ως «strongly» αλλά και «possible».

Οσο όμως και αν δεν γνωρίζουμε «τι θα μας ξημερώσει αύριο το πρωί», είναι βέβαιο ότι γι' αυτή την Ελλάδα το ταξίδι συνεχίζεται! Ελευθερία, σε συγχαίρουμε και σε ευχαριστούμε!

i info

Οι φωτογραφίες του Jack Vartoogian είναι μια ευγενική προσφορά του Carnegie Hall.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

1 σχόλιο

1 Ο/Η BIKATOS έγραψε: (πριν 3 έτη)
O ΠΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ......................................................... Ο ΛΥΚΑΒΙΤΟΣ,Η ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ, ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΩΔΕΙΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ,Κ.Λ.Π..ΧΩΡΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ......
Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 1

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Παραστάσεις
Μουσική
Συναυλίες/Παρτι
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνεντεύξεις
Χαρτογραφώντας το αδιέξοδο
«Δεν είμαστε τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας»
Την Εδέμ τη χάσαμε διά παντός
Μυθιστορήματα
Εκρυβε τον συγγραφέα στο σάκο τού ποδοσφαιριστή
Αρχαιολογία
Μέγιστες οι Μικρές Κυκλάδες
Βιβλίο
Λάτρης του μεσογειακού φωτός
Ψυχροπολεμική δολοφονία
Χένρι Κίσινγκερ Κτηνώδης προς δικούς του και ξένους
Ο νόμος για την ελευθερία στις πληροφορίες
Μουσική
Συγκινημένη και συγκινητική!
Εκθέσεις
Αρμονική συνύπαρξη